Марка 5 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
І прыплылí на другі бераг мора, у краіну Гадары́нскую.
I прыплылі на другі бок мора ў краіну Гадарынскую.
І калі выйшаў Ён з лодкі, адразу ж сустрэў Яго чалавек з магільных пячор у духу нячыстым,
I, як толькі Ён выйшаў з чаўна, адразу-ж сустрэў Яго чалавек, выбегшы з магільніку. Ён апанаваны быў духам нечысьці.
які меў жытло́ ў магілах, і нават ланцугом ніхто не мог звяза́ць яго;
Меў ён прыстанішча ў магілах, і ніхто ня мог яго зьвязаць, нават ланцугамі.
бо шмат разоў яго звя́звалі аковамі і ланцугамі, але ён разрыва́ў ланцугі і разбіваў аковы, і ніхто не мог яго ўтаймава́ць;
Бо няраз скоўвалі яго кайданамі й ланцугамі, але ён разрываў ланцугі й разьбіваў кайданы, і ніхто ня мог уціхамірыць яго.
і заўсёды, ноччу і днём, у магільных пячорах і ў гара́х крычаў ён і біўся аб каме́нне.
Заўсёды, і дзень і ноч ён быў між магілаў і ў горах, хаваючыся й б'ючыся аб каменьне.
А ўбачыўшы здалёк Іісуса, прыбег і пакланíўся Яму.
Убачыўшы Ісуса здалёк, ён прыбег і пакланіўся Яму.
І, закрычаўшы моцным голасам, сказаў: што Табе да мяне, Іісусе, Сы́не Бога Усявы́шняга? закліна́ю Цябе Богам, не муч мяне!
І, закрычаўшы моцным голасам, прамовіў: «Што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Бога Найвышэйшага!? Заклікаю Цябе Богам, ня муч мяне».
Бо Іісус сказаў яму: вы́йдзі, дух нячысты, з чалавека.
Бо Iсус сказаў яму: «Выйдзі, дух нячысты, з гэтага чалавека».
І пытаўся ў яго: як імя́ тваё? і той адказаў: легіён маё імя́, бо многа нас.
I спытаў у яго: «Як тваё імя?» Ён-жа сказаў у адказ: «Імя маё легіён, бо нас многа».
І вельмі прасілі Яго, каб не адсылаў іх прэч з краіны той.
I вельмі прасіў Яго, каб ня высылаў іх вонкі з краіны тэй.
А там пры гары́ пасвіўся вялікі ста́так свіне́й.
Пасьвіўся-ж там пры гары вялікі гурт сьвіней.
І прасілі Яго ўсе дэманы, ка́жучы: пашлі нас у свіне́й, каб нам увайсці ў іх.
I прасілі Яго ўсе злыдухі, кажучы: «Пашлі нас да сьвіней, каб мы маглі ўвайсьці ў іх».
І адразу дазволіў ім Іісус. І, выйшаўшы, нячыстыя духі ўвайшлі ў свіне́й; і ры́нуўся ста́так з кру́чы ў мора, а іх было каля дзвюх тысяч; і патану́лі ў моры.
Ісус ураз-жа дазволіў ім, і, выйшаўшы, злыдухі ўвайшлі ў сьвіньні, і памкнуў увесь гурт з кручы ў мора, а было-ж іх да дзьвёх тысячаў, і патапіліся ў моры.
А іх пастухі пабеглі ды абвясцілі ў горадзе і ў вёсках. І людзі выйшлі пабачыць, што зда́рылася.
Пастухі-ж сьвіней пабеглі й расказалі ў месьце й вёсках, а тады выйшлі жыхары паглядзець, што сталася
Прыходзяць да Іісуса і бачаць, што апанта́ны, у якім быў легіён, сядзіць адзеты і пры розуме; і спалохаліся.
Прыходзяць да Iсуса й бачаць, што апанаваны злыдухамі, у якім быў легіён, сядзіць адзеты й пры добрым розуме, і спалохаліся.
Тыя, хто бачыў, расказалі ім, як гэта адбыло́ся з апанта́ным, і пра свіне́й.
Тыя-ж, якія бачылі ўсё, расказалі ім, што сталася з апанаваным і пра сьвіней.
І пачалí прасіць Яго адысцí з межаў іх.
Тады жыхары пачалі прасіць Ісуса, каб адыйшоў зь іхняй ваколіцы.
І калі Ён увайшоў у лодку, той, што быў апанта́ны, прасіў Яго, каб быць з Ім.
Калі-ж Ісус увайшоў у човен, папрасіў Яго вызвалены ад злыдухаў, каб быць зь Ім.
А Іісус не дазволіў яму і кажа да яго: ідзі ў дом твой да сваіх і раскажы ім, што́ зрабіў табе Гасподзь і як памíлаваў цябе.
Але Ісус не дазволіў і сказаў яму: «Ідзі ў дом твой да сваіх і раскажы ім, што учыніў табе Госпад і як памілаваў цябе».
І пайшоў, і пачаў абвяшча́ць у Дзесяцігаро́ддзі, што зрабіў яму Іісус. І ўсе здзіўляліся.
I ён пайшоў і пачаў абвяшчаць у Дзесяціградзьдзі, што ўчыніў зь ім Ісус, і ўсе дзівіліся.
І калі пераправіўся Іісус у лодцы зноў на другі бераг, сабра́лася народу мноства да Яго. І быў Ён каля мора.
Калі Iсус прыбыў у чаўне ізноў на той бок, зыйшлося да Яго многа народу, і быў Ён пры моры.
І вось прыхо́дзіць адзін са старэйшын сінагогі, íмем Іаíр, і, ўбачыўшы Яго, па́дае ў ногі Яму
I вось прыходзіць адзін з начальнікаў сынагогі, на ймя Ёсір, і ўгледзеўшы Яго, прыпадае да ног Ягоных.
і вельмі просіць Яго, ка́жучы: дачу́шка мая́ пры смерці, прыйдзі і ўскладзí на яе ру́кі, каб яна ўратавалася і жыла́.
I горача просіць Яго, кажучы: «Дачка мая пры сьмерці, прыйдзі, узлажы на яе рукі, каб яна ачуняла й жыла».
І пайшоў за ім Іісус. І ўслед Яму ішоў вялікі натоўп, і напіра́лі на Яго.
І Ісус пайшоў зь ім. I ў сьлед за Ім ішло шмат народу, і сьціскалі Яго.
І жанчына нейкая, што мела кровацячэ́нне дванаццаць гадоў,
Адна жанчына, якая цярпела ад крывяцечы дванаццаць гадоў,
і шмат нацярпе́лася ад многіх ле́караў, і патра́ціла ўсё, што ме́ла, і ніякай палёгкі не атрыма́ла, а стала ёй яшчэ горш;
шмат страціла на розных дактароў, раздаўшы ўсё, што мела, і не знайшла палёгкі, але яшчэ больш заняпала.
пачуўшы пра Іісуса, прыйшла ў натоўпе ззаду і дакрану́лася да вопраткі Яго;
Дачуўшыся пра Ісуса, падыйшла ззаду між людзей і дакранулася да вопраткі Ягонае.
бо казала: калі дакрану́ся хоць да вопраткі Яго, уратава́ная буду.
Бо казала: «Калі хоць да вопраткі Ягонае дакрануся, буду збавёна».
І адразу спынíлася кровацячэ́нне ў яе, і адчула яна целам, што вы́звалілася ад хваробы.
I ўраз запынілася ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе сваім, што выбавілася ад нядугі.
І адразу Іісус, адчуў у Сабе, што сіла выйшла з Яго, павярнуўся ў натоўпе і сказаў: хто дакрану́ўся да вопраткі Маёй?
У той-жа час Ісус, адчуўшы Сам у Сабе, што зыйшла ад Яго сіла, абярнуўся да людзей і сказаў: «Хто дакрануўся да вопраткі Мае?»
І казалі Яму вучні Яго: Ты бачыш, натоўп напіра́е на Цябе, а кажаш: хто дакрану́ўся да Мяне?
Вучні-ж Ягоныя сказалі Яму: «Бачыш як народ цісьнецца да Цябе, і Ты пытаеш — хто дакрануўся да Мяне?»
І агляда́ўся Ён, каб бачыць тую, што зрабіла гэта.
Але Ён узіраўся навокал, каб убачыць тую, якая ўчыніла гэта.
А жанчына спалохалася і дрыжа́ла, ве́даючы, што́ з ёю адбыло́ся, падышла, упала перад Ім і сказала Яму ўсю праўду.
Жанчына ў страху й трывозе, ведаючы, што зь ёю сталася, падыйшла й пала прад Ім, і сказала Яму ўсю праўду.
Ён жа сказаў ёй: дачка́! вера твая ўратава́ла цябе; ідзі з мірам і здароваю будзь ад хваробы тваёй.
Ён-жа сказаў ей: «Дачка! Вера твая спасла цябе, ідзі ў супакоі й будзь ацаленая ад нядугі твае».
Яшчэ калі Ён гаварыў, прыходзяць з дому старэйшыны сінагогі і кажуць: дачка́ твая паме́рла, навошта яшчэ турбуеш Настаўніка?
Калі Ён яшчэ гаварыў прыходзяць ад начальніка сынагогі й кажуць: «Дачка твая памерла, навошта яшчэ турбуеш Настаўніка?»
Але Іісус, адразу пачуўшы гэтыя словы, кажа старэйшыне сінагогі: не бойся, толькі веруй.
Але Ісус, пачуўшы гэтыя словы, сказаў начальніку сынагогі: «Ня бойся, толькі вер».
І не дазволіў нікому ісці за Сабою, акрамя Пятра, Іакава і Іаана, брата Іакавага.
I не дазволіў нікому ісьці за Сабою, апрача Пятра, Якуба й Яна — брата Якубавага.
Прыходзяць у дом старэйшыны сінагогі, і бачыць Ён сумятню́ і тых, што плачуць і гало́сяць моцна.
I прыходзіць да дому начальніка сынагогі, і бачыць трывогу, плач і лямэнт вялікі.
І, увайшоўшы, кажа ім: чаго вы хвалю́ецеся і пла́чаце. Дзяўчынка не паме́рла, а спіць.
I, увайшоўшы, гаворыць ім: «Чаго хвалюецеся й плачаце? Дзяўчынка не памерла, яна сьпіць».
І насміхаліся з Яго. Але Ён, вы́правадзіўшы ўсіх, бярэ з Сабою бацьку дзяўчынкі і маці, і тых, што былí з Ім, і ўваходзіць туды, дзе ляжала дзяўчынка.
I зьдзекліва адзываліся пра Яго, але Ён, адправіўшы ўсіх, бярэ з Сабою бацьку й маці дзяўчынкі й тых, якія прыйшлі зь Ім, і уваходзіць туды, дзе дзяўчынка ляжала.
І, узяўшы дзяўчынку за руку́, кажа ёй: «таліфа́ ку́мі», што значыць: «дзяўчына, табе кажу, устань».
I, узяўшы дзяўчынку за руку, сказаў ёй: «Талíфа кýмі» — гэта значыць, дзяўчынка, кажу табе, устань.
І адразу падняла́ся дзяўчына і пачала́ хадзіць, а было́ ёй гадоў дванаццаць. І ўра́зіліся ўра́жаннем вялікім.
I дзяўчынка ўраз устала й пачала хадзіць; было ёй гадоў дванаццаць, і жахнуліся ўсе ад вялікага дзіва.
І загадаў ім строга, каб ніхто не даведаўся пра гэта, і сказаў даць ёй есці.
Ён-жа станоўча заказаў, каб ніхто пра гэта ня ведаў, і сказаў: «Дайце ёй есьці».
