2 да Карынфянаў 3 разьдзел

 

 

Няўжо нам зноў знаёміцца з вамі? Няўжо мы маем патрэбу, як некаторыя, у рэкамендацыйных лістах да вас ці ад вас?

 

Ці не пачаць нам нанава знаёміцца з вамі? Няўжо патрэбныя нам, як некаторым, пахвальныя лісты да вас альбо ад вас?

Вы — наш ліст, напісаны ў нашых сэрцах, які пазнаецца і чытаецца ўсімі людзьмі, —

 

Вы — нашае пісьмо, напісанае ў сэрцах нашых, пазнаванае і чытанае ўсімі людзьмі;

вы паказваеце сабою, што вы — ліст Хрыстовы, праз наша служэнне, напісанае не чарнілам, а Духам Жывога Бога; не на каменных скрыжалях, а на цялесных скрыжалях сэрцаў.

 

вы паказваеце сабою, што вы — пісьмо Хрыстовае, праз служэньне наша напісанае не чарнілам, а Духам Бога Жывога, не на скрыжалях каменных, а на плоцкіх скрыжалях сэрца.

І такую ўпэўненасць мы маем праз Хрыста перад Богам.

 

Такую пэўнасьць мы маем у Богу праз Хрыста,

Не таму, што мы здольныя нешта думаць, як бы ад сябе, але наша здольнасць ад Бога,

 

не таму, што мы самі здольныя былі вымысьліць нешта ад сябе, як бы ад сябе, а здольнасьць нашая ад Бога;

Які і зрабіў нас здатнымі быць слугамі Новага Запавету, не літары, а Духа; бо літара забівае, а Дух ажыўляе.

 

Ён даў нам здольнасьць быць слугамі Новага Запавету, ня літары, а Духа, бо літара забівае, а Дух творыць жыцьцё.

Калі ж служэнне смерці, літарамі выбітае на камянях, праявілася ў славе, так што сыны Ізраілевы не маглі зірнуць на твар Маісея з-за славы яго аблічча, славы, якая мінае, —

 

Калі ж служэньне сьмерці, сьмертаносным літарам, выразанае на камянях, было такое слаўнае, што сыны Ізраіля не маглі глядзець на аблічча Майсеевае з прычыны мінушчае славы аблічча ягонага,

як жа служэнне Духа не будзе болей у славе?

 

дык наколькі ж большае павінна быць служэньне Духа ў славе!

Бо калі служэнне асуджэння слаўнае, то тым болей багатым славаю будзе служэнне апраўдання.

 

Бо калі служэньне асуджэньня — слава, дык тым больш пераважае ў славе служэньне апраўданьня.

Бо і праслаўленае не праславілася ў гэтай частцы з прычыны большай славы наступнага.

 

Тое праслаўленае нават ня мае ўжо славы з гэтага боку, з прычыны большае славы наступнага.

Бо калі слаўнае, што прамінае, то тым больш слаўнае, што застаецца.

 

Бо, калі мінушчае слаўнае, дык болей слаўнае тое, што застаецца жыць.

Дык, маючы такую надзею, мы праяўляем вялікую адвагу,

 

Маючы такую надзею, мы дзейнічаем зь вялікай адвагаю,

і не як Маісей, які клаў пакрывала на свой твар, каб сыны Ізраілевы не ўглядаліся на канец таго, што мінае.

 

а ня так, як Майсей, які клаў покрыва на аблічча сваё, каб сыны Ізраіля не глядзелі на канец мінушчага.

Ды іх розум прытупіўся; бо да сённяшняга дня тое самае пакрывала застаецца пры чытанні Старога Запавету: ім не адкрываецца, што пакрывала знішчаецца ў Хрысце.

 

Але розум іхні асьлеплены: бо тое самае покрыва дагэтуль застаецца нязьнятае пры чытаньні Новага Запавету, бо здымаецца яно Хрыстом.

Але па сённяшні дзень, калі яны чытаюць Маісея, пакрывала ляжыць на іх сэрцы.

 

Дагэтуль, калі яны чытаюць Майсея, покрыва ляжыць на сэрцы іхнім;

Але калі іх сэрца звяртаецца да Госпада, пакрывала здымаецца.

 

але калі зьвяртаюцца да Госпада, тады гэта покрыва здымаецца.

А Госпад ёсць Дух; а дзе Дух Гасподні, [там] свабода.

 

Гасподзь ёсьць Дух; а дзе Дух Гасподні, там свабода.

Мы ж усе з адкрытым тварам, аглядаючы і адлюстрўваючы, як люстэрка, славу Гасподнюю, пераўтвараемся ў той самы вобраз ад славы ў славу так, як ад Гасподняга Духа.

 

А мы ўсе, як у люстры, гледзячы на славу Гасподнюю, зьмяняемся ў той самы вобраз са славы ў славу, як з Гасподняга Духа.