2 да Карынфянаў 4 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад П. Татарыновіча
Таму, маючы гэтае служэнне з міласэрнасці Божай, мы не журымся,
Таму вось, маючы гэткае служэнне з аказанага нам міласэрдзя, мы не панікаем душою.
але, адкінуўшы таемныя ганебныя ўчынкі, не хітруючы і не скажаючы слова Божага, а, адкрываючы праўду, аддаём сябе сумленню кожнага чалавека перад Богам.
Але, адрынуўшы скрытую няпрыстойнасьць, не хапаемся хітрунства, не выкрыўляем слова Божага, а выяўляючы праўду, паручаем сябе самых кажнаму людзкому сумленню прад Богам.
А нават калі наша дабравесце закрыта, то закрыта яно для тых, хто гіне;
А калі наша Эванэлія і закрыта, дык для тых закрыта, што гінуць;
у бязверных бог гэтага веку асляпіў розум, каб для іх не заззяла святло дабравесця славы Хрыста, Які ёсць вобраз [нябачнага] Бога.
для няверучых, якім думкі асьляпіў бог сьвету гэтага, каб ня зіяла для іх сьвятло Добрай Навіны аб хвале Хрыстуса, які ёсьць вобразам Бога нябачнага.
Бо мы не сябе абвяшчаем, а Хрыста Ісуса як Госпада, а сябе як вашых слуг3 дзеля Ісуса.
Бо мы не сябе самых апавяшчаем, але Хрыстуса Езуса, Усеспадара; самыж мы — слугі вашыя для Езуса.
Таму што Бог, Які сказаў: «З цемры няхай заззяе святло», — Ён заззяў у нашых сэрцах, каб азарыць пазнанне славы Божай у асобе Ісуса Хрыста.
Бог бо, які загадаў із цемры зазіяць сьвятлу, Ён рассьвятліў нашы сэрцы, каб у іх зіяла пазнанне ясьнейшай хвалы Божай у вабліччы Хрыстуса Езуса.
Але гэты скарб мы маем у гліняных пасудзінах, каб перавага сілы была ад Бога, а не з нас.
Але скарб гэты маем у гліняных судзінах, каб відно было, што веліч ёсьць ад Бога, а не ад нас.
Мы ва ўсім церпім уціск, але не сціснуты; у роспачных абставінах, але не ў роспачы;
У ва ўсім мы прыгнятаныя, але ня прыгнобленыя; мы ў бядзе, але ня ў роспачы;
гоняць нас, але мы не пакінуты; мы паваленыя, але не знішчаны;
нас гоняць, травяць, але мы не пакінутыя; мы паваены, ды ня гінем;
заўсёды носім у целе ўмярцвенне [Госпада] Ісуса, каб і жыццё Ісуса быловыяўлена ў нашым целе.
заўсёды носім у целе нашым умор Езуса, каб і жыцьцё Езусава ў нашым целе відно было.
Бо мы, жывыя, заўсёды аддаемся на смерць дзеля Ісуса, каб і жыццё Ісуса выявілася ў нашым смяротным целе.
Нас бо ўвесь час дзеля Езуса жывымі аддаюць на сьмерць і жыцьцё Езусава праявілася у сьмяротным целе нашым;
Так што смерць дзейнічае ў нас, а жыццё — у вас.
гэтак вось сьмерць дзее ў нас, а жыцьцё ў вас.
І, маючы той самы дух веры, як напісана: «Я ўвераваў, таму гаварыў», — і мы веруем, таму і гаворым,
Але, маючы той самы дух веры, як напісана: Я ўверыў, таму і гаварыў (Пс. 115:1); і мы верым, таму і гаворым;
ведаючы, што Той, Хто ўваскрасіў Госпада Ісуса, уваскрэсіць з Ісусам і нас і паставіць перад Сабою з вамі.
ведаючы, што той, каторы збудзіў з умерлых Езуса, збудзіць і нас ды паставіць з вамі.
Бо ўсё дзеля вас, каб ласка, прымножаная праз вельмі многіх людзей, узбагаціла тым большую ўдзячнасць на славу Божую.
Усё бо дзеля вас, каб сутасьць ласкі у многіх тым-болей збагачала ўдзячнасьць на хвалу Богу.
Таму мы не сумуем, бо хоць наш вонкавы чалавек разбураецца, наш унутраны чалавек дзень пры дні абнаўляецца.
Дзеля гэтага мы ня ныдзеем; але хоць назьнешні ў нас чалавек гібее, то аднак усабешні дзень-у-дзень абнаўляецца.
Бо кароткачасовая лёгкасць нашага гора творыць для нас ва ўсё большым і большым багацці вечную вагу славы,
Бо тое, што адзін міг трывае — наша лёгкае гора цяперашняе — тое хвалу вечную нам рыхтуе;
бо мы глядзім не на бачнае, а на нябачнае; бо бачнае — часова, а нябачнае — вечна.
нам, загледжаным не на ўсё бачнае, а — на нябачнае; бачнае бо — дачаснае, а нябачнае — вечнае.
