Адкрыцьцё 16 разьдзел
Адкрыцьцё Яна Багаслова
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
І пачу́ў я з хра́ма гу́чны го́лас, які каза́ў сямí А́нгелам: ідзíце і вы́ліце сем чаш я́расці Божай на зямлю́.
I пачуў я магутны голас са сьвятыні, загадваючы сямі анёлам: "Iдзіце і выліце сем чашаў гневу Божага на зямлю".
І пайшо́ў пе́ршы А́нгел і вы́ліў ча́шу сваю́ на зямлю́: і з’явíліся балю́чыя і шко́дныя гно́йныя ра́ны на лю́дзях, якія ме́лі кляймо́ зве́ра і пакланя́ліся выя́ве яго.
I пайшоў першы, і выліў сваю чашу на зямлю. I ў той час балючыя і страшныя скулы пакрылі тых людзей, і на тых, якія насілі знак бэстыі і на тых, якія кланяліся яе вобразу.
І другí А́нгел вы́ліў ча́шу сваю́ ў мо́ра: і з’явíлася кроў, бы́ццам з мёртвага, і ўсякая душа́ жыва́я паме́рла ў мо́ры.
А другі анёл выліў сваю чашу ў мора. I сталася мора, як кроў умёршага, і ўсё жывое выгінула ў моры.
І трэ́ці А́нгел вы́ліў ча́шу сваю́ ў рэ́кі і крынíцы вод: і з’явíлася кроў.
А трэці анёл выліў сваю чашу на рэкі і крыніцы вод, і сталіся яны крывёй.
І пачу́ў я А́нгела вод, які каза́ў: пра́ведны Ты, Госпадзі, Які ёсць, і быў, і святы́, таму што прысудзíў так;
I пачуў я, як казаў анёл вод: "Справядлівы Ты, Госпадзе, Які ёсьць, Які быў, Сьвяты Ты і за тое, што такі прысуд выдаў".
пако́лькі яны пралілí кроў святы́х і праро́каў, то і Ты даў ім піць кроў; яны ва́ртыя таго.
Бо яны пралівалі кроў сьвятых прарокаў, дзеля таго Ты даў ім кроў для пітва. Заслужылі яны гэтага".
І пачу́ў я іншага, які гавары́ў з ахвя́рніка: так, Госпадзі Божа Уседзяржы́целю, íсцінныя і пра́ведныя суды́ Твае.
I пачуў я голас іншы з аўтара, які казаў: "Сапраўды праўдзівыя і справядлівыя прысуды Твае, Госпадзе, Божа Усемагутны".
І чацвёрты А́нгел вы́ліў ча́шу сваю́ на со́нца: і да́дзена яму было́ палíць людзе́й агнём.
А чацьвёрты анёл выліў сваю чашу на сонца. І дадзена яму моц нішчыць людзей сьпякотаю і агнём.
І былí апа́лены лю́дзі мо́цнаю спёкаю, і яны зневажа́лі імя́ Бога, Які ма́е ўла́ду над гэтымі бе́дствамі, і не пака́яліся яны і не ўзне́слі Яму сла́вы.
І пякліся людзі ад вялікага жару і зьневажалі імя Бога, які мае ўладу над гэтымі карамі; яны не апомніліся і ня аддалі належнай Яму хвалы.
І пя́ты А́нгел вы́ліў ча́шу сваю́ на прасто́л зве́ра: і зрабíлася ца́рства яго змро́чным, і куса́лі лю́дзі языкí свае́ ад бо́лю,
А пяты анёл выліў сваю чашу на трон бестыі, тады цемрай ахуталася яе дзяржава, і кусалі сабе людзі языкі ад болю,
і зневажа́лі яны Бога Нябе́снага з-за бо́лю свайго і ран сваіх, і не пака́яліся яны ў спра́вах сваіх.
і блюзьнілі на Бога нябёсаў з прычыны болю і скулаў, але ня навярталіся да Бога ня каяліся за праступкі свае.
І шо́сты А́нгел вы́ліў ча́шу сваю́ ў вялíкую раку́ Еўфра́т: і вы́сахла вада́ ў ёй, каб гато́вы быў шлях цара́м, якія з усхо́ду со́нца.
А шосты анёл выліў чашу сваю на раку, што завецца Эўфрат і высушыў яе ваду, каб гэтым падрыхтаваць дарогу каралям ад усходу сонца.
І я ба́чыў, як выхо́дзілі з ву́снаў драко́на, і з ву́снаў зве́ра, і з ву́снаў ілжэпраро́ка тры ду́хі нячы́стыя, падо́бныя да жаб:
І ўбачыў я, як выходзілі тры нячыстыя духі, падобныя да жаб, з ляпы дракона, з ляпы бэстыі і з вуснаў фальшывага прарока.
гэта дэ́манскія ду́хі, што ро́бяць знаме́нні; яны выхо́дзяць да царо́ў усяго све́ту, каб сабра́ць іх на бíтву ў той вялікі дзень Бога Уседзяржы́целя.
Гэта ўсё духі дэманаў, якія выконваюць цуды і якія падступаюць да ўсіх валадароў зямлі, каб арганізаваць іх на бой на час вялікі Усемагутнага Бога.
«Вось, іду, як зло́дзей»: блажэ́нны, хто не спіць і зберагае адзе́нне сваё, каб не хадзíць яму го́лым і каб не ба́чылі со́раму яго.
Бач, я з'яўляюся як злодзей. Шчасьлівы той, хто пільнуецца і сьцеражэ сваю адзежу, каб не застацца голым і каб не паказаць сораму свайго.
І ён сабра́ў іх у ме́сца, якое называ́ецца па-яўрэ́йску Армагедо́н.
І сабярэ іх у месцы, якое па — гебрэйску завецца Гармагедон.
І сёмы А́нгел вы́ліў ча́шу сваю́ ў паве́тра: і з хра́ма нябе́снага ад прасто́ла пачу́ўся го́лас гу́чны, які сказа́ў: здзе́йснілася!
А сёмы анёл выліў сваю чашу ў паветра. І пачуўся магутны голас са сьвятыні ад трона: "Споўнілася".
І былí мала́нкі, і грамы́, і гу́кі, і адбыло́ся землетрасе́нне вялíкае, якога не быва́ла з таго часу, як лю́дзі з’явíліся на зямлí. Такое мо́цнае землетрасе́нне! Такое вялíкае!
І ў той час засьвяцілі маланкі, і ўдарылі грымоты і пяруны, і пачалося страшнае зямлятрасеньне, якога яшчэ ніколі не было з таго часу, калі людзі сталі жыць на зямлі.
І го́рад вялíкі распа́ўся на тры ча́сткі, і гарады́ язы́чніцкія ру́хнулі, і Вавіло́н вялікі быў згада́ны перад Богам, каб была́ да́дзена яму ча́ша віна́ я́расці гне́ву Яго.
І распаўся вялізны град на тры часьці, а гарады паганаў былі зьнішчаны. І ўспомніў Бог пра вялікі Бабілон, і даў яму піць чашу віна гневу свайго.
І кожны во́страў знік, і гор не ста́ла;
А ўвесь востраў зьнік, і ўсе горы пазьнікалі.
і град вялíкі, ваго́ю з тала́нт, вы́паў з не́ба на людзе́й; і зневажа́лі лю́дзі Бога за бе́дства ад гра́ду, бо ве́льмі ця́жкім было́ бе́дства ад яго.
І вялікі горад, велічынёю з талент, упаў з неба на людзей. Але яны і далей зьневажылі Бога за пакараньне градам, бо вельмі вялікі быў той град.
