Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ці ж вы ня ведаеце, браты, бо кажу да тых, якія ведаюць Закон, што закон валадарыць над чалавекам увесь час, пакуль той жывы?

 

Альбо вы ня ведаеце, браты (бо гукаю знаючым Закон), што Закон радзе людзіну, пакуль яна жывець?

Бо замужняя жанчына прывязана законам да жывога мужа; а калі муж памрэ, зьнішчаецца закон мужа.

 

Замужка прывязана Законам да жывога мужа; а калі муж памрэць, яна вольная ад права мужняга.

Таму, калі пры жывым мужы выйдзе за другога мужа, будзе названая чужаложніцай; а калі памрэ муж, яна вольная ад закону і ня будзе чужаложніцай, выйшаўшы за другога мужа.

 

Затым назавуць чужаложніцаю, калі выйдзе за другога, пакуль муж жывець; калі ж памрэць муж, яна вольная ад Закону і ня будзе чужаложніцаю, вышаўшы за другога мужа.

Гэтак і вы, браты мае, памерлі для Закону праз цела Хрыстовае, каб належаць вам другому, Які ўваскрошаны з мёртвых, каб даваць плод Богу.

 

Гэтак і вы, браты, памерлі Закону перазь цела Хрыстова, каб былі іншага, Таго, Каторы ўскрэс ізь мертвых, каб мы давалі плады Богу.

Бо калі мы былі ў целе, пакуты грахоў, якія [паўставалі] праз Закон, дзеялі ў членах вашых, каб даваць плод сьмерці.

 

Бо, як мы былі ў целе, жады грахоў пераз Закон дзеялі ў чаланох нашых, каб даваць плады сьмерці;

А цяпер мы вызваліліся ад Закону, якім былі зьвязаныя, памершы для яго, каб нам служыць у абнаўленьні духа, а ня ў старасьці літары.

 

Але цяпер мы вольныя ад Закону, памершы таму, у чым былі дзяржаныя, так што маем служыць у навіне духа, а ня ў старасьці літары.

Дык што скажам? Ці Закон — грэх? Няхай ня станецца! Але я не зразумеў бы грэх, як толькі праз Закон, бо я ня ведаў бы пажаданьня, каб Закон не сказаў: «Не жадай».

 

Што ж скажам? Закон грэх? Няхай ня станецца так! Але я не пазнаў бы грэху, каб не пераз Закон; я не разумеў бы й пажаданьня, калі б Закон не сказаў: «Не пажадай».

Але грэх, атрымаўшы нагоду праз прыказаньне, выклікаў у-ва мне ўсякае пажаданьне, бо без закону грэх мёртвы.

 

Але грэх, узяўшы прычыну ад расказаньня, зьдзеяў у імне ўсялякае пажаданьне; бо без Закону грэх мертвы.

Я жыў некалі без Закону, а калі прыйшло прыказаньне, грэх ажыў, а я памёр.

 

Я жыў калісь без Закону; але як прышло расказаньне, то грэх ажыў, а я памер;

І было знойдзена мною, што прыказаньне, якое на жыцьцё, яно на сьмерць,

 

І такім парадкам расказаньне да жыцьця было да сьмерці,

бо грэх, атрымаўшы нагоду праз прыказаньне, зьвёў мяне і забіў праз яго.

 

Бо грэх, узяўшы прычыну пераз расказаньне, ізьвеў мяне і забіў ім.

Так што Закон сьвяты, і прыказаньне сьвятое, і праведнае, і добрае.

 

Затым Закон сьвяты, і расказаньне сьвятое, і справядлівае, і добрае.

Дык няўжо добрае сталася мне сьмерцю? Няхай ня станецца! Але грэх, каб быў выяўлены як грэх, праз добрае робіць мне сьмерць, каб грэх стаўся праз меру грэшным праз прыказаньне.

 

Дык добрае сталася сьмерцяй імне? Няхай ня станецца так! але грэх, каб выявіцца грэхам, дзеяў у імне сьмерць пераз дабро, так што грэх становіцца надта грэшным пераз расказаньне.

Бо мы ведаем, што Закон духоўны, а я — цялесны, прададзены пад [уладу] грэху.

 

Бо мы ведаем, што Закон духоўны, а я цялесны, праданы грэху.

Бо я не разумею, што раблю, бо не раблю тое, што хачу, але, што ненавіджу, тое раблю.

 

Бо я ня ведаю, што раблю; бо ня чыню, што зычу, але што ненавіджу, тое дзею.

А калі я раблю тое, што не хачу, згаджаюся з Законам, што ён — добры,

 

Калі ж дзею тое, чаго ня зычу, дык згаджаюся із Законам, што ён добры;

і цяпер ужо ня я раблю гэта, але грэх, які жыве ў-ва мне.

 

Затым цяпер ня я раблю тое, але жывучы ў імне грэх.

Бо ведаю, што не жыве ў-ва мне, гэта значыцца, у целе маім, добрае; бо жаданьне [добрага] ёсьць у-ва мне, але каб зрабіць добрае, таго не знаходжу.

 

Бо ведаю, што ня жывець у імне, значыцца ў целе маім, добрае; бо зычаньне дабра ёсьць у імне, але каб зрабіць добрае, не знаходжу.

Бо добрае, якое хачу, не раблю, а благое, якога не хачу, раблю.

 

Дабра, каторага зычу, ня дзею, а ліха, каторага ня зычу, чыню.

А калі я раблю тое, што не хачу, ужо ня я раблю гэта, але грэх, які жыве ў-ва мне.

 

Калі ж дзею тое, чаго ня зычу, ужо ня я раблю тое, але жывучы ў імне грэх.

Таму я знаходжу закон, што, калі хачу рабіць добрае, ёсьць у-ва мне благое.

 

Дык знаходжу закон, што як я зычу дзеяць добрае, благое дзяржыцца мяне.

Бо паводле ўнутранага чалавека я захапляюся Законам Божым,

 

Бо подле нутранога чалавека знаходжу прыемнасьць у Законе Божым;

а ў членах маіх бачу другі закон, які супрацівіцца закону розуму майго і бярэ мяне ў палон закону грэху, які ёсьць у членах маіх.

 

Але ў чаланох сваіх бачу закон іншы, што ваюе із законам розуму майго і робе мяне палоненікам закону грэшнага, што ёсьць у чаланох маіх.

Гаротны я чалавек! Хто выбавіць мяне ад гэтага цела сьмерці?

 

Няшчасная я людзіна! Хто выбаве мяне ад гэтага цела сьмерці?

Дзякую Богу праз Ісуса Хрыста, Госпада нашага. Дык таму я сам розумам служу Закону Божаму, а целам — закону грэху.

 

Дзякую Богу перазь Ісуса Хрыста, Спадара нашага. Дык тый жа самы я розумам служу Закону Божаму, але целам закону грэху.