Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ці вы не ведаеце, браты, бо я кажу тым, хто ведае закон, што закон пануе над чалавекам, пакуль той жывы?

 

Альбо вы ня ведаеце, браты (бо гукаю знаючым Закон), што Закон радзе людзіну, пакуль яна жывець?

Бо замужняя жанчына прывязана законам да жывога мужа; калі ж муж памрэ, яна вольная ад мужавага закону.

 

Замужка прывязана Законам да жывога мужа; а калі муж памрэць, яна вольная ад права мужняга.

Дык пры жывым мужу яна будзе называцца чужаложніцаю, калі зробіцца жонкаю іншага мужа; калі ж памрэ муж, яна вольная ад закону, так што яна не чужаложніца, стаўшы жонкаю другога мужа.

 

Затым назавуць чужаложніцаю, калі выйдзе за другога, пакуль муж жывець; калі ж памрэць муж, яна вольная ад Закону і ня будзе чужаложніцаю, вышаўшы за другога мужа.

Так што і вы, браты мае, умярцвёныя для закона праз цела Хрыстова, каб вам належаць другому, з мёртвых Уваскрэшанаму, каб прынеслі мы плод Богу.

 

Гэтак і вы, браты, памерлі Закону перазь цела Хрыстова, каб былі іншага, Таго, Каторы ўскрэс ізь мертвых, каб мы давалі плады Богу.

Бо калі мы былі ў целе, пажадлівасці грахоўныя, выяўленыя законам, дзейнічалі ў нашых членах, каб прынесці плод смерці.

 

Бо, як мы былі ў целе, жады грахоў пераз Закон дзеялі ў чаланох нашых, каб даваць плады сьмерці;

Але цяпер мы звольнены ад закону, памёршы для яго, якім мы былі ўтрымліваны, так каб служыць нам у навізне духа, а не паводле старой літары.

 

Але цяпер мы вольныя ад Закону, памершы таму, у чым былі дзяржаныя, так што маем служыць у навіне духа, а ня ў старасьці літары.

Дык што скажам? Закон — грэх? Зусім не. Але я ўведаў грэх не інакш, як праз закон. Бо я і пажададлівасці не заўважыў бы, калі б закон не казаў : Не пажадай.

 

Што ж скажам? Закон грэх? Няхай ня станецца так! Але я не пазнаў бы грэху, каб не пераз Закон; я не разумеў бы й пажаданьня, калі б Закон не сказаў: «Не пажадай».

Але грэх, ухапіўшыся за магчымасць праз запаведзь, выклікаў ува мне ўсялякую пажадлівасць, бо без закона грэх мёртвы.

 

Але грэх, узяўшы прычыну ад расказаньня, зьдзеяў у імне ўсялякае пажаданьне; бо без Закону грэх мертвы.

А я жыў некалі без закона, але калі прыйшла запаведзь, грэх ажыў,

 

Я жыў калісь без Закону; але як прышло расказаньне, то грэх ажыў, а я памер;

а я памёр, і запаведзь на жыццё — зрабілася мне на смерць;

 

І такім парадкам расказаньне да жыцьця было да сьмерці,

бо грэх, ухапіўшыся за магчымасць праз запаведзь, падмануў мяне і забіў праз яе.

 

Бо грэх, узяўшы прычыну пераз расказаньне, ізьвеў мяне і забіў ім.

Так што закон святы і запаведзьсвятая, праведная і добрая.

 

Затым Закон сьвяты, і расказаньне сьвятое, і справядлівае, і добрае.

Дык дабро зрабілася мне смерцю? Зусім не. Але ёю зрабіўся грэх, каб ён быў выяўлены як грэх, праз дабро творачы мне смерць, каб грэх праз запаведзь выявіўся празмерна грэшным.

 

Дык добрае сталася сьмерцяй імне? Няхай ня станецца так! але грэх, каб выявіцца грэхам, дзеяў у імне сьмерць пераз дабро, так што грэх становіцца надта грэшным пераз расказаньне.

Бо мы ведаем, што закон — духоўны, а я цялесны, прададзены граху.

 

Бо мы ведаем, што Закон духоўны, а я цялесны, праданы грэху.

Бо я не ведаю, што раблю, бо чаго хачу, таго не раблю, а што ненавіджу, тое чыню.

 

Бо я ня ведаю, што раблю; бо ня чыню, што зычу, але што ненавіджу, тое дзею.

Калі ж чыню тое, чаго не хачу, я згаджаюся з законам, што ён добры.

 

Калі ж дзею тое, чаго ня зычу, дык згаджаюся із Законам, што ён добры;

Але цяпер ужо не я гэта раблю, а грэх, што жыве ўва мне.

 

Затым цяпер ня я раблю тое, але жывучы ў імне грэх.

Бо ведаю, што ўва мне, гэта значыць, у маім целе не жыве добрае; бо хацець уласціва мне, але рабіць дабро — не.

 

Бо ведаю, што ня жывець у імне, значыцца ў целе маім, добрае; бо зычаньне дабра ёсьць у імне, але каб зрабіць добрае, не знаходжу.

Бо тое добрае, чаго я хачу, я не твару, а тое ліхое, якога не хачу, гэта раблю.

 

Дабра, каторага зычу, ня дзею, а ліха, каторага ня зычу, чыню.

Калі ж я чыню тое, чаго не хачу, то ўжо не я гэта раблю, а грэх, які жыве ўва мне.

 

Калі ж дзею тое, чаго ня зычу, ужо ня я раблю тое, але жывучы ў імне грэх.

Дык я знаходжу гэты закон: калі хачу рабіць добрае, мне ўласціва ліхое.

 

Дык знаходжу закон, што як я зычу дзеяць добрае, благое дзяржыцца мяне.

Бо я маю асалоду ў законе Божым паводле ўнутранага чалавека,

 

Бо подле нутранога чалавека знаходжу прыемнасьць у Законе Божым;

але бачу іншы закон у маіх членах, які змагаецца з законам майго розуму і робіць мяне палоннікам закону граха, які знаходзіцца ў маіх членах.

 

Але ў чаланох сваіх бачу закон іншы, што ваюе із законам розуму майго і робе мяне палоненікам закону грэшнага, што ёсьць у чаланох маіх.

Няшчасны я чалавек! Хтомяне выбавіць ад цела гэтай смерці?

 

Няшчасная я людзіна! Хто выбаве мяне ад гэтага цела сьмерці?

Дзякую Богу праз Ісуса Хрыста, нашага Госпада! Дык тады сам я розумам служу закону Божаму, а целам — закону граху.

 

Дзякую Богу перазь Ісуса Хрыста, Спадара нашага. Дык тый жа самы я розумам служу Закону Божаму, але целам закону грэху.