Да Габрэяў 8 разьдзел

 

 

А ў тым, пра што гаворым, вось галоўнае: мы маем такога Першасвяшчэнніка, Які сеў праваруч прастола велічы на нябёсах

 

З разважаных намі спраў галоўная тая, што мы маем такога Першасвятара, Які сеў праваруч пасада Велічы ў небе,

як служыцель свяцілішча і скініі ісціннай, якую збудаваў Гасподзь, а не чалавек.

 

Служыцеля святыні і праўдзівай палаткі, якую паставіў Госпад, а не чалавек.

Бо усякі першасвяшчэннік ставіцца, каб прыносіць дары і ахвяры; таму неабходна, каб і Гэты меў што прыне́сці.

 

Кожны святар стаўляецца складаць дары і ахвяры, таму трэба было, каб і Гэты меў нешта для ахвяры.

Дык вось, калі б Ён заставаўся на зямлі, то не быў бы свяшчэннікам, паколькі тут ёсць свяшчэннікі, якія па закону прыносяць дары;

 

Калі б Ён заставаўся на зямлі, то не быў бы святаром, таму што ёсць тут такія, што складаюць дары паводле закону.

яны служаць вобразу і ценю нябеснага, як абве́шчана было Маісею, калі ён збіраўся паставіць скінію: глядзі, ска́зана, зрабі ўсё па ўзору, пака́занаму табе на гары.

 

Яны служаць вобразу і цені нябеснага, як сказана было Майсею, калі меў паставіць палатку: «Глядзі, вось, кажа, зрабі ўсё паводле ўзору, які быў табе паказаны на гары».

Гэты ж Першасвяшчэннік атрымаў служэнне настолькі выдатнейшае, наколькі лепшага Ён пасрэднік запавету, заснаванага на лепшых абяцаннях.

 

Цяпер вось Ён атрымаў лепшае служэнне настолькі, наколькі стаўся Пасярэднікам лепшага запавету, які ўгрунтаваны на лепшых абяцаннях.

Бо калі б першы запавет быў бездакорны, то не было́ б патрэбы шукаць месца для іншага.

 

Бо калі б той першы быў без заганы, то не трэба было б шукаць на яго месца другога.

Але прарок, дакара́ючы іх, кажа: «вось, настаю́ць дні, кажа Гасподзь, калі Я заключу з домам Ізраіля і з домам Іуды новы запавет,

 

Бо, ушчуваючы іх, кажа: «Вось жа настануць дні, кажа Госпад, і Я заключу з домам Ізраэля і з домам Юды новы запавет,

не такі запавет, які Я заключыў з бацькамі іх у той час, калі ўзяў іх за руку, каб вывесці іх з зямлі Егіпецкай; паколькі яны не засталіся ў тым запавеце Маім, то і Я перастаў дбаць пра іх, кажа Гасподзь.

 

не паводле запавету, які Я зрабіў з іх бацькамі ў дзень, у які Я ўзяў руку іх, каб вывесці іх з зямлі Егіпецкай, бо яны не вытрывалі ў Маім запавеце, і Я пакінуў іх, кажа Госпад.

Бо вось запавет, які Я заключу з домам Ізраілевым пасля тых дзён, кажа Гасподзь: укладу законы Мае ў думкі іх і напішу іх на сэрцах іх; і буду іх Богам, а яны будуць Маім народам.

 

Вось жа запавет, які Я дам дому Ізраэля пасля тых дзён, кажа Госпад, даўшы законы Мае у іх думкі, ды ў сэрцы іх упішу іх, і буду ім Богам, і яны будуць Мне народам.

І не будзе вучыць кожны бліжняга свайго, і кожны — брата свайго, кажучы: спазнай Госпада; таму што ўсе, ад малога да вялікага, будуць знаць Мяне;

 

І ніхто не будзе вучыць бліжняга свайго, ані брата свайго, кажучы: «Пазнай Госпада!» Бо ўсе Мяне пазнаюць ад найменшага аж да найбольшага з іх.

таму што Я буду міласцівы да няпраўд іх і больш не згадаю грахоў іх і беззаконняў іх».

 

Бо міласэрным буду да іх беззаконняў і не ўспомню больш пра іх грахі».

Кажучы «новы», Ён паказаў састарэласць першага; а што зада́ўнілася і старэ́е, тое блізка да знікне́ння.

 

Кажучы пра «новы», першы прызнаў Ён старым. А тое, што старое і марнее, тое блізкае да знішчэння.