Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ці вы не ведаеце, браты, бо я кажу тым, хто ведае закон, што закон пануе над чалавекам, пакуль той жывы?

 

Ці ж вы не ведаеце, браты, — бо гавару тым, хто ведае закон, — што, дакуль жыве чалавек, закон пануе над чалавекам?

Бо замужняя жанчына прывязана законам да жывога мужа; калі ж муж памрэ, яна вольная ад мужавага закону.

 

Падобна і замужняя жанчына звязана законам з жывым мужам; а калі муж памрэ, яна вызвалена ад мужа па законе.

Дык пры жывым мужу яна будзе называцца чужаложніцаю, калі зробіцца жонкаю іншага мужа; калі ж памрэ муж, яна вольная ад закону, так што яна не чужаложніца, стаўшы жонкаю другога мужа.

 

Таму яна будзе называцца чужаложніцай, калі пры жывым мужу выйдзе замуж за другога; калі ж памрэ муж, яна вольная ад закону і не будзе чужаложніцай, калі выйдзе замуж за другога.

Так што і вы, браты мае, умярцвёныя для закона праз цела Хрыстова, каб вам належаць другому, з мёртвых Уваскрэшанаму, каб прынеслі мы плод Богу.

 

Так і вы, браты мае, памерлі для закону праз Цела Хрыстова, каб належаць другому, Таму, Які ўваскрос з мёртвых, каб прыносіць плод Богу.

Бо калі мы былі ў целе, пажадлівасці грахоўныя, выяўленыя законам, дзейнічалі ў нашых членах, каб прынесці плод смерці.

 

Пакуль мы жылі ў целе, у членах нашых праз закон дзейнічалі грахоўныя жарсці, каб мы прыносілі плод смерці.

Але цяпер мы звольнены ад закону, памёршы для яго, якім мы былі ўтрымліваны, так каб служыць нам у навізне духа, а не паводле старой літары.

 

Цяпер жа мы вызвалены ад закону, у якім утрымліваліся, памерлі для яго, каб служыць Богу ў абнаўленні Духа, а не па старой літары.

Дык што скажам? Закон — грэх? Зусім не. Але я ўведаў грэх не інакш, як праз закон. Бо я і пажададлівасці не заўважыў бы, калі б закон не казаў : Не пажадай.

 

Дык што скажам? Няўжо закон — грэх? Ніякім чынам! Але я спазнаў грэх не інакш, як праз закон, бо я не разумеў бы пажадлівасці, калі б закон не казаў: «Не пажадай».

Але грэх, ухапіўшыся за магчымасць праз запаведзь, выклікаў ува мне ўсялякую пажадлівасць, бо без закона грэх мёртвы.

 

Але грэх, які ўзяўся з нагоды прыказання, выклікаў у мяне ўсякія пажаданні, бо, каб не было закону, грэх быў бы мёртвы.

А я жыў некалі без закона, але калі прыйшла запаведзь, грэх ажыў,

 

Калісьці я жыў без закону, але, калі прыйшло прыказанне, ажыў і грэх,

а я памёр, і запаведзь на жыццё — зрабілася мне на смерць;

 

а я памёр; і я знайшоў, што прыказанне, якое было на жыццё, прывяло мяне на смерць.

бо грэх, ухапіўшыся за магчымасць праз запаведзь, падмануў мяне і забіў праз яе.

 

Бо грэх, што ўзяўся з нагоды прыказання, звёў мяне і праз яго забіў.

Так што закон святы і запаведзьсвятая, праведная і добрая.

 

Вось жа, закон сам па сабе святы, і прыказанне святое, і справядлівае, і добрае.

Дык дабро зрабілася мне смерцю? Зусім не. Але ёю зрабіўся грэх, каб ён быў выяўлены як грэх, праз дабро творачы мне смерць, каб грэх праз запаведзь выявіўся празмерна грэшным.

 

Дык што, добрае сталася для мяне смерцю? Ніякім чынам! Але грэх праз добрае спарадзіў мне смерць, і, такім чынам, грэх выявіўся; каб стаўся грэх празмерна грэшным праз прыказанне.

Бо мы ведаем, што закон — духоўны, а я цялесны, прададзены граху.

 

Ведаем бо, што закон духоўны, а я — цялесны, праданы граху.

Бо я не ведаю, што раблю, бо чаго хачу, таго не раблю, а што ненавіджу, тое чыню.

 

Я нават не разумею, што раблю, бо не раблю таго, чаго хачу, але тое, што ненавіджу, раблю.

Калі ж чыню тое, чаго не хачу, я згаджаюся з законам, што ён добры.

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, тады прызнаю, што закон — добры.

Але цяпер ужо не я гэта раблю, а грэх, што жыве ўва мне.

 

Тады ўжо не я раблю гэта, але грэх, што жыве ўва мне.

Бо ведаю, што ўва мне, гэта значыць, у маім целе не жыве добрае; бо хацець уласціва мне, але рабіць дабро — не.

 

Я бо ведаю, што ўва мне, значыць у целе маім, не жыве добрае: бо жаданне дабра побач са мною, але, каб зрабіць дабро, — не знаходжу.

Бо тое добрае, чаго я хачу, я не твару, а тое ліхое, якога не хачу, гэта раблю.

 

Бо не раблю дабра, якога хачу, але раблю тое зло, якога не хачу.

Калі ж я чыню тое, чаго не хачу, то ўжо не я гэта раблю, а грэх, які жыве ўва мне.

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, значыць, не я ўжо гэта раблю, але грэх, што ўва мне жыве.

Дык я знаходжу гэты закон: калі хачу рабіць добрае, мне ўласціва ліхое.

 

Дык вось, знаходжу закон, што калі хачу рабіць дабро, то побач са мною зло.

Бо я маю асалоду ў законе Божым паводле ўнутранага чалавека,

 

Бо паводле ўнутранага чалавека захапляюся законам Божым,

але бачу іншы закон у маіх членах, які змагаецца з законам майго розуму і робіць мяне палоннікам закону граха, які знаходзіцца ў маіх членах.

 

але ў членах маіх бачу іншы закон, які працівіцца закону майго розуму ды няволіць мяне законам граху, які ёсць у членах маіх.

Няшчасны я чалавек! Хтомяне выбавіць ад цела гэтай смерці?

 

Нешчаслівы я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага смяротнага цела?

Дзякую Богу праз Ісуса Хрыста, нашага Госпада! Дык тады сам я розумам служу закону Божаму, а целам — закону граху.

 

Дзякуй Богу праз Ісуса Хрыста, Госпада нашага! Вось, я розумам служу закону Божаму, хоць целам — закону граху.