Да Габрэяў 11 разьдзел

 

 

Вера ж — гэта перакана́насць у спадзява́ным і ўпэ́ўненасць у рэ́чах нябачных.

 

Вера — гэта зарука чаканага і пэўнасць у рэчах, якіх не бачым.

Праз яе атрымалі сведчанне продкі.

 

Дзякуючы ёй продкі атрымалі сведчанне.

Вераю спазнаём, што сусвет ўладкава́ны словам Божым, так што з няба́чнага ўзнікла ба́чнае.

 

Праз веру пазнаём, што словам Божым наладжаны вякі і што з нябачных паўсталі рэчы, якія мы бачым.

Вераю Авель прынёс Богу ахвяру лепшую, чым Каін; праз яе ён атрыма́ў све́дчанне, што ён праведны, як засве́дчыў Бог пра дары яго; ёю і пасля смерці ён праця́гвае гаварыць.

 

Праз веру Абэль прынёс Богу лепшую ахвяру, чым Каін, праз што атрымаў сведчанне, што ён справядлівы. Бо Бог засведчыў пра яго дары, і праз яе нават памёршы гаворыць.

Вераю Яно́х перане́сены быў, так што не ўбачыў смерці; і не знайшлі яго, таму што Бог перанёс яго. Бо раней, чым ён быў перане́сены, атрыма́ў ён све́дчанне, што дагадзіў Богу.

 

Праз веру Гэнох перанесены быў, каб не бачыў смерці, і не знайшлі яго, бо забраў яго Бог; бо перад перанясеннем атрымаў сведчанне, што ён мілы Богу.

А без веры дагадзіць Богу немагчыма; бо той, хто прыхо́дзіць да Бога, павінен верыць, што Ён ёсць, і тым, хто шукае Яго, Ён дае ўзнагароду.

 

А без веры немагчыма падабацца. Бо трэба верыць, шукаючы Бога, што Ён ёсць і шукаючым Яго дае ўзнагароду.

Вераю Ной, будучы апаве́шчаны пра яшчэ нябачнае, з богабая́знасцю збудава́ў каўчэг для выратава́ння дому свайго; ёю асудзіў ён свет і стаў спадкае́мцам пра́веднасці па веры.

 

Праз веру атрымаў Ной аб’яўленне аб тым, што яшчэ было нябачным, і з боязі пабудаваў арку на выратаванне сям’і сваёй. Праз яе асудзіў ён свет і стаўся нашчадкам справядлівасці, якая паводле веры.

Вераю Аўраам паслу́хаўся паклікання ісці ў краіну, якую нале́жала яму атрымаць у спа́дчыну, і пайшоў, не ведаючы, куды ідзе.

 

Праз веру пакліканы Абрагам паслухаўся пайсці ў месца, якое павінен быў атрымаць у спадчыну, і выйшаў, не ведаючы, куды ідзе.

Вераю пасяліўся ён на зямлі абетава́най, як на чужой, і жыў у шатрах з Ісаакам і Іакавам, сунасле́днікамі таго ж абетава́ння;

 

Праз веру асеў ён у зямлі абяцанай, як у чужой, у палатках пражываючы з Ізаакам і Якубам, са спадкаемцамі таго ж самага абяцання.

бо ён чакаў горада, які ма́е трыва́лыя падму́ркі, горада, майстар і ствара́льнік якога — Бог.

 

Бо спадзяваўся на горад, які мае моцныя падмуркі, будаўнічы якога і творца — Бог.

Вераю і сама Сарра, будучы бясплоднаю, атрымала здольнасць зача́ць і насуперак свайму ўзросту нарадзіла, бо ведала, што верны Той, Хто абяцаў.

 

Праз веру тая самая Сара, бясплодная, нягледзячы на ўзрост, атрымала моц на пачацце нашчадка, бо паверыла, што верны Той, Які даў абяцанне.

А таму ад аднаго, і прытым амярцве́лага, нарадзілася так многа, як зорак на небе і як пяску незлічонага на беразе мора.

 

Дзеля таго і ад аднаго, прытым амярцвелага, нарадзілася шмат, як зорак на небе і як пяску незлічонага на беразе мора.

Усе яны памерлі ў веры, не атрымаўшы абяцанага, а толькі здалёк бачылі яго, і віта́лі, і казалі пра сябе, што яны чужынцы і вандроўнікі на зямлі;

 

Усе тыя памерлі ў веры, не атрымаўшы таго, што ім было абяцана, толькі здалёк аглядаючы яго, вітаючы і вызнаючы, што на зямлі яны толькі вандроўнікі і госці.

бо тыя, хто так гаворыць, ясна паказваюць, што шукаюць бацькаўшчыну.

 

Бо якія так кажуць, паказваюць, што шукаюць бацькаўшчыны.

І калі б яны мелі ў думках тую, з якой выйшлі, то ў іх была б магчымасць вярнуцца;

 

Калі ж бы тую ўспаміналі, з якой выйшлі, знайшлі б час у яе вярнуцца.

але цяпер яны імкнуцца да лепшага, гэта значыць, да нябеснага; таму і Бог не саромеецца іх, называючы Сябе іх Богам: бо Ён падрыхтаваў ім горад.

 

Але яны тужаць па лепшай, гэта значыць па нябеснай. Вось таму Бог не саромеецца называць Сябе іх Богам, бо падрыхтаваў ім горад.

Вераю Аўраам, праходзячы выпрабава́нне, прынёс у ахвяру Ісаака, і прыносіў адзінароднага ён, які атрыма́ў абетава́нні

 

Праз веру ахвяраваў Абрагам Ізаака, калі выпрабоўваўся, і адзінага сына склаў у ахвяру той, які атрымаў абяцанне,

і якому было́ ска́зана: «у Ісааку будзе назва́на тваё патомства»;

 

і яму было сказана: «Ад Ізаака будзе названа тваё патомства».

бо ён думаў, што Бог мае сілу і з мёртвых уваскраша́ць, таму і атрымаў яго як вобраз уваскрасе́ння.

 

Верыў жа ён, што і мёртвага можа Бог уваскрэсіць; таму і атрымаў яго як знак.

Вераю ў будучыню Ісаак благаславіў Іакава і Ісава.

 

Праз веру ў будучыню дабраславіў Ізаак Якуба і Эзава.

Вераю Іакаў, паміра́ючы, благаславіў кожнага з сыноў Іосіфа і пакланіўся, абапіра́ючыся на верх жазла́ свайго.

 

Праз веру Якуб, паміраючы, дабраславіў кожнага з сыноў Язэпа і пакланіўся перад верхам кія свайго.

Вераю Іосіф пры сконе нагада́ў пра выхад сыноў Ізраілевых і даў наказ наконт касце́й сваіх.

 

Праз веру Язэп, паміраючы, успомніў аб выхадзе сыноў Ізраэля і даў даручэнне адносна сваіх касцей.

Вераю Маісей пасля нараджэння быў хава́ны тры месяцы бацька́мі сваімі; бо яны бачылі, што дзіця́ прыгожае, і не пабая́ліся царскага загаду.

 

Праз веру Майсей быў укрываны бацькамі сваімі на працягу трох месяцаў ад свайго нараджэння, бо бачылі, што прыгожае ёсць дзіцятка, і не спалохаліся загаду фараона.

Вераю Маісей, стаўшы дарослым, адмовіўся называцца сы́нам дачкі фараонавай,

 

Вырасшы, Майсей праз веру адмовіўся называцца сынам дачкі фараона,

і пажада́ў лепш пакутаваць з народам Божым, чым мець часовае грахоўнае задавальне́нне,

 

лепш выбіраючы быць пераследаваным разам з народам Божым, чым мець часовую прыемнасць граху.

і палічыў, што цярпець знявагі дзеля Хрыста — бо́льшае багацце, чым егіпецкія скарбы; бо ён глядзеў на будучую ўзнагароду.

 

Бо лічыў за большае багацце знявагі Хрыстовы, чым скарбы Егіпецкія, бо памятаў аб узнагародзе.

Вераю пакінуў ён Егіпет, не пабаяўшыся гневу царскага; бо ён, бы́ццам бачачы Нябачнага, быў цвёрдым.

 

Праз веру пакінуў ён Егіпет, не збаяўшыся злосці царскай; вытрываў, як быццам бачачы Нябачнага.

Вераю здзейсніў ён пасху і акрапленне крывёю, каб вынішчальнік першынцаў не крануў іх.

 

Праз веру справіў Пасху і апырскванне крывёй, каб не крануў іх той, які пазабіваў першароднае.

Вераю перайшлі яны Чырвонае мора, як па сушы, што паспрабавалі зрабіць Егіпцяне — і патанулі.

 

Праз веру перайшлі яны Чырвонае мора, як быццам па сухой зямлі; калі ж спрабавалі гэта зрабіць Егіпцяне, патапіліся.

Вераю рухнулі сцены Іерыхонскія пасля сямідзённага абходу вакол іх.

 

Праз веру паразвальваліся муры Ерыхона, калі абыходзілі іх вакол сем дзён.

Вераю Рааў-блудніца, з мірам прыняўшы выведнікаў (і правёўшы іх іншай дарогаю), не загінула з нявернымі.

 

Праз веру блудніца Рагаб не прапала разам з няверуючымі, бо з мірам прыняла выведчыкаў.

І што яшчэ скажу? Не хопіць мне часу, каб расказваць пра Гедэона, Варака і Самсона, пра Іефая, Давіда і Самуіла, і іншых прарокаў,

 

Ды што яшчэ маю сказаць? Не хапіла б часу расказваць пра Гедэона, Барака, Самсона, Ёфтэ, Давіда, Самуэля і прарокаў,

якія вераю скара́лі царствы, вяршы́лі справядлівасць, атры́млівалі абяцанае, закрыва́лі пашчы львам,

 

якія вераю перамагалі царствы, аказвалі справядлівасць, атрымлівалі абяцанні, закрывалі пашчы львам,

гасíлі сілу агню, пазбяга́лі вастрыя́ мяча, станавіліся дужымі пасля немачы, былі моцнымі на вайне, праганялі войскі чужы́нцаў;

 

тушылі полымя агню, усцерагаліся смерці ад мяча, ачуньвалі ад немачы, былі стойкімі ў баях, змушаючы ўцякаць дружыны ворагаў;

жанчыны атры́млівалі паме́рлых сваіх уваскрэ́слымі; а іншыя заму́чаны былí, адмовіўшыся ад вызвале́ння, каб дасягну́ць уваскрасе́ння ў лепшае жыццё;

 

жонкі атрымлівалі сваіх памёршых уваскросшымі. Іншыя былі замучаны, не прыняўшы вызвалення, каб атрымаць лепшае ўваскрэсенне;

іншыя перане́слі здзекі і пабоі, а таксама зняво́ленне і цямнíцу,

 

іншыя ж нацярпеліся здзекаў і біцця ды яшчэ кайданоў ды астрогу,

былі пабіты камянямі, былі перапілава́ны, катава́ны, паміралі, забітыя мячом, блука́лі ў авечых і казіных скурах, цярпелі няста́чы, уціск, злобу;

 

каменавалі іх і секлі, гінулі яны ад мяча, туляліся ў авечых і казліных шкурах, жылі ў горы, нястачах і прыгнёце.

тыя, каго не варты быў увесь свет, блука́лі па пусты́нях, і гарах, і пячорах, і цяснíнах зямных.

 

Не варты быў іх свет, а блукаліся па пустынях, па гарах, у пячорах і шчылінах зямлі.

І ўсе яны, хоць і заслужы́лі пахвалу́ за веру, не атрыма́лі абяца́нага,

 

І ўсе гэтыя, атрымаўшы сведчанне праз веру, не атрымалі абяцанага,

таму што Бог прадугле́дзеў для нас нешта лепшае, каб яны не без нас дасягну́лі даскана́ласці.

 

дзеля таго, што Бог прадбачыў для нас нешта лепшае, каб яны не без нас дасягнулі дасканаласці.