Марка 11 разьдзел

 

 

Калі наблізіліся да Ерусаліму, і прышлі да Віфагіі і Віфаніі, пры гары Аліўнай, Ён пасылае двух з вучняў Сваіх;

 

Калі падыйшлі да Ерузаліму, да Бэтфагіі і Бэтаніі каля Аліўнае гары, Ісус паслаў двох Сваіх вучнаў

I кажа ім: — ідзеце ў вёску, што перад вамі; уваходзячы ў яе, зараз-жа знойдзеце прывязанае асьлё, на якое ніхто з людзей не садзіўся; адвязаўшы яго, прывядзеце.

 

і сказаў ім: пайдзеце ў сялібу, што перад вамі; увайходзячы ў яе зараз знойдзеце прывязанае асьляня, на якое ніхто з людзей яшчэ не сядаў; адвяжэце яго і прывядзеце.

І калі хто скажа вам — што гэта вы робіце? — адказвайце, што яно патрабна Госпаду; і зараз-жа пашле яго сюды.

 

І калі хто скажа вам: што вы робіце? Адкажэце, што яно патрэбна Госпаду; і зараз адашле яго сюды.

Яны пайшлі і знайшлі асьлё, прывязанае ля варот на скрыжаваньні вуліц, і адвязалі яго.

 

І пайшлі ды знайшлі асьляня прывязанае ля варот на раздарожжы і адвязалі яго.

Некаторыя-ж з тых, якія там стаялі там, гаварылі ім: — што вы робіце? нашто адвязваеце асьлё?

 

І некаторыя, што там стаялі, сказалі ім: што робіце адвязваючы асьляня?

Яны-ж адказалі, як загадаў ім Ісус, і тыя адпусьцілі іх.

 

Яны адказалі ім, як загадаў ім Ісус, дык пусьцілі іх.

I прывялі асьлё да Ісуса, і паклалі на яго адзеньне сваё; і Ён сеў на яго.

 

І прывялі асьляня да Ісуса і ўзлажылі на яго свае вопраткі і Ён сеў на яго.

Многія-ж пасьцілалі адзеньне сваё па дарозе, а іншыя зразалі веткі з дрэваў і ўсьцілалі імі дарогу.

 

І многія пасьцілалі сваю вопратку на дарозе, а іншыя рэзалі вецьце з дрэваў і ўсьцілалі імі дарогу.

I тыя, якія ішлі наперадзе, і тыя, якія праводзілі Яго, усклікалі, прамаўляючы: — Асанна! дабраславёны, Хто йдзе ў Імя Гасподняе!

 

І тыя, што йшлі перад і за Ім, крычалі: Госанна! Багаслаўлёны, што йдзе ў імя Гасподняе!

Дабраславёны надыход у Імя Гасподняе ўладарства айца нашага Давыда; асанна ў вышынях!

 

Багаслаўлёна вададарства айца нашага Давіда, якое йдзе ў імя Гасподняе, Госанна ў вышынях!

I ўвайшоў Ісус у Ерусалім і ў сьвятыню, і агледзеў усё; тады з-за позьняга ўжо часу, адыйшоў у Віфанію з дванаццацьма.

 

А назаўтра, калі яны выйшлі з Віфаніі, Ён адчуў голад.

 

I ўбачыўшы здалёк лісьцястую смакоўніцу, пайшоў, каб што знайсьці на ёй, а прыйшоўшы да яе, нічога не знайшоў, апрача лісьця, бо ня час быў на смоквы.

 

Тады азваўся да яе Ісус: — няхай ніхто не скаштуе плёну з цябе павек; гэтае чулі і вучні Яго.

 

I прыйшлі яны зноў у Ерусалім; і, увайшоўшы ў храм, Ісус пачаў выганяць і прадаўцоў і пакупнікаў з сьвятыні, і паабарочваў сталы мянялаў і ўслоны гандляроў галубамі.

 

I не дазволіў, каб хто праз сьвятыню пераносіў якое-колечы надоб'е.

 

А навучаючы, гаварыў ім: —ці-ж не напісана «Дом Мой домам малітвы назавецца для ўсіх народаў», а вы зрабілі яго прытонам разбойнікаў.

 

Пачуўшы гэтае, кніжнікі і архісьвятары шукалі спосабу, каб загубіць Яго, бо баяліся Яго, таму што ўвесь народ падзіўляўся з навукі Ягонае.

 

I калі надыйшоў вечар, Ён выйшаў з места.

 

А раніцай, прайходзячы міма смакоўніцы, яны ўбачылі, што яна ссохла ўся ад карэньня.

 

I, успомніўшы, Пётра кажа Яму: — Раўві, глянь! смакоўніца, якую Ты пракляў, засохла.

 

I ў адказ Ісус прамовіў ім:

 

Мейце веру Божую. Папраўдзе кажу вам: калі-б хто сказаў гары гэтай — узьніміся і кінься ў мора, — і не зьняверыўся-б у сэрцы сваім, але паверыў, што споўніцца сказанае, — станецца яму, што-б ні сказаў.

 

Дзеля таго кажу вам: — усё, чаго-б у малітве прасілі, верце, што гэта дастанеце, і яно прыйдзе да вас.

 

I калі становіцеся на малітву, даруйце, калі што маеце супраць каго, каб і Айцец ваш Нябесны дараваў вам правіны вашыя.

 

Калі-ж вы не даруеце, то і Айцец ваш Нябесны не даруе вам правінаў вашых.

 

I прыйшлі зноў у Ерусалім, і калі Ён хадзіў у храме, падыйшлі да Яго архісьвятары, і кніжнікі і старшыні.

 

I гаварылі Яму: — якою ўладаю Ты гэта робіш? і хто даў Табе ўладу рабіць гэта?

 

Ісус у адказ, сказаў ім: — спытаю і Я вас адно слова; адкажэце Мне, тады і Я вам адкажу, якою ўладаю раблю гэта.

 

Хрышчэньне Янава з неба было ці ад людзей? адкажэце Мне.

 

Яны-ж меркавалі ў сабе, думаючы: — калі скажам — з неба, — то Ён скажа — чаму-ж вы не паверылі?

 

А калі скажам — ад людзей, — дык боязна прад народам, бо ўсе лічылі Яна за праўдзівага прарока.

 

I сказалі ў адказ Ісусу: — ня ведаем, тады Ісус адказаў ім: — і Я не скажу вам, якою ўладаю раблю гэта.