Марка 5 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
І прыбылі на другі бок мора да краіны Ґадарынскае.
I прыплылі на другі бок мора ў краіну Гадарынскую.
І, як вышаў Ён із струга, якга пераняў Яго вышлы з грабоў чалавек ізь нячыстым духам.
I, як толькі Ён выйшаў з чаўна, адразу-ж сустрэў Яго чалавек, выбегшы з магільніку. Ён апанаваны быў духам нечысьці.
Ён жыў меж грабоў, і ніхто ланцугом ня мог зьвязаць яго;
Меў ён прыстанішча ў магілах, і ніхто ня мог яго зьвязаць, нават ланцугамі.
Бо шмат разоў ён быў скаваны зялезамі а ланцугамі, але разрываў ланцугі і ламіў зялезы; і ніхто ня меў сілы ўслышыць яго.
Бо няраз скоўвалі яго кайданамі й ланцугамі, але ён разрываў ланцугі й разьбіваў кайданы, і ніхто ня мог уціхамірыць яго.
Заўсёды, ночы і ўдзень, памеж грабоў і ў гарах ён крычэў а рэзаўся каменьням.
Заўсёды, і дзень і ноч ён быў між магілаў і ў горах, хаваючыся й б'ючыся аб каменьне.
Абачыўшы ж Ісуса здалеку, прыбег і пакланіўся Яму.
Убачыўшы Ісуса здалёк, ён прыбег і пакланіўся Яму.
І, закрычэўшы вялікім голасам, сказаў: «Што Табе й імне, Ісусе, Сыну Бога Навышняга? Заклінаю Цябе Богам, ня муч мяне!»
І, закрычаўшы моцным голасам, прамовіў: «Што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Бога Найвышэйшага!? Заклікаю Цябе Богам, ня муч мяне».
(Бо Ён сказаў яму: «Выйдзі, душа нячыстая, з гэтага чалавека»).
Бо Iсус сказаў яму: «Выйдзі, дух нячысты, з гэтага чалавека».
І пытаўся ў яго: «Што за імя твае?» І сказаў Яму: «Легіён імя мае, бо нас шмат».
I спытаў у яго: «Як тваё імя?» Ён-жа сказаў у адказ: «Імя маё легіён, бо нас многа».
І вельмі прасілі Яго, каб не высылаў іх вон із краіны гэтае.
I вельмі прасіў Яго, каб ня высылаў іх вонкі з краіны тэй.
Пасьцілася ж там ля гары вялікая чарада сьвіньняў.
Пасьвіўся-ж там пры гары вялікі гурт сьвіней.
І малілі Яго ўсі нячысьцікі, кажучы: «Пашлі нас у сьвіньне, каб нам увыйсьці ў іх».
I прасілі Яго ўсе злыдухі, кажучы: «Пашлі нас да сьвіней, каб мы маглі ўвайсьці ў іх».
І Ісус зараз дазволіў ім. І нячыстыя духі, вышаўшы, увыйшлі ў сьвіньне; і рынулася чарада із стромы ў мора, а іх было каля дзьвюх тысячаў; і заліліся ў мору.
Ісус ураз-жа дазволіў ім, і, выйшаўшы, злыдухі ўвайшлі ў сьвіньні, і памкнуў увесь гурт з кручы ў мора, а было-ж іх да дзьвёх тысячаў, і патапіліся ў моры.
А тыя, што пасьцілі сьвіньне, уцяклі й наказалі ў месьце а ў палёх. І вышлі паглядзець, што было, што сталася.
Пастухі-ж сьвіней пабеглі й расказалі ў месьце й вёсках, а тады выйшлі жыхары паглядзець, што сталася
І прыходзяць да Ісуса, і бачаць таго, што быў апанаваны нячысьцікам, і ў каторым быў легіён, сядзіць і адзеўшыся, і мае добры розум; і спалохаліся.
Прыходзяць да Iсуса й бачаць, што апанаваны злыдухамі, у якім быў легіён, сядзіць адзеты й пры добрым розуме, і спалохаліся.
Вочнікі паведамілі ім праз тое, як гэта сталася з апанаваным нячысьцікамі, і празь сьвіньне.
Тыя-ж, якія бачылі ўсё, расказалі ім, што сталася з апанаваным і пра сьвіней.
І пачалі маліць Яго адыйсьці ад граніцаў іхных.
Тады жыхары пачалі прасіць Ісуса, каб адыйшоў зь іхняй ваколіцы.
І як Ён увыйшоў у струг, прасіў Яго тый, што быў апанаваны нячысьцікам, каб быць ізь Ім.
Калі-ж Ісус увайшоў у човен, папрасіў Яго вызвалены ад злыдухаў, каб быць зь Ім.
Але Ісус не дазволіў яму, але сказаў яму: «Ідзі двору да сваіх і агаласі ім, якія вялікія рэчы Спадар учыніў табе і зьмілава ўся над табою».
Але Ісус не дазволіў і сказаў яму: «Ідзі ў дом твой да сваіх і раскажы ім, што учыніў табе Госпад і як памілаваў цябе».
І пайшоў, і пачаў абяшчаць у Дзесяцімесьцю, якія вялікія рэчы Ісус учыніў яму. І ўсі дзіваваліся.
I ён пайшоў і пачаў абвяшчаць у Дзесяціградзьдзі, што ўчыніў зь ім Ісус, і ўсе дзівіліся.
І як Ісус ізноў пераплыў у струзе на другі бок, вялікі груд зьберся да Яго; а Ён быў ля мора.
Калі Iсус прыбыў у чаўне ізноў на той бок, зыйшлося да Яго многа народу, і быў Ён пры моры.
І вось, прыходзе адзін із старшых бажніцы, імям Яір, і, абачыўшы Яго, падае да ног Ягоных,
I вось прыходзіць адзін з начальнікаў сынагогі, на ймя Ёсір, і ўгледзеўшы Яго, прыпадае да ног Ягоных.
І моле Яго, кажучы: «Дачушка мая канае; прыйдзі а ўзлажы на яе рукі, каб яна ачуняла й засталася жывая».
I горача просіць Яго, кажучы: «Дачка мая пры сьмерці, прыйдзі, узлажы на яе рукі, каб яна ачуняла й жыла».
І Ісус пайшоў ізь Ім. І вялікі груд пайшоў за Ім, і ціснуліся да Яго.
І Ісус пайшоў зь ім. I ў сьлед за Ім ішло шмат народу, і сьціскалі Яго.
І адна жонка, што мела крываток двананцаць год,
Адна жанчына, якая цярпела ад крывяцечы дванаццаць гадоў,
І шмат нацерпілася ад шмат якіх лекараў, высілілася з усяго, што мела, і не палепшала, але пагоршала.
шмат страціла на розных дактароў, раздаўшы ўсё, што мела, і не знайшла палёгкі, але яшчэ больш заняпала.
Пачуўшы празь Ісуса, падышла адзаду ў грудзе й даткнулася да адзецьця Ягонага;
Дачуўшыся пра Ісуса, падыйшла ззаду між людзей і дакранулася да вопраткі Ягонае.
Бо казала: «Калі хоць да адзецьця Ягонага даткнуся, то ачуняю».
Бо казала: «Калі хоць да вопраткі Ягонае дакрануся, буду збавёна».
І якга высахла ў яе жарало крыві ейнае, і яна пазнала ў целе, што ўздароўлена ад хваробы.
I ўраз запынілася ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе сваім, што выбавілася ад нядугі.
І якга Ісус, пазнаўшы ў сабе, што вышла зь Яго моц, абярнуўшыся да груду, сказаў: «Хто даткнуўся да адзецьця Майго?».
У той-жа час Ісус, адчуўшы Сам у Сабе, што зыйшла ад Яго сіла, абярнуўся да людзей і сказаў: «Хто дакрануўся да вопраткі Мае?»
І сказалі Яму вучанікі Ягоныя: «Ты бачыш, што груд цісьне Цябе, і кажаш: "Хто даткнуўся да Мяне?"
Вучні-ж Ягоныя сказалі Яму: «Бачыш як народ цісьнецца да Цябе, і Ты пытаеш — хто дакрануўся да Мяне?»
Але Ён глядзеў навокал, каб бачыць тую, што зрабіла гэта.
Але Ён узіраўся навокал, каб убачыць тую, якая ўчыніла гэта.
Жонка ў ляку а дрыгоце, ведаючы, што зь ёю сталася, падышла, і пала перад Ім, і сказала ўсю праўду.
Жанчына ў страху й трывозе, ведаючы, што зь ёю сталася, падыйшла й пала прад Ім, і сказала Яму ўсю праўду.
Ён жа сказаў ёй: «Дачка! вера твая ўздаравіла цябе; ідзі ў супакою й будзь здаровая ад хваробы свае».
Ён-жа сказаў ей: «Дачка! Вера твая спасла цябе, ідзі ў супакоі й будзь ацаленая ад нядугі твае».
Як Ён яшчэ казаў гэта, прыходзяць ад начэльніка бажніцы й кажуць: «Дачка твая памерла; нашто парушаеш вучыцеля?»
Калі Ён яшчэ гаварыў прыходзяць ад начальніка сынагогі й кажуць: «Дачка твая памерла, навошта яшчэ турбуеш Настаўніка?»
Але, як толькі Ісус пачуў гэтае слова, кажа начэльніку бажніцы: «Ня бойся, толькі вер».
Але Ісус, пачуўшы гэтыя словы, сказаў начальніку сынагогі: «Ня бойся, толькі вер».
І не дазволіў нікому йсьці із Сабою, апрача Пётры, Якава а Яана, брата Якававага.
I не дазволіў нікому ісьці за Сабою, апрача Пятра, Якуба й Яна — брата Якубавага.
Прыходзяць да дому начэльніка бажніцы, і бача сумятню плачучых і вельмі галосячых.
I прыходзіць да дому начальніка сынагогі, і бачыць трывогу, плач і лямэнт вялікі.
І ўвыйшоўшы, кажа ім: «Чаго галасуеце а плачаце? дзяцё не памерла, але сьпіць».
I, увайшоўшы, гаворыць ім: «Чаго хвалюецеся й плачаце? Дзяўчынка не памерла, яна сьпіць».
І сьміяліся зь Яго. Але Ён, выправіўшы ўсіх, бярэць із Сабою айца дзіцяці а маці а бытых ізь Ім, і ўходзе туды, ідзе дзяцё ляжала.
I зьдзекліва адзываліся пра Яго, але Ён, адправіўшы ўсіх, бярэ з Сабою бацьку й маці дзяўчынкі й тых, якія прыйшлі зь Ім, і уваходзіць туды, дзе дзяўчынка ляжала.
І, узяўшы дзяцё за руку, кажа ёй: «Таліфа кумі», значыцца: «Дзевачка, табе кажу, устань».
I, узяўшы дзяўчынку за руку, сказаў ёй: «Талíфа кýмі» — гэта значыць, дзяўчынка, кажу табе, устань.
І дзевачка якга ўстала, і хадзіла, бо было ёй двананцаць год. І зумяваліся зуменьням вялікім.
I дзяўчынка ўраз устала й пачала хадзіць; было ёй гадоў дванаццаць, і жахнуліся ўсе ад вялікага дзіва.
І Ён стродка расказаў ім, каб ніхто праз гэта ня ведаў, і казаў даць ёй есьці.
Ён-жа станоўча заказаў, каб ніхто пра гэта ня ведаў, і сказаў: «Дайце ёй есьці».
