Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ці вы не ведаеце, браты, бо я кажу тым, хто ведае закон, што закон пануе над чалавекам, пакуль той жывы?

 

Хіба вы ня ведаеце, браты, — бо кажу тым, хто абазнаны ў законе, — што закон мае ўладу над чалавекам, пакуль чалавек жывы?

Бо замужняя жанчына прывязана законам да жывога мужа; калі ж муж памрэ, яна вольная ад мужавага закону.

 

Замужняя жанчына прывязана законам да жывога мужа; а калі памрэ муж, яна вызваляецца ад закона замужжа.

Дык пры жывым мужу яна будзе называцца чужаложніцаю, калі зробіцца жонкаю іншага мужа; калі ж памрэ муж, яна вольная ад закону, так што яна не чужаложніца, стаўшы жонкаю другога мужа.

 

А таму, калі пры жывым мужы яна выйдзе за другога, будзе называцца пералюбніцаю; а калі памрэ муж, яна вольная ад закона і ня будзе пералюбніцаю, як выйдзе за другога мужа.

Так што і вы, браты мае, умярцвёныя для закона праз цела Хрыстова, каб вам належаць другому, з мёртвых Уваскрэшанаму, каб прынеслі мы плод Богу.

 

Гэтак і вы, браты мае, памерлі для закона Целам Хрыстовым, каб належаць Іншаму, Уваскрэсламу зь мёртвых, каб прынесьлі мы плод Богу.

Бо калі мы былі ў целе, пажадлівасці грахоўныя, выяўленыя законам, дзейнічалі ў нашых членах, каб прынесці плод смерці.

 

Бо, калі мы жылі целам, тады шалы грахоўныя, што выяўляюцца праз закон, дзейнічалі ў чэлесах нашых, каб прыносіць плод сьмерці,

Але цяпер мы звольнены ад закону, памёршы для яго, якім мы былі ўтрымліваны, так каб служыць нам у навізне духа, а не паводле старой літары.

 

а цяпер, памершы для закона, якім былі зьвязаныя мы вызваліліся зь яго, каб служыць (Богу) на абнаўленьне ў духу, а не паводле старой літары.

Дык што скажам? Закон — грэх? Зусім не. Але я ўведаў грэх не інакш, як праз закон. Бо я і пажададлівасці не заўважыў бы, калі б закон не казаў : Не пажадай.

 

Што ж скажам? няўжо ад закона грэх? Зусім не; але я ня інакш спазнаў грэх, як праз закон, бо я не разумеў бы і жаданьня, калі б закон не ўказаў: не пажадай.

Але грэх, ухапіўшыся за магчымасць праз запаведзь, выклікаў ува мне ўсялякую пажадлівасць, бо без закона грэх мёртвы.

 

Але грэх, узяўшы прычыну з запаведзі, абудзіў ува мне розныя жаданьні; бо без закона грэх мёртвы.

А я жыў некалі без закона, але калі прыйшла запаведзь, грэх ажыў,

 

Я жыў калісьці без закона; але калі прыйшла запаведзь, дык грэх ажыў,

а я памёр, і запаведзь на жыццё — зрабілася мне на смерць;

 

а я памёр; і такім чынам запаведзь на жыцьцё паслужылася мне на сьмерць,

бо грэх, ухапіўшыся за магчымасць праз запаведзь, падмануў мяне і забіў праз яе.

 

бо грэх, узяўшы прычыну з запаведзі, увёў мяне ў спакусу і забіў ёю.

Так што закон святы і запаведзьсвятая, праведная і добрая.

 

Таму закон сьвяты, і запаведзь сьвятая і праведная і добрая.

Дык дабро зрабілася мне смерцю? Зусім не. Але ёю зрабіўся грэх, каб ён быў выяўлены як грэх, праз дабро творачы мне смерць, каб грэх праз запаведзь выявіўся празмерна грэшным.

 

Дык вось, няўжо добрае зрабілася мне сьмертаносным? Зусім не; але грэх, які выявіўся грэхам, бо праз добрае нясе мне сьмерць, так што грэх робіцца занадта грэшным праз запаведзь.

Бо мы ведаем, што закон — духоўны, а я цялесны, прададзены граху.

 

Бо мы ведаем, што закон — духоўны, а я плоцкі, прададзены грэху.

Бо я не ведаю, што раблю, бо чаго хачу, таго не раблю, а што ненавіджу, тое чыню.

 

Бо не разумею, што раблю; таму што ня тое раблю, што хачу, а што ненавіджу, тое раблю.

Калі ж чыню тое, чаго не хачу, я згаджаюся з законам, што ён добры.

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, дык згаджаюся з законам, што ён добры,

Але цяпер ужо не я гэта раблю, а грэх, што жыве ўва мне.

 

а таму ўжо ня я раблю тое, а грэх, які жыве ўва мне.

Бо ведаю, што ўва мне, гэта значыць, у маім целе не жыве добрае; бо хацець уласціва мне, але рабіць дабро — не.

 

Бо ведаю, што ня жыве ўва мне, гэта значыцца, у плоці маёй, добрае; бо жадаць дабра я магу, а рабіць яго — не.

Бо тое добрае, чаго я хачу, я не твару, а тое ліхое, якога не хачу, гэта раблю.

 

Добрага, якога хачу, не раблю, а ліхое, якога не хачу, раблю.

Калі ж я чыню тое, чаго не хачу, то ўжо не я гэта раблю, а грэх, які жыве ўва мне.

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, дык ужо ня я раблю тое, а грэх, які жыве ўва мне.

Дык я знаходжу гэты закон: калі хачу рабіць добрае, мне ўласціва ліхое.

 

Дык вось, я знаходжу закон: што, калі хачу рабіць добрае, ува мне сядзіць благое;

Бо я маю асалоду ў законе Божым паводле ўнутранага чалавека,

 

бо ва ўнутраным чалавеку я маю задавальненьне ад закона Божага,

але бачу іншы закон у маіх членах, які змагаецца з законам майго розуму і робіць мяне палоннікам закону граха, які знаходзіцца ў маіх членах.

 

а ў чэлесах маіх бачу іншы закон, які ваюе супроць закона розуму майго і робіць мяне палонным закона грахоўнага, які ў чэлесах маіх.

Няшчасны я чалавек! Хтомяне выбавіць ад цела гэтай смерці?

 

Няшчасны я чалавек! хто вызваліць мяне ад гэтага цела сьмерці?

Дзякую Богу праз Ісуса Хрыста, нашага Госпада! Дык тады сам я розумам служу закону Божаму, а целам — закону граху.

 

Дзякую Богу (майму) празь Ісуса Хрыста, Госпада нашага. Дык вось, сам я служу розумам закону Божаму, а плоцьцю — закону грахоў.