2 да Карынфянаў 3 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад П. Татарыновіча
Няўжо нам зноў знаёміцца з вамі? Няўжо мы маем патрэбу, як некаторыя, у рэкамендацыйных лістах да вас ці ад вас?
Няўжэ пачынаць нам нанава знакоміцца? Або дапамінацца, як некаторыя, паручаючых лістоў да вас, ці ад вас?
Вы — наш ліст, напісаны ў нашых сэрцах, які пазнаецца і чытаецца ўсімі людзьмі, —
Вы — наш ліст, напісаны ў сэрцах нашых, які знаюць ды чытаюць усе людзі;
вы паказваеце сабою, што вы — ліст Хрыстовы, праз наша служэнне, напісанае не чарнілам, а Духам Жывога Бога; не на каменных скрыжалях, а на цялесных скрыжалях сэрцаў.
вы — сябе паказваючыя праз паслугу нашую як ліст Хрыстуса, не чарнілам пісаны, але Духам Бога Жывога і не на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрца.
І такую ўпэўненасць мы маем праз Хрыста перад Богам.
Гэткі давер маем да Бога праз Хрыстуса,
Не таму, што мы здольныя нешта думаць, як бы ад сябе, але наша здольнасць ад Бога,
не каб мы з сябе былі здольныя падумаць нешта, здольнасьць бо нашая ад Бога,
Які і зрабіў нас здатнымі быць слугамі Новага Запавету, не літары, а Духа; бо літара забівае, а Дух ажыўляе.
які уздатніў нас да служэння Новаму Запавету: ня літары, але духа, бо літара забівае, а дух ажыўляе.
Калі ж служэнне смерці, літарамі выбітае на камянях, праявілася ў славе, так што сыны Ізраілевы не маглі зірнуць на твар Маісея з-за славы яго аблічча, славы, якая мінае, —
Каліж служэнне сьмерцезначучым літарам, на каменнях было ў такой славе, што аж сыны Ізраэля глядзець не маглі на прамянеючае зьнікомай славай аблічча Майжэша,
як жа служэнне Духа не будзе болей у славе?
дык ці не шмат болей будзе ў славе служэнне духа?
Бо калі служэнне асуджэння слаўнае, то тым болей багатым славаю будзе служэнне апраўдання.
Калі бо служэнне асуду — слаўнае, дык шмат болей — служэнне апраўданню.
Бо і праслаўленае не праславілася ў гэтай частцы з прычыны большай славы наступнага.
Дый тое, што ясьнела так славаю, ня было на гэтулькі й слаўнае, калі пераважваецца вось вышэйшаю славаю.
Бо калі слаўнае, што прамінае, то тым больш слаўнае, што застаецца.
Бо калі тое, што нікне ёсьць слаўнае, дык тое, што трывае — слаўнейшае.
Дык, маючы такую надзею, мы праяўляем вялікую адвагу,
Маючы вось гэткую надзею, мы поўныя сьмеласьці,
і не як Маісей, які клаў пакрывала на свой твар, каб сыны Ізраілевы не ўглядаліся на канец таго, што мінае.
а не як Майжэш, што засланіў сабе аблічча, каб сыны Ізраэля не пазіралі на ягоны твар нішчэючы.
Ды іх розум прытупіўся; бо да сённяшняга дня тое самае пакрывала застаецца пры чытанні Старога Запавету: ім не адкрываецца, што пакрывала знішчаецца ў Хрысце.
Але розумы іхнія атупелі, бо аж па сянняшні дзень тая самая заслона астаецца нязьнятаю пры чытанні Старога Запавету, Хрыстус бо яе зьнімае:
Але па сённяшні дзень, калі яны чытаюць Маісея, пакрывала ляжыць на іх сэрцы.
і дагэтуль, як чытаецца Майжэш, заслона ляжыць на сэрцы іхнім;
Але калі іх сэрца звяртаецца да Госпада, пакрывала здымаецца.
але, як сэрца іх навернецца да Госпада спадзе ззаслона.
А Госпад ёсць Дух; а дзе Дух Гасподні, [там] свабода.
Госпад бо ёсьць Духам; а дзе Дух Божы, там вольнасьць.
Мы ж усе з адкрытым тварам, аглядаючы і адлюстрўваючы, як люстэрка, славу Гасподнюю, пераўтвараемся ў той самы вобраз ад славы ў славу так, як ад Гасподняга Духа.
Мы-ж усе з адкрытым абліччам узіраючыся, бы ў люстра, ў хвалю Госпада, пераабражаемся ў Ягоны абраз із яснасьці ў яснасьць, як ад Госпадавага Духа.
