Адкрыцьцё 18 разьдзел

 

 

Пасля́ гэтага ўба́чыў я іншага А́нгела, які сыхо́дзіў з не́ба і меў ула́ду вялíкую; і зямля́ асвятлíлася ад сла́вы яго.

 

Пасьля гэтага бачыў я іншага анёла, які сходзіў з неба і меў вялікую ўладу, і зямля зазіхацела ад яснасьці яго.

І ўсклíкнуў ён мо́цна, гу́чным го́ласам ка́жучы: паў, паў Вавіло́н, вялíкая блуднíца, і стаў жытло́м дэ́манаў, і цямнíцаю для ўсякага ду́ха нячы́стага, і цямнíцаю для ўсякага пта́ства нячы́стага і агíднага; таму што віно́м я́расці блу́ду свайго напаíла яна ўсе наро́ды;

 

І загаварыў магутным голасам: "Упаў, упаў вялікі Бабілон. Ён стаў паселішчам дэманаў і сховішчам усякае нячыстай сілы, і схаванкай усякай нячыстай птушкі.

і цары́ зямны́я блудадзе́йнічалі з ёю, і купцы́ зямны́я разбагаце́лі ад вялíкай раско́шы яе.

 

Бо ўсе народы пілі віно помсты яе разбэшчанасьці. І ўсе валадары зямлі з ёю чужаложылі, а купцы зямлі гэтае ўзбагачаліся з яе вялікага багацьця.

І пачу́ў я іншы го́лас з не́ба, які каза́ў: вы́йдзі ад яе, наро́д Мой, каб не саўдзе́льнічаць вам у граха́х яе і каб не спасцíглі вас бе́дствы яе;

 

І пачуў я яшчэ іншы голас з неба, які казаў: "Выйдзі з яе, народзе мой, каб ня стаўся ты ўдзельнікам яе праступкаў і каб разам не пацярпеў і караў яе.

бо грахí яе дасягну́лі да не́ба, і згада́ў Бог злачы́нствы яе.

 

Бо падняліся грахі яе аж да неба і прыпомніў Госпад яе несправядлівасьць.

Адплацíце ёй так, як яна плацíла вам, і ўдвая́ адда́йце ёй паво́дле спраў яе; у ча́шу, у якую наліва́ла яна віно́, налíце ёй удвая́.

 

Адгадзіце ёй, як і яна вам дадзена, і падвойце ёй удвайне за яе справы. У чашу, з якой яна вам дадзена, і падвойце ёй удвайне за яе справы. У чашу, з якой яна вас паіла, наліце ўдвайне.

Колькі праслаўля́ла яна сябе і раскашава́ла, столькі да́йце ёй паку́т і го́ра. Бо яна ка́жа ў сэ́рцы сваім: «сяджу́ як цары́ца, і не ўдава́ я, і не ўба́чу го́ра!»

 

Колькі выносілася яна і раскашавалася, толькі дайце ёй і гарчыні, і мук, бо думала ў сваім сэрцы: сяджу на троне, як каралева і не з'яўляюся ўдавой, і не пазнаю гора.

За гэта ў адзін дзень пры́йдуць бе́дствы на яе, смерць, і го́ра, і го́лад, і будзе спа́лена агнём, таму што мо́цны Гасподзь Бог, Які су́дзіць яе.

 

Дзеля таго зваляцца на яе ў адзін дзень кары яе і гора, і голад, і агнём будзе спалена, бо магутны Бог, які судзіць яе будзе.

І будуць пла́каць і рыда́ць па ёй цары́ зямны́я, якія блудадзе́йнічалі і раскашава́лі з ёю, калі ўба́чаць дым спале́ння яе,

 

І плакаць будуць і галасіць дзеля яе каралі зямлі, якіх з ёй распусьнічалі і жылі ў раскошы, калі ўбачаць дым пажару яе.

сто́ячы во́ддаль з-за стра́ху ад паку́т яе і ка́жучы: го́ра, го́ра табе, го́рад вялíкі Вавіло́н, го́рад мо́цны! бо ў адзін мо́мант прыйшло́ асуджэ́нне табе!

 

Стоячы далёка, ад страху яе мучэньняў будуць казаць: "Гора, гора, вялікі той горад Бабілон, сільны горад, у адну хвіліну прыйшоў суд на цябе".

І купцы́ зямны́я будуць пла́каць і тужы́ць па ёй, бо тава́раў іх больш ніхто не купля́е,

 

А гандляры зямлі будуць плакаць і лямантаваць дзеля таго, што іх тавараў ніхто ўжо ня купіць.

тава́раў зо́лата, і срэ́бра, і камянёў кашто́ўных, і жэ́мчугу, і вісо́ну, і парфíры, і шо́ўку, і пу́рпуру, і ўсякага дрэ́ва духмя́нага, і ўсякага вы́рабу са слано́вай ко́сці, і ўсякага вы́рабу з дрэ́ва кашто́ўнага, і з ме́дзі, і з жале́за, і з марму́ру,

 

Тавараў залатых і сярэбраных, і дарагіх каменьняў, і перлаў, і бісера і пурпуры, шоўку і шкарлатаў, рознага туевага дрэва і вырабаў са слановай косьці і ўсякіх прадметаў з найдаражэйшага дрэва і медзі, і жалеза, і мармура,

і кары́цы, і фімія́му, і мíра, і ла́дану, і віна́, і але́ю, і мукí, і пшанíцы, і буйно́й скацíны, і аве́чак, і ко́ней, і каляснíц, і цел і душ чалаве́чых.

 

цынамону і бальзаму, карэньняў, масьці і кадзілаў, віна, алівы, чыстай мукі і пшаніцы, жывёлы, авечак, коней і вазоў, нявольнікаў і душаў людзкіх.

І пладо́ў, якіх жада́е душа́ твая, не ста́ла ў цябе, і ўсяго тлу́стага і раско́шнага не ста́ла ў цябе, і ты ўжо не зно́йдзеш гэтага.

 

Фрукты, што радавалі сэрца тваё, прапалі для цябе. Усё тучнае і славутае зьнікла перад табой, і больш ужо яго не знайсьці.

Хто гандлява́ў гэтым, хто ўзбагацíўся ад яе, ста́нуць во́ддаль, з-за стра́ху ад паку́т яе, пла́чучы, і смутку́ючы,

 

Гандляры гэтых тавараў, якія праз яе ўзбагаціліся, будуць стаяць здалёк дзеля яе мук, плачучы і лямантуючы, і кажучы:

і ка́жучы: го́ра, го́ра табе, го́рад вялíкі, убра́ны ў вісо́н, і парфíру, і пу́рпур і аздо́блены зо́латам, і камяня́мі кашто́ўнымі, і жэ́мчугам,

 

"Бяда, бяда табе, вялікі горад, апранены ў вісон і пурпур, і шкарлат, багаты золатам, дарагімі аменьнямі і перламі.

бо ў адзін мо́мант знíкла такое бага́цце! І кожны стырнавы́, і ўсе, што плыву́ць на карабля́х, і маракí, і ўсе, хто гандлю́е на мо́ры, ста́лі во́ддаль

 

Бач, у адну хвіліну пагінулі такія багацьці. Усе стырнавыя і перавозчыкі прыбярэжныя і матросы разам з тымі, што па моры плавалі, здалёк стоячы,

і крыча́лі, гле́дзячы на дым спале́ння яе і ка́жучы: якí горад падо́бны на гэ́ты го́рад вялíкі?

 

уздыхалі і гледзячы на пажар казалі: "Дзе ж другі такі, падобны да гэтага, горад?"

І пасы́палі по́пелам гало́вы свае́ і крыча́лі, пла́чучы і смутку́ючы, і каза́лі: го́ра, го́ра табе, го́рад вялíкі, кашто́ўнасцямі якога ўзбагацíліся ўсе, хто ма́е караблí на мо́ры, таму што ў адзін мо́мант ты быў спусто́шаны.

 

І пасыпалі попелам галовы сабе і ахікалі, плачучы і галосячы, і казалі: "Гора табе, вялікі горад, у якім усе сталіся багачамі. Мелі ж каралі на моры за скарбы яго. У адзін момант усё прапала!"

Ра́дуйся гэтаму, не́ба, і святы́я Апо́сталы, і праро́кі, бо здзе́йсніў Бог суд ваш над ім.

 

Цешцеся з яго нядолі неба і сьвятыя апосталы, і прарокі, бо спагнаў Бог суд ваш над ім.

І адзін мо́цны А́нгел узяў ка́мень, падо́бны на вялíкі жаро́н, і кíнуў у мо́ра, ка́жучы: з такою сíлаю бу́дзе нізры́нуты Вавіло́н, вялікі го́рад, і ўжо не будзе яго.

 

Тады адзін магутны анёл падняў вялікі, як млынавы, камень і кінуў яго ў мора, кажучы: "З такой сілаю будзе скінуты гэты горад Бабілон, і больш не паўстане.

І го́ласу гусляро́ў, і спевако́ў, і жале́йшчыкаў, і трубачо́ў ужо не будзе чува́ць у табе; і нія́кага раме́сніка, і нія́кага рамяства́ ўжо не будзе ў табе, і гу́ку ад жо́рнаў ужо не будзе чува́ць у табе;

 

І гукі граючых на гусьлях і сьпевакоў, і дудароў, і труб не пачуецца больш у табе, і не пакажацца больш ні адзін мастак і ніякае мастацтва. Не пачуецца журчэньне жорнаў, і

і святло́ свяцíльніка ўжо не з’я́віцца ў табе; і го́ласу жаніха́ і няве́сты ўжо не будзе чува́ць у табе; таму што купцы́ твае былí вяльмо́жамі зямны́мі, і чарадзе́йствам тваім уве́дзены ў зман усе наро́ды.

 

не зазіхаціць у табе больш сьвятло лямпы. Галасоў закаханых больш у ім не пачуеш. Купцы ж твае былі вяльтожамі сьвету, усе народы былі затрутыя тваім ядам.

І ў ім зно́йдзена кроў праро́каў, і святы́х, і ўсіх забíтых на зямлí.

 

Засталася ў ім кроў прарокаў і сьвятых ды ўсіх тых, што закатаваныя былі на зямлі."