Марка 12 разьдзел

 

 

І пачаў гукаць ім прыпавесьцьмі: «Якісь чалавек засадзіў вінішча, і агарадзіў яго агарожаю, і выкапаў таўчэльню, і пастанавіў вежу, і аддаў яго ў ранду вінаром, і ад’ехаў.

 

I пачаў гаварыць ім прыпавесьцямі: Нейкі чалавек насадзіў вінаграднік; абгарадзіў яго плотам, выкапаў таўчэльню й збудаваў вежу і, здаўшы яго вінаром, ад'ехаў.

 

У свой час ён паслаў слугу свайго узяць ад вінаробаў частку з плёну вінаграднага.

 

Яны-ж, схапіўшы яго, пабілі ды адаслалі зь нічым.

 

I ізноў паслаў да іх другога слугу, і таго пабілі каменьнямі, разьбіўшы галаву, і адправілі яго зьдзекуючыся.

 

I ізноў паслаў іншага, таго-ж забілі; і шмат іншых — адных зьбіваючы, іншых забіваючы.

 

Маючы яшчэ аднаго любага яму сына, паслаў нарэшце й яго да іх, кажучы: «Пасаромеюцца сына майго».

 

Яны-ж, вінаробы, сказалі адзін аднаму: «Гэта спадкаемца; пойдзем заб'ем яго, і спадчына будзе нашая.

 

I, схапіўшы яго, забілі й выкінулі зь вінаградніку.

 

Што-ж зробіць гаспадар вінаградніку? Прыйдзе й зьнішчыць вінаробаў, а вінаграднік аддасьць іншым?

 

Няўжо вы ня чыталі гэтага ў Пісаньні: «Камень, адкінуты будаўнічымі, стаўся галавою вугла».

 

Гэта ад Госпада, і дзіўным стаецца у вачах нашых».

І шукалі прыгоды няць Яго, бо ведалі, што Ён празь іх сказаў прыпавесьць, але баяліся груду. І пакінуўшы Яго, адыйшлі.

 

І стараліся схапіць Яго, але баяліся народу; бо яны зразумелі, што пра іх сказаў прыпавесьць гэтую; і, пакінуўшы Яго, адыйшлі.

І яны паслалі да Яго некатрых із фарысэяў а гіродзян, каб злавіць Яго ў слове.

 

I падсылаюць да Яго некаторых з фарысеяў ды ірадыянаў, каб падлавіць Яго на словах.

Яны ж, прышоўшы, кажуць Яму: «Вучыцелю, мы ведаем, што Ты праўдзівы, і не азіраешся на нікога, бо не глядзіш на асобу людзкую, але дарогі Божае вучыш праўдзіва. Дазволена даваць падачкі цэсару, ці не?

 

Тыя-ж, прыйшоўшы, кажуць Яму: «Вучыцель, мы ведаем, што Ты справядлівы, і не стараешся дагаджаць каму-небудзь, бо ня ўзіраешся на асобы, але папраўдзе на шлях Божы настаўляеш; ці належыць даваць даніну кесару, ці не; маем даваць, ці не даваць?»

Маем мы даваць, ці не даваць?» Але Ён, ведаючы двудушнасьць іхную, кажа ім: «Чаму прабуеце Мяне? Прынясіце Імне дынар, каб Я бачыў яго».

 

Ён-жа, ведаючы іхны подступ, сказаў ім: «Што вы Мяне выпрабоўваеце? Прынясеце Мне дынар, каб пабачыць яго».

І прынесьлі. А Ён кажа ім: «Чый гэта абраз а напіс?» Яны сказалі Яму: «Цэсаравы».

 

Яны прынесьлі; тады кажа ім: «Чыё гэта аблічча на ім і напіс?» Яны сказалі: «Кесаравы».

І, адказуючы, Ісус сказаў ім: «Цэсарава аддавайце цэсару, а Божае Богу». І дзівіліся зь Яго.

 

Тады Ісус у адказ ім сказаў: «Дык аддайце кесарава кесару, а Божае Богу»; і падзіўляліся зь Яго.

Тады прышлі да Яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрысеньня, і пыталіся ў Яго, кажучы:

 

Тады прыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, кажучы:

«Вучыцелю! Масей напісаў нам: "Калі чый брат памрэць і пакіне жонку, але не пакіне дзіцяці, гэты брат ягоны мае ўзяць жонку ягоную і даць насеньне брату свайму".

 

«Вучыцель! Майсей напісаў нам: калі ў каго памрэ брат, і пакіне жонку, але не пакіне дзяцей, то брат ягоны няхай возьме жонку яго й адродзіць патомства брату свайму.

І было сямёх братоў: і першы ўзяў жонку, і, паміраючы, не пакінуў насеньня.

 

Было-ж сем братоў, першы ўзяў жонку й памёр, не пакінуўшы патомства.

І другі ўзяў яе, і памер, і ён не пакінуў насеньня, таксама й трэйці.

 

I другі ўзяў яе й памёр, не пакінуўшы патомства, таксама й трэйці.

І сямёх мела яе, і не пакінулі насеньня. Просьле ўсіх памерла й жонка.

 

I сямёх мелі яе й не пакінулі патомства; пасьля ўсіх памерла й жонка.

Дык у ўскрысеньню, як ускрэснуць, чыёй зь іх будзе яна жонкаю? Бо сямёх мелі яе за жонку».

 

Дык пры ўваскрасеньні, калі ўваскроснуць, каторага зь іх будзе яна жонкаю, бо сем мелі яе за жонку».

І Ісус, адказуючы, сказаў ім: «Ці затым вы мыляецеся, што ня знаеце Пісьмаў ані моцы Божае?

 

І ў адказ ім Ісус сказаў: «Ці ня ў гэтым вы памыляецеся, што ня ведаеце Пісаньня, ані Сілы Божае?

 

Бо калі зь мёртвых уваскроснуць, тады ня будуць ні жанщца, ні замуж выходзіць, але будуць як анёлы ў небе.

 

А пра памёршых, што яны паўстануць, хіба ня чыталі ў кнізе Майсеевай, як Бог пры купіне гаварыў яму, прамовіўшы: «Я Бог Абрагамаў, і Бог Ісакаў, і Бог Якубаў.

 

Ня ёсьць Бог мёртвых, але Бог жывых. Дык вы вельмі мыляецеся».

І дабліжыўся адзін із кніжнікаў, чуючы сьпярэчку іхную, і пераканаўшыся, што Ён адказаў ім вельмі добра, папытаўся ў яго: «Каторае расказаньне першае з усіх?»

 

I падыйшоў адзін з кніжнікаў, які чуў іхныя спрэчкі, ды пабачыўшы, як Ісус добра адказаў ім, спытаўся ў Яго: «Які запавет найважнейшы?»

І Ісус адказаў яму: «Першае з усіх расказаньне: "Слухай Ізраелю! Спадар Бог наш ё Спадар адзін;

 

Ісус адказаў яму: «Першы з усіх запаветаў, — “Слухай Ізраэль! Госпад Бог наш ёсьць Госпад Адзіны.

 

I ўзьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім помыслам тваім, і ўсёю моцаю тваёю”; гэта ёсьць першы запавет.

 

Другі падобны да яго: “Любі бліжняга твайго, як самога сябе”; іншага, большага за гэты запавет, няма.»

І кніжнік сказаў Яму: «Добра, Вучыцелю! Ты сказаў праўду, бо адзін ё Бог, нямаш іншага, апрача Яго;

 

I сказаў Яму кніжнік: «Добра, Вучыцель! Праўду сказаў, што адзін ёсьць Бог, і няма іншага, апрача Яго.

І любіць Яго з усяго сэрца, і з усяго розуму, і з усяе душы, і з усяе моцы, і любіць прыяцеля, як самога сябе, ё балей чымся ўсі ўсепаленьні а аброкі».

 

I любіць Яго ўсім сэрцам, і ўсім помыслам, і ўсёю душою, і ўсёю моцай, і любіць бліжняга, як самога сябе, — гэта ёсьць большае за ўсе ахвяры й целапаленьні».

І Ісус, бачачы, што ён разумна адказаў, сказаў яму: «Недалёка ты ад гаспадарства Божага». І ніхто просьле гэтага ня сьмеў пытацца ў Яго.

 

Ісус, бачачы, што той разумна адказваў, сказаў яму. «Недалёка ты ад Уладарства Божага»; і ніхто больш не адважыўся пытацца ў Яго.

І Ісус, адказуючы, сказаў, як вучыў у сьвятыні: «Як гэта кажуць кніжнікі, што Хрыстос ё сын Давідаў?

 

Ісус-жа, працягваючы навучаньне ў храме, гаварыў: “Як гэта кніжнікі гавораць, што Хрыстос — сын Давідаў?”

 

Калі-ж сам Давід гаварыў у Духу Сьвятым: “Сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх”.

Дык Давід сам кажа Яму "Спадар": як жа Ён сын ягоны?» І вялікі груд ахвотна Яго слухаў.

 

Гэтак, сам Давід называе Яго Госпадам, дык як-жа ён сын яму?» І мноства народу былі рады слухаць Яго.

І казаў ім у навуццы Сваёй: «Уважайце на кніжнікаў, што любяць хадзіць у даўгім адзецьцю, і здарованьні на таргох,

 

І прамаўляў да іх у навучаньні Сваім: «Сьцеражэцеся кніжнікаў, якія любяць хадзіць у доўгай вопратцы, ды павітаньні на рынках.

 

I сядзяць наперадзе ў сынагогах ды займаць першыя месцы на банкетах.

 

Гэтыя, якія аб'ядаюць домы ўдоваў і напаказ доўга моляцца, дастануць цяжэйшы прысуд».

І Ісус сеў супроці скарбонкі, і глядзеў, як людзі кідалі медзякі ў скарбонку. І шмат хто багаты кідаў шмат.

 

І сеў Ісус насупраць скарбонкі, наглядаючы, як народ кідае манэты ў скарбонку; і многія заможныя кідалі пашмат.

І прышла адна бедная ўдава, і ўкінула два пенязі, што складаюць шэляг.

 

Адна-ж бедная ўдава, прыйшоўшы, укінула дзьве лепты, што складае кодрант (грош).

Пагука ўшы вучанікаў Сваіх, сказаў ім: «Запраўды кажу вам, што гэтая бедная ўдава ўкінула балей, чымся ўсі, што кідалі ў скарбонку;

 

Ісус, падклікаўшы вучняў Сваіх, сказаў ім: «Папраўдзе кажу вам, што гэтая бедная ўдава палажыла больш за ўсіх, што клалі ў скарбонку.

 

Бо ўсе клалі ад лішкаў сваіх, а яна зь нястачы свае палажыла ўсё, што мела на пражытак свой».