Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ці ж вы не ведаеце, браты, — бо гавару тым, хто ведае закон, — што, дакуль жыве чалавек, закон пануе над чалавекам?

 

Альбо вы ня ведаеце, браты (бо гукаю знаючым Закон), што Закон радзе людзіну, пакуль яна жывець?

Падобна і замужняя жанчына звязана законам з жывым мужам; а калі муж памрэ, яна вызвалена ад мужа па законе.

 

Замужка прывязана Законам да жывога мужа; а калі муж памрэць, яна вольная ад права мужняга.

Таму яна будзе называцца чужаложніцай, калі пры жывым мужу выйдзе замуж за другога; калі ж памрэ муж, яна вольная ад закону і не будзе чужаложніцай, калі выйдзе замуж за другога.

 

Затым назавуць чужаложніцаю, калі выйдзе за другога, пакуль муж жывець; калі ж памрэць муж, яна вольная ад Закону і ня будзе чужаложніцаю, вышаўшы за другога мужа.

Так і вы, браты мае, памерлі для закону праз Цела Хрыстова, каб належаць другому, Таму, Які ўваскрос з мёртвых, каб прыносіць плод Богу.

 

Гэтак і вы, браты, памерлі Закону перазь цела Хрыстова, каб былі іншага, Таго, Каторы ўскрэс ізь мертвых, каб мы давалі плады Богу.

Пакуль мы жылі ў целе, у членах нашых праз закон дзейнічалі грахоўныя жарсці, каб мы прыносілі плод смерці.

 

Бо, як мы былі ў целе, жады грахоў пераз Закон дзеялі ў чаланох нашых, каб даваць плады сьмерці;

Цяпер жа мы вызвалены ад закону, у якім утрымліваліся, памерлі для яго, каб служыць Богу ў абнаўленні Духа, а не па старой літары.

 

Але цяпер мы вольныя ад Закону, памершы таму, у чым былі дзяржаныя, так што маем служыць у навіне духа, а ня ў старасьці літары.

Дык што скажам? Няўжо закон — грэх? Ніякім чынам! Але я спазнаў грэх не інакш, як праз закон, бо я не разумеў бы пажадлівасці, калі б закон не казаў: «Не пажадай».

 

Што ж скажам? Закон грэх? Няхай ня станецца так! Але я не пазнаў бы грэху, каб не пераз Закон; я не разумеў бы й пажаданьня, калі б Закон не сказаў: «Не пажадай».

Але грэх, які ўзяўся з нагоды прыказання, выклікаў у мяне ўсякія пажаданні, бо, каб не было закону, грэх быў бы мёртвы.

 

Але грэх, узяўшы прычыну ад расказаньня, зьдзеяў у імне ўсялякае пажаданьне; бо без Закону грэх мертвы.

Калісьці я жыў без закону, але, калі прыйшло прыказанне, ажыў і грэх,

 

Я жыў калісь без Закону; але як прышло расказаньне, то грэх ажыў, а я памер;

а я памёр; і я знайшоў, што прыказанне, якое было на жыццё, прывяло мяне на смерць.

 

І такім парадкам расказаньне да жыцьця было да сьмерці,

Бо грэх, што ўзяўся з нагоды прыказання, звёў мяне і праз яго забіў.

 

Бо грэх, узяўшы прычыну пераз расказаньне, ізьвеў мяне і забіў ім.

Вось жа, закон сам па сабе святы, і прыказанне святое, і справядлівае, і добрае.

 

Затым Закон сьвяты, і расказаньне сьвятое, і справядлівае, і добрае.

Дык што, добрае сталася для мяне смерцю? Ніякім чынам! Але грэх праз добрае спарадзіў мне смерць, і, такім чынам, грэх выявіўся; каб стаўся грэх празмерна грэшным праз прыказанне.

 

Дык добрае сталася сьмерцяй імне? Няхай ня станецца так! але грэх, каб выявіцца грэхам, дзеяў у імне сьмерць пераз дабро, так што грэх становіцца надта грэшным пераз расказаньне.

Ведаем бо, што закон духоўны, а я — цялесны, праданы граху.

 

Бо мы ведаем, што Закон духоўны, а я цялесны, праданы грэху.

Я нават не разумею, што раблю, бо не раблю таго, чаго хачу, але тое, што ненавіджу, раблю.

 

Бо я ня ведаю, што раблю; бо ня чыню, што зычу, але што ненавіджу, тое дзею.

А калі раблю тое, чаго не хачу, тады прызнаю, што закон — добры.

 

Калі ж дзею тое, чаго ня зычу, дык згаджаюся із Законам, што ён добры;

Тады ўжо не я раблю гэта, але грэх, што жыве ўва мне.

 

Затым цяпер ня я раблю тое, але жывучы ў імне грэх.

Я бо ведаю, што ўва мне, значыць у целе маім, не жыве добрае: бо жаданне дабра побач са мною, але, каб зрабіць дабро, — не знаходжу.

 

Бо ведаю, што ня жывець у імне, значыцца ў целе маім, добрае; бо зычаньне дабра ёсьць у імне, але каб зрабіць добрае, не знаходжу.

Бо не раблю дабра, якога хачу, але раблю тое зло, якога не хачу.

 

Дабра, каторага зычу, ня дзею, а ліха, каторага ня зычу, чыню.

А калі раблю тое, чаго не хачу, значыць, не я ўжо гэта раблю, але грэх, што ўва мне жыве.

 

Калі ж дзею тое, чаго ня зычу, ужо ня я раблю тое, але жывучы ў імне грэх.

Дык вось, знаходжу закон, што калі хачу рабіць дабро, то побач са мною зло.

 

Дык знаходжу закон, што як я зычу дзеяць добрае, благое дзяржыцца мяне.

Бо паводле ўнутранага чалавека захапляюся законам Божым,

 

Бо подле нутранога чалавека знаходжу прыемнасьць у Законе Божым;

але ў членах маіх бачу іншы закон, які працівіцца закону майго розуму ды няволіць мяне законам граху, які ёсць у членах маіх.

 

Але ў чаланох сваіх бачу закон іншы, што ваюе із законам розуму майго і робе мяне палоненікам закону грэшнага, што ёсьць у чаланох маіх.

Нешчаслівы я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага смяротнага цела?

 

Няшчасная я людзіна! Хто выбаве мяне ад гэтага цела сьмерці?

Дзякуй Богу праз Ісуса Хрыста, Госпада нашага! Вось, я розумам служу закону Божаму, хоць целам — закону граху.

 

Дзякую Богу перазь Ісуса Хрыста, Спадара нашага. Дык тый жа самы я розумам служу Закону Божаму, але целам закону грэху.