2 да Карынфянаў 2 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад П. Татарыновіча
Дык я разважыў сам у сабе́ ня прыходзіць да вас ізноў у горы;
Я пастанавіў сабе ня прыходзіць да вас ізноў у засмучэнні;
бо, калі я засмучаю вас, то хто паце́шыць мяне́, як ня той, што засмучаны мною?
бо калі я засмучаю вас, то хто разьвесяліць мяне, як ня той засмучваны мною?
Гэтае самае я і пісаў вам, каб, прыйшоўшы, ня ме́ць суму ад тых, ад якіх мне́ трэба ме́ць паце́ху, пэўны аб усіх вас, што мая радасьць для ўсіх вас.
Тоеж я і пісаў вам, каб прыйшоўшы ня мецьсуму ад тых, ад якіх мне належаласяб радасьць: я бо пэўны аб усіх вас, што мая радасьць гэта й вашая радасьць.
Бо з вялікага гора й тугі сэрца пісаў я вам праз многія сьлёзы, не каб вы засумавалі, але каб пазналі любоў, якую я з лішкаю маю да вас.
З вялікай тужлівасьці й прыгнобы сэрца пісаў я вам праз многія сьлёзы, не каб вы журыліся, але каб пазналі празьмернуюлюбасьць маю да вас.
Калі-ж хто засмуціў, дык не мяне́ засмуціў, але часткова, — каб не сказаць многа, — і ўсіх вас.
Каліж хто аднак стаўся прычынаю засмучэння, дык не мяне толькі, але — каб не перабольшваць — часткова і вас усіх.
Даволі такому гэтае кары ад многіх;
Гэткаму даволі таго ганьбуючага дакору ад многіх;
дык вам ужо ле́пей дараваць Яму і паце́шыць, каб гэтакі ня быў абняты сумам церазме́рным.
так што вам ужо лепш дараваць яму і суцешыць, каб лішне горкая згрызота ня зжэрла гэткага.
Дзеля гэтага прашу вас паказаць яму любоў.
Таму прашу вас: акажэце яму любасьць.
Бо на тое я і пісаў, каб выпрабаваць вас, ці ў-ва ўсім вы паслухмяныя.
Натое я й пісаў, каб вас выпрабаваць, ці ў ва ўсім вы паслушныя.
А каму вы што дароўваеце, таму і я; бо і я, калі што дараваў каму, дараваў дзеля вас прад абліччам Хрыста,
Каму, восьжа, выбачаеце вы, таму — і я; бо калі што каму дараваў дзеля вас перад абліччам Хрыстуса:
каб не перамог нас шатан; бо нам не няве́дамы думкі ягоныя.
каб шатан нас не аблытаў, бо не тайныя нам задумы ягоныя.
Прыйшоўшы-ж у Троаду дзеля абвяшчаньня аб Хрысьце́, калі мне́ былі адчынены дзьве́ры ў Госпадзе,
Прыбыўшы ў Троаду для абвяшчання Эванэліі Хрыстуса — хоць мне ўвойсьце і было адкрыта Госпадам —
я ня ме́ў супакою духу майму, бо не знайшоў там брата майго Ціта; але, разьвітаўшыся з імі, я пайшоў у Македонію.
я ня меў супакою духу майму, не знайшоў бо там брата майго Тытуса і, разьвітаўшыся зь імі, я падаўся ў Макэдонію.
Дзякуй-жа Богу, што заўседы дае́ нам перамогу ў Хрысьце́ — і пахашчы веды Свае́й выяўляе праз нас у-ва ўсякім ме́сцы.
Богу падзяка, што дае заўсёды нам пераогу ў Хрыстусе і праз нас на кажным месцы выяўляе пахнасьць пазнання Сябе;
Бо мы — Хрыстовыя па́хашчы Богу ў тых, што збаўляюцца, і ў тых, што гінуць.
мы бо Хрыстусава мілая пахучасьць Богу сярод тых, што збаўляюцца й сярод тых, што гінуць.
Для адных мы пах — сьме́рці на сьме́рць, а для другіх — пах жыцьця на жыцьцё.
Для адных мы вохнасьць сьмерці на сьмерць, а для другіх — запах жыцьця на жыцьцё. І хто здатны да гэтага?
Бо мы не таргуем словам Божым, як многія, але апавядаем шчыра, як ад Бога, перад Богам у Хрысьце́.
Мы ня ёсьць, як іншыя, хвальўавальнікамі слова Божага, але па-шчырасьці як ад Бога і прад Богам у Хрыстусе гаворым.
