Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Хіба́ вы не ведаеце, браты, — бо я кажу тым, хто ведае закон, — што закон ма́е ўладу над чалавекам, пакуль ён жывы́?

 

Ці ж не ведаеце, браты, — бо кажу тым, хто ведае Закон, — што Закон мае ўладу над чалавекам, пакуль той жыве?

Замужняя жанчына да жывога мужа прывя́зана законам; калі ж памрэ муж, яна вызваля́ецца ад закону заму́жжа.

 

Замужняя жанчына звязана Законам з жывым мужам. Калі муж памрэ, яна вольная ад мужа паводле Закону.

Таму пры жывым мужу яна будзе называцца пралюбадзейкаю, калі выйдзе замуж за другога; калі ж памрэ муж, яна свабодная ад закону і не будзе пралюбадзейкаю, выйшаўшы замуж за другога.

 

Таму, калі жыве муж, а яна будзе жонкай другога, то будзе названа чужаложніцай. Калі ж памрэ муж, яна вольная ад гэтага Закону і не будзе чужаложніцай, выйшаўшы замуж за другога мужчыну.

Так і вы, браты мае́, памерлі для закону Целам Хрыстовым, каб нале́жаць другому, Уваскрэсламу з мёртвых, каб мы прыносілі плод Богу.

 

Гэтак і вы, браты мае, памерлі для Закону праз цела Хрыста, каб належаць другому, які ўстаў з мёртвых, каб прыносіць плод Богу.

Бо калі мы жылí паводле плоці, тады стра́сці грахоўныя, якія выяўля́е закон, дзейнічалі ў членах нашых, каб плод прыно́сіць смерці;

 

Бо, калі мы былі ў целе, тады грахоўныя страсці праз Закон дзейнічалі ў нашых членах, каб даваць плод смерці.

але цяпер, памёршы для закону, якім былí звя́заны, мы вы́зваліліся ад яго, каб нам служы́ць Богу ў новым духу, а не паводле старой літары.

 

Цяпер жа, памерлыя для Закону, якім былі звязаны, мы вызваліліся ад яго, каб служыць у новым духу, а не паводле старой літары.

Дык што скажам? што закон — грэх? Ні ў якім разе; але я пазнаў грэх не інакш, як праз закон, бо я не разумеў бы і пажа́днасці, калі б закон не казаў: «не пажада́й».

 

Што ж скажам? Закон — грэх? Канешне, не! Але я не пазнаў бы граху, калі б не Закон, бо я не ведаў бы і пажадлівасці, калі б Закон не гаварыў: «Не пажадай».

Але грэх, знайшоўшы падставу ў запаведзі, вы́клікаў ува мне ўсякую пажа́днасць; бо без закону грэх мёртвы.

 

Але грэх, пазнаны праз запаведзь, выклікаў ува мне ўсякую пажадлівасць, бо без Закону грэх мёртвы.

Я жыў не́калі без закону; але калі прыйшла запаведзь, то грэх ажыў,

 

Я жыў калісьці без Закону, але, калі прыйшла запаведзь, дык грэх ажыў,

а я памёр; такім чынам, запаведзь, да́дзеная для жыцця, прывяла мяне да смерці,

 

а я памёр. І я ўбачыў, што запаведзь, дадзеная для жыцця, прывяла мяне да смерці.

бо грэх, знайшоўшы падставу ў запаведзі, увёў мяне ў зман і праз яе ўмярцвіў.

 

Грэх, выкарыстоўваючы магчымасць праз запаведзь, звёў мяне і забіў ёю.

Так што закон святы́ і запаведзь святая, і праведная, і добрая.

 

Таму закон святы, і запаведзь святая, і справядлівая, і добрая.

Дык няўжо добрае стала для мяне смерцю? Ні ў якім разе; але стаў ёю грэх, каб быць вы́яўленым як грэх, які праз добрае нясе мне смерць, каб грэх стаў непамерна грэшным праз запаведзь.

 

Дык няўжо добрае стала для мяне смерцю? Канешне, не! Але грэх, каб стацца грахом, карыстаючыся добрым, прынёс мне смерць, каб грэх праз запаведзь выявіў сваю згубную моц.

Мы ж ведаем, што закон — духоўны, а я — цялесны, перада́дзены граху.

 

Ведаем, што Закон — духоўны, а я — цялесны, падлеглы граху.

Бо не разумею, што раблю: паколькі не тое раблю, што хачу, а што ненавіджу, тое раблю.

 

Я не разумею, што раблю, бо не тое раблю, што хачу, але тое раблю, што ненавіджу.

Калі ж я раблю тое, чаго не хачу, то пагаджа́юся з законам, што ён добры,

 

Калі ж я раблю тое, чаго не хачу, то прызнаю, што Закон добры.

і таму ўжо не я раблю гэта, а грэх, які жыве ўва мне.

 

Цяпер ужо не я раблю тое, але грэх, які жыве ўва мне.

Бо я ведаю, што не жыве ўва мне, гэта значыць у плоці маёй, добрае; таму што жаданне дабра ёсць ува мне, але каб зрабіць дабро — таго няма.

 

Ведаю, што не жыве ўва мне, гэта значыць, у маім целе, добрае. Бо жаданне ёсць ува мне, але зрабіць добрае не знаходжу як!

Дабра, якога хачу, я не раблю, а зло, якога не хачу, раблю.

 

Дабро, якое хачу, не раблю, а зло, якога не хачу, раблю.

Калі ж раблю тое, чаго не хачу, то ўжо не я раблю гэта, а грэх, які жыве ўва мне.

 

Калі ж раблю не тое, што хачу, ужо не я раблю гэта, але грэх, што жыве ўва мне.

Дык вось, я знаходжу закон: калі хачу рабіць добрае, то ўва мне прысутнічае злое.

 

Тады я заўважаю, што, калі хачу рабіць дабро, ляжыць перада мною зло.

Бо паводле ўнутранага чалавека я ма́ю асалоду ў законе Божым;

 

Паводле духоўнага чалавека, знаходжу задавальненне ў Законе Божым,

але ў членах маіх бачу іншы закон, які змагаецца су́праць закону розуму майго і бярэ мяне ў палон закону грахоўнага, які знаходзіцца ў членах маіх.

 

але ў маіх членах бачу іншы закон, што змагаецца з законам майго розуму і робіць мяне нявольнікам закону граху, які ў маіх членах.

Няшчасны я чалавек! хто збавіць мяне ад гэтага цела смерці?

 

Няшчасны я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага цела смерці?

Дзякую Богу праз Іісуса Хрыста, Госпада нашага. Дык вось, сам я розумам служу закону Божаму, а плоццю — закону грахоўнаму.

 

Дзякую Богу праз Езуса Хрыста, нашага Пана! Значыць я сам розумам служу Закону Божаму, а целам — закону граху.