Да Габрэяў 7 разьдзел

 

 

Бо гэты Мельхіседэк, цар Саліма, святар Усявышняга Бога, які сустрэў Аўраама, калі той вяртаўся пасля разгрому цароў, і добраславіў яго,

 

Гэты вось Мэльхісэдэх, цар Салема, святар Бога Найвышэйшага, выйшаў на спатканне Абрагаму, які вяртаўся пасля разгрому цароў, і дабраславіў яго.

якому Аўраам і аддзяліў дзесяціну ад усяго; ён, па-першае, як перакладаецца яго імя, «цар праведнасці», а пасля і цар Саліма, гэта значыць цар міру;

 

Яму таксама даў Абрагам дзесяціну з усяго. Імя яго абазначае, па-першае, цар справядлівасці, а потым і цар Салема, што значыць: цар Супакою.

без бацькі, без маці, без радаводу, не маючы ні пачатку дзён, ні канца жыцця, а ўпадоблены Сыну Божаму, застаецца святаром назаўсёды.

 

Без бацькі, без маці, без радаводу, без пачатку дзён і не маючы канца жыцця, ён упадобніўся Сыну Божаму і застаецца святаром навекі.

А бачыце, які вялікі той, каму патрыярх Аўраам даў дзесяціну з найлепшай здабычы.

 

Дык бачыце, які той, каму патрыярх Абрагам даў дзесяціну са здабытку.

І паколькі носьбіты святарства з сыноў Лявія маюць запаведзь браць паводле закона дзесяціну з народа, гэта значыць са сваіх братоў, хоць яны выйшлі з Аўраамавых сцёгнаў.

 

Вось і тыя з сыноў Левія, што атрымліваюць святарства, маюць наказ браць дзесяціны з народа паводле закону, значыць ад братоў сваіх, хоць і яны выводзяцца са сцёгнаў Абрагама.

Але той, хто не паходзіць з іх роду, узяў дзесяціну з Аўраама і добраславіў таго, хто мае абяцанні.

 

Той жа не залічаўся да іх роду, узяў, аднак, дзесяціну ад Абрагама і таго, які меў абяцанне, дабраславіў.

А без усялякае спрэчкі меншы дабраслаўляецца вышэйшым.

 

Без ніякай супярэчнасці, тое, што меншае, дабраслаўляецца большым.

І тут дзесяціны атрымліваюць людзі, якія паміраюць; а там — той, пра каго засведчана, што ён жыве.

 

І тут людзі смяротныя бяруць дзесяціны, а там Той, Хто мае сведчанне, што жыве.

І, так сказаць, і Лявій, атрымліваючы дзесяціны, праз Аўраама даў дзесяціну,

 

І, калі можна так сказаць, таксама і Левій, які бярэ дзесяціны, аддаў дзесяціну праз Абрагама,

бо ён быў яшчэ ў бацькавых сцёгнах, калі яго сустрэў Мельхіседэк.

 

бо ён яшчэ быў у сцёгнах бацькі, калі Мэльхісэдэх выйшаў яму насустрач.

Дык калі б дасканаласць дасягалася праз лявіцкае святарства — бо пры ім народ атрымаў закон — то якая яшчэ была патрэба ў тым, каб паўставаў іншы Святар паводле чыну Мельхіседэка, а не называўся, што Ён паводле чыну Аарона?

 

Калі б дасканаласць дасягальнай была праз святарства левітаў, бо народ атрымаў закон ад яго, то нашто было ўстанаўляць яшчэ іншага святара на ўзор Мэльхісэдэха, а не на ўзор Аарона?

Бо з пераменаю святарства ўзнікае з неабходнасці іперамена закона.

 

Бо са зменай святарства павінен змяніцца і закон.

Бо Той, пра Каго гэта гаворыцца, належаў да іншага племя, з якога ніхто не служыў пры ахвярніку.

 

Той, пра Якога тут гаворыцца, паходзіць з іншага пакалення, з якога ніхто не служыў пры ахвярніку.

Бо вядома, што наш Госпад паходзіць ад Іуды, з племя, адносна якога Маісей нічога не сказаў пра святароў.

 

Ведама ж, што з Юды паходзіць наш Госпад, а Майсей нічога не казаў аб святарах з гэтага пакалення.

І гэта яшчэ больш яскрава відаць, калі па падабенству Мельхіседэка паўстае іншы Святар,

 

Дык гэта яшчэ больш выразным становіцца, калі на ўзор Мэльхісэдэха выступае іншы святар,

Які стаў не паводле закона цялеснай запаведзі, а з сілы незнішчальнага жыцця.

 

які не паводле закону цела стаўся такім, але паводле магутнасці нязменнага жыцця.

Бо засведчана: «Ты Святар навекі паводле чыну Мельхіседэка».

 

Бо прыводзіцца сведчанне: «Ты — Святар навекі на ўзор Мэльхісэдэха».

А адмена папярэдняй запаведзі адбываецца з-за яе слабасці і бескарыснасці,

 

Такім чынам касуецца папярэдні закон дзеля яго кволасці і некарыснасці.

бо закон нічога не ўдасканаліў і ўводзіцца лепшая надзея, праз якую мы набліжаемся да Бога.

 

Бо нічога не давёў той закон да дасканаласці, але быў аднак уступам лепшай надзеі, праз якую набліжаемся да Бога.

І паколькі гэта было не без клятвы: бо тыя сталі святарамі без клятвы,

 

Тым больш, што сталася гэта не без прысягі, бо тыя станавіліся святарамі без прысягі,

а Ён з клятваю праз Таго, Хто кажа Яму: «Госпад пакляўся і не раскаецца: «Ты Святар навекі»[паводле чыну Мельхіседэка],

 

а Гэты — з прысягаю Таго, Які сказаў Яму: «Прысягнуў Госпад і не пашкадуе: Ты — Святар на векі вечныя».

паколькі і парукаю лепшага запавету стаў Ісус.

 

Вось чаму Ісус стаў Паручыцелем лепшага запавету.

І тых святароў было многа, бо смерць не дапускалазаставацца аднаму.

 

І тых многа станавіліся святарамі па запавету, таму што смерць не дазваляла трываць;

Ён жа, таму што застаецца вечна, мае святарства непераходнае.

 

Гэты праз тое, што трывае вечна, мае святарства непераходзячае.

Таму Ён і можа заўсёды ратаваць тых, хто прыходзіць праз Яго да Бога, бо Ён заўсёды жывы, каб заступацца за іх.

 

Дзеля таго і збаўляць можа Ён заўсёды прыступаючых праз Яго да Бога, заўсёды жывы, каб за іх заступацца.

Бо такі і павінен быць у нас Першасвятар: святы, вольны ад зла, беззаганны, аддзелены ад грэшнікаў і ўзвышаны па-над нябёсы,

 

Такога вось належала мець нам Першасвятара, святога, нявіннага, беззаганнага, аддзеленага ад грэшнікаў і ўзвышанага па-над неба,

Які не мае патрэбы штодзень, як гэтыя першасвятары, спярша за ўласныя грахі прыносіць ахвяры, пасля за грахі народа: бо гэта Ён зрабіў раз і назаўсёды, ахвяраваўшы Самога Сябе.

 

Які не павінен, як першасвятары, складаць штодзень ахвяры перш за свае злачынствы, а пасля — за злачынствы народа, бо гэта Ён зрабіў раз назаўсёды, складаючы Самога Сябе.

Бо закон ставіць першасвятарамі людзей, у якіх ёсць слабасць, а слова клятвы, якая была пасля закона, паставіла Сына, навекі дасканалага.

 

Бо закон стаўляе першасвятарамі людзей кволых, слова ж прысягі, што пасля закону, — Сына, дасканалага навекі.