Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ці ж вы не ведаеце, браты, — бо гавару тым, хто ведае закон, — што, дакуль жыве чалавек, закон пануе над чалавекам?

 

Ці ж не ведаеце, браты, — бо кажу тым, хто ведае Закон, — што Закон мае ўладу над чалавекам, пакуль той жыве?

Падобна і замужняя жанчына звязана законам з жывым мужам; а калі муж памрэ, яна вызвалена ад мужа па законе.

 

Замужняя жанчына звязана Законам з жывым мужам. Калі муж памрэ, яна вольная ад мужа паводле Закону.

Таму яна будзе называцца чужаложніцай, калі пры жывым мужу выйдзе замуж за другога; калі ж памрэ муж, яна вольная ад закону і не будзе чужаложніцай, калі выйдзе замуж за другога.

 

Таму, калі жыве муж, а яна будзе жонкай другога, то будзе названа чужаложніцай. Калі ж памрэ муж, яна вольная ад гэтага Закону і не будзе чужаложніцай, выйшаўшы замуж за другога мужчыну.

Так і вы, браты мае, памерлі для закону праз Цела Хрыстова, каб належаць другому, Таму, Які ўваскрос з мёртвых, каб прыносіць плод Богу.

 

Гэтак і вы, браты мае, памерлі для Закону праз цела Хрыста, каб належаць другому, які ўстаў з мёртвых, каб прыносіць плод Богу.

Пакуль мы жылі ў целе, у членах нашых праз закон дзейнічалі грахоўныя жарсці, каб мы прыносілі плод смерці.

 

Бо, калі мы былі ў целе, тады грахоўныя страсці праз Закон дзейнічалі ў нашых членах, каб даваць плод смерці.

Цяпер жа мы вызвалены ад закону, у якім утрымліваліся, памерлі для яго, каб служыць Богу ў абнаўленні Духа, а не па старой літары.

 

Цяпер жа, памерлыя для Закону, якім былі звязаны, мы вызваліліся ад яго, каб служыць у новым духу, а не паводле старой літары.

Дык што скажам? Няўжо закон — грэх? Ніякім чынам! Але я спазнаў грэх не інакш, як праз закон, бо я не разумеў бы пажадлівасці, калі б закон не казаў: «Не пажадай».

 

Што ж скажам? Закон — грэх? Канешне, не! Але я не пазнаў бы граху, калі б не Закон, бо я не ведаў бы і пажадлівасці, калі б Закон не гаварыў: «Не пажадай».

Але грэх, які ўзяўся з нагоды прыказання, выклікаў у мяне ўсякія пажаданні, бо, каб не было закону, грэх быў бы мёртвы.

 

Але грэх, пазнаны праз запаведзь, выклікаў ува мне ўсякую пажадлівасць, бо без Закону грэх мёртвы.

Калісьці я жыў без закону, але, калі прыйшло прыказанне, ажыў і грэх,

 

Я жыў калісьці без Закону, але, калі прыйшла запаведзь, дык грэх ажыў,

а я памёр; і я знайшоў, што прыказанне, якое было на жыццё, прывяло мяне на смерць.

 

а я памёр. І я ўбачыў, што запаведзь, дадзеная для жыцця, прывяла мяне да смерці.

Бо грэх, што ўзяўся з нагоды прыказання, звёў мяне і праз яго забіў.

 

Грэх, выкарыстоўваючы магчымасць праз запаведзь, звёў мяне і забіў ёю.

Вось жа, закон сам па сабе святы, і прыказанне святое, і справядлівае, і добрае.

 

Таму закон святы, і запаведзь святая, і справядлівая, і добрая.

Дык што, добрае сталася для мяне смерцю? Ніякім чынам! Але грэх праз добрае спарадзіў мне смерць, і, такім чынам, грэх выявіўся; каб стаўся грэх празмерна грэшным праз прыказанне.

 

Дык няўжо добрае стала для мяне смерцю? Канешне, не! Але грэх, каб стацца грахом, карыстаючыся добрым, прынёс мне смерць, каб грэх праз запаведзь выявіў сваю згубную моц.

Ведаем бо, што закон духоўны, а я — цялесны, праданы граху.

 

Ведаем, што Закон — духоўны, а я — цялесны, падлеглы граху.

Я нават не разумею, што раблю, бо не раблю таго, чаго хачу, але тое, што ненавіджу, раблю.

 

Я не разумею, што раблю, бо не тое раблю, што хачу, але тое раблю, што ненавіджу.

А калі раблю тое, чаго не хачу, тады прызнаю, што закон — добры.

 

Калі ж я раблю тое, чаго не хачу, то прызнаю, што Закон добры.

Тады ўжо не я раблю гэта, але грэх, што жыве ўва мне.

 

Цяпер ужо не я раблю тое, але грэх, які жыве ўва мне.

Я бо ведаю, што ўва мне, значыць у целе маім, не жыве добрае: бо жаданне дабра побач са мною, але, каб зрабіць дабро, — не знаходжу.

 

Ведаю, што не жыве ўва мне, гэта значыць, у маім целе, добрае. Бо жаданне ёсць ува мне, але зрабіць добрае не знаходжу як!

Бо не раблю дабра, якога хачу, але раблю тое зло, якога не хачу.

 

Дабро, якое хачу, не раблю, а зло, якога не хачу, раблю.

А калі раблю тое, чаго не хачу, значыць, не я ўжо гэта раблю, але грэх, што ўва мне жыве.

 

Калі ж раблю не тое, што хачу, ужо не я раблю гэта, але грэх, што жыве ўва мне.

Дык вось, знаходжу закон, што калі хачу рабіць дабро, то побач са мною зло.

 

Тады я заўважаю, што, калі хачу рабіць дабро, ляжыць перада мною зло.

Бо паводле ўнутранага чалавека захапляюся законам Божым,

 

Паводле духоўнага чалавека, знаходжу задавальненне ў Законе Божым,

але ў членах маіх бачу іншы закон, які працівіцца закону майго розуму ды няволіць мяне законам граху, які ёсць у членах маіх.

 

але ў маіх членах бачу іншы закон, што змагаецца з законам майго розуму і робіць мяне нявольнікам закону граху, які ў маіх членах.

Нешчаслівы я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага смяротнага цела?

 

Няшчасны я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага цела смерці?

Дзякуй Богу праз Ісуса Хрыста, Госпада нашага! Вось, я розумам служу закону Божаму, хоць целам — закону граху.

 

Дзякую Богу праз Езуса Хрыста, нашага Пана! Значыць я сам розумам служу Закону Божаму, а целам — закону граху.