Марка 12 разьдзел

 

 

І пачаў гаварыць да іх у прыпавесьцях: чалавек насадзіў вінаграднік і абгарадзіў яго і выкапаў таўчэльню і пабудаваў вежу, і даручыў яго вінаградарам, і адлучыўся ў другую краіну.

 

I пачаў гаварыць ім прыпавесьцямі: Нейкі чалавек насадзіў вінаграднік; абгарадзіў яго плотам, выкапаў таўчэльню й збудаваў вежу і, здаўшы яго вінаром, ад'ехаў.

І паслаў да вінаградараў у (свой) час раба, каб (той) у вінаградараў узяў пладоў зь вінаградніку.

 

У свой час ён паслаў слугу свайго узяць ад вінаробаў частку з плёну вінаграднага.

Але яны, схапіўшы яго зьбілі і адаслалі ні з чым.

 

Яны-ж, схапіўшы яго, пабілі ды адаслалі зь нічым.

Тады (ён) ізноў паслаў да іх другога раба: і таго, зьбіўшы камянямі, разьбілі галаву і адаслалі зьняважыўшы.

 

I ізноў паслаў да іх другога слугу, і таго пабілі каменьнямі, разьбіўшы галаву, і адправілі яго зьдзекуючыся.

І ізноў другога паслаў: і таго забілі. І многіх іншых: адных зьбівалі, другіх забівалі.

 

I ізноў паслаў іншага, таго-ж забілі; і шмат іншых — адных зьбіваючы, іншых забіваючы.

І маючы аднаго свайго любага сына, урэшце яшчэ і яго паслаў да іх, кажучы: паўстыдаюцца сына майго.

 

Маючы яшчэ аднаго любага яму сына, паслаў нарэшце й яго да іх, кажучы: «Пасаромеюцца сына майго».

Але гэныя вінаградары сказалі адзін воднаму: гэты ёсьць спадкаемец; пойдзем, заб’ем яго, і спадчына будзе нашая.

 

Яны-ж, вінаробы, сказалі адзін аднаму: «Гэта спадкаемца; пойдзем заб'ем яго, і спадчына будзе нашая.

І, схапіўшы яго, забілі і выкінулі прэч зь вінаградніку.

 

I, схапіўшы яго, забілі й выкінулі зь вінаградніку.

Дык што зробіць гаспадар вінаградніку? Прыйдзе ды пазабівае вінаградараў, і аддасьць вінаграднік другім.

 

Што-ж зробіць гаспадар вінаградніку? Прыйдзе й зьнішчыць вінаробаў, а вінаграднік аддасьць іншым?

Няўжо (вы) ня чыталі гэтага ў Пісаньні?: «Камень, Які адкінулі будаўнічыя, Ён стаўся Галавою вугла.

 

Няўжо вы ня чыталі гэтага ў Пісаньні: «Камень, адкінуты будаўнічымі, стаўся галавою вугла».

Ад Госпада сталася гэта і (гэта) дзіўна ў вачах нашых». (Пс. 118:22−23)

 

Гэта ад Госпада, і дзіўным стаецца у вачах нашых».

І памыкаліся схапіць Яго, але збаяліся народу; бо ўразумелі, што пра іх сказаў прыповесьць; і пакінуўшы Яго, адыйшлі.

 

І стараліся схапіць Яго, але баяліся народу; бо яны зразумелі, што пра іх сказаў прыпавесьць гэтую; і, пакінуўшы Яго, адыйшлі.

І падсылаюць да Яго нікаторых хварысэяў і гірадзіянаў, каб падлавілі Яго на слове.

 

I падсылаюць да Яго некаторых з фарысеяў ды ірадыянаў, каб падлавіць Яго на словах.

І яны, прыйшоўшы, кажуць Яму: Настаўнік! (мы) ведаем, што Ты справядлівы, і ня дагаджаеш нікому, бо ня глядзіш на аблічча людзей, але па праўдзе шляху Божаму вучыш. Ці дазваляецца даваць падатак кесару ці не?

 

Тыя-ж, прыйшоўшы, кажуць Яму: «Вучыцель, мы ведаем, што Ты справядлівы, і не стараешся дагаджаць каму-небудзь, бо ня ўзіраешся на асобы, але папраўдзе на шлях Божы настаўляеш; ці належыць даваць даніну кесару, ці не; маем даваць, ці не даваць?»

Даваць ці ня даваць? Ён жа, ведаючы іх крывадушнасьць, сказаў ім: што спакушаеце Мяне? Прынясіце Мне дынар, каб (Я) убачыў (яго).

 

Ён-жа, ведаючы іхны подступ, сказаў ім: «Што вы Мяне выпрабоўваеце? Прынясеце Мне дынар, каб пабачыць яго».

І яны прыне́сьлі. І кажа ім: чыя гэта выява і надпіс? І яны сказалі Яму: кесаравыя.

 

Яны прынесьлі; тады кажа ім: «Чыё гэта аблічча на ім і напіс?» Яны сказалі: «Кесаравы».

І, адказаўшы, Ісус сказаў ім: аддавайце кесаравае кесару, а Божае Богу. І зьдзівіліся зь Яго.

 

Тады Ісус у адказ ім сказаў: «Дык аддайце кесарава кесару, а Божае Богу»; і падзіўляліся зь Яго.

І прыходзяць да Яго саддукеі, якія кажуць, (што) уваскрасеньня няма, і запыталі Яго, кажучы:

 

Тады прыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, кажучы:

Настаўнік! Масей напісаў нам, што калі чый-небудзь брат памрэ, і пакіне жонку, а дзяцей ня пакіне, дык каб брат ягоны ўзяў жонку ягоную і адрадзіў семя брату свайму.

 

«Вучыцель! Майсей напісаў нам: калі ў каго памрэ брат, і пакіне жонку, але не пакіне дзяцей, то брат ягоны няхай возьме жонку яго й адродзіць патомства брату свайму.

Сем братоў было: і першы ўзяў жонку і, паміраючы, ня пакінуў дзяцей;

 

Было-ж сем братоў, першы ўзяў жонку й памёр, не пакінуўшы патомства.

і другі ўзяў яе і памёр, і ён ня пакінуў насеньня, гэтаксама і трэйці.

 

I другі ўзяў яе й памёр, не пакінуўшы патомства, таксама й трэйці.

І бралі яе сямёра, і ня пакінулі семяні. Пасьля ўсіх памерла і жонка.

 

I сямёх мелі яе й не пакінулі патомства; пасьля ўсіх памерла й жонка.

Дык вось, пры ўваскрасэньні, калі ўваскрэснуць, каторага зь іх будзе яна жонкаю, бо сямёра мелі яе за жонку?

 

Дык пры ўваскрасеньні, калі ўваскроснуць, каторага зь іх будзе яна жонкаю, бо сем мелі яе за жонку».

І, адказаўшы, Ісус сказаў ім: ці ня з-за таго вы памыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ні сілы Бога?

 

І ў адказ ім Ісус сказаў: «Ці ня ў гэтым вы памыляецеся, што ня ведаеце Пісаньня, ані Сілы Божае?

Бо калі ўваскрэснуць ізь мёртвых, (то ўжо) ня жэняцца, ня выходзяць замуж, але прабываюць, як Ангелы на Нябёсах.

 

Бо калі зь мёртвых уваскроснуць, тады ня будуць ні жанщца, ні замуж выходзіць, але будуць як анёлы ў небе.

А пра мёртвых, што яны ўваскрашаемы, хíба (вы) ня чыталі ў кнізе Масея, калі Бог сказаў яму каля цярнёвага кусту, кажучы: Я Бог Абрагамаў і Бог Ісагакаў, і Бог Якубаў?

 

А пра памёршых, што яны паўстануць, хіба ня чыталі ў кнізе Майсеевай, як Бог пры купіне гаварыў яму, прамовіўшы: «Я Бог Абрагамаў, і Бог Ісакаў, і Бог Якубаў.

Ён ёсьць ня Бог мёртвых, але Бог жывых. Пагэтаму вы дужа памыляецеся.

 

Ня ёсьць Бог мёртвых, але Бог жывых. Дык вы вельмі мыляецеся».

І падыйшоўшы адзін із кніжнікаў, пачуўшы іхныя спрэчкі, уразумеўшы, што Ісус правільна ім адказаў, спытаўся ў Яго: якое першае з усіх прыказаньняў?

 

I падыйшоў адзін з кніжнікаў, які чуў іхныя спрэчкі, ды пабачыўшы, як Ісус добра адказаў ім, спытаўся ў Яго: «Які запавет найважнейшы?»

Ісус жа адказаў яму: першае з усіх прыказаньняў: слухай Ізраэль! Госпад, Бог наш, ёсьць Госпад адзіны;

 

Ісус адказаў яму: «Першы з усіх запаветаў, — “Слухай Ізраэль! Госпад Бог наш ёсьць Госпад Адзіны.

і палюбі Госпада, Бога твайго, ад усяго сэрца твайго і ад усёй душы тваёй, і ад усяго розума твайго, і ад усёй сілы тваёй. Гэта першае прыказаньне.

 

I ўзьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім помыслам тваім, і ўсёю моцаю тваёю”; гэта ёсьць першы запавет.

І другое падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе. Больш за гэтыя другога прыказаньня няма.

 

Другі падобны да яго: “Любі бліжняга твайго, як самога сябе”; іншага, большага за гэты запавет, няма.»

І сказаў Яму кніжнік: добра, Настаўнік! Праўду сказаў Ты, што адзін ёсьць Бог і няма другога, акрамя Яго,

 

I сказаў Яму кніжнік: «Добра, Вучыцель! Праўду сказаў, што адзін ёсьць Бог, і няма іншага, апрача Яго.

і любіць Яго ад усяго сэрца, і ад усяго разуменьня, і ад усёй душы, і ад усёй сілы, і любіць бліжняга, як само́га сябе — больш за ўсіх усеспаленьняў і ахвяраў.

 

I любіць Яго ўсім сэрцам, і ўсім помыслам, і ўсёю душою, і ўсёю моцай, і любіць бліжняга, як самога сябе, — гэта ёсьць большае за ўсе ахвяры й целапаленьні».

І Ісус бачучы, што ён разумна адказаў, сказаў яму: нядалёка ты ад Валадарства Бога. І ніхто ўжо ня адважваўся задаваць Яму пытаньні.

 

Ісус, бачачы, што той разумна адказваў, сказаў яму. «Недалёка ты ад Уладарства Божага»; і ніхто больш не адважыўся пытацца ў Яго.

І пачаўшы гаварыць Ісус казаў, навучаючы ў Сьвятыні: на якой падставе кніжнікі кажуць, што Хрыстос ёсьць Сын Давідавы?

 

Ісус-жа, працягваючы навучаньне ў храме, гаварыў: “Як гэта кніжнікі гавораць, што Хрыстос — сын Давідаў?”

Бо сам Давід сказаў у Духу Сьвятым: сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх падножжам Ног Тваіх?

 

Калі-ж сам Давід гаварыў у Духу Сьвятым: “Сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх”.

Дык сам Давід называе Яго Госпадам. І як жа Ён Сын яму? І мноства народу слухала Яго з асалодаю.

 

Гэтак, сам Давід называе Яго Госпадам, дык як-жа ён сын яму?» І мноства народу былі рады слухаць Яго.

І казаў ім у вучэньні Сваім: асьцерагайцеся кніжнікаў, якія любяць хадзіць у доўгіх вопратках і (прынімаць) вітаньні на народных сходах,

 

І прамаўляў да іх у навучаньні Сваім: «Сьцеражэцеся кніжнікаў, якія любяць хадзіць у доўгай вопратцы, ды павітаньні на рынках.

і першыя мейсцы ў сынагогах, і ляжаць на першых мейсцах на гасьцінах,

 

I сядзяць наперадзе ў сынагогах ды займаць першыя месцы на банкетах.

якія пажыраюць дамы ўдоваў і напаказ доўга моляцца: яны атрымаюць большую асу́ду.

 

Гэтыя, якія аб'ядаюць домы ўдоваў і напаказ доўга моляцца, дастануць цяжэйшы прысуд».

І, сеўшы насупраць скарбніцы, Ісус назіраў, як народ кíдае медзякí ў скарбніцу. І многія багатыя кíдалі шмат.

 

І сеў Ісус насупраць скарбонкі, наглядаючы, як народ кідае манэты ў скарбонку; і многія заможныя кідалі пашмат.

І падыйшоўшы адна бедная ўдава кінула дзьве лепты, што ёсьць кадрант.

 

Адна-ж бедная ўдава, прыйшоўшы, укінула дзьве лепты, што складае кодрант (грош).

І паклікаўшы вучняў Сваіх (Ісус) кажа ім: Праўду кажу вам, што гэтая бедная ўдава ўкінула больш за ўсіх тых, што кінулі ў скарбніцу.

 

Ісус, падклікаўшы вучняў Сваіх, сказаў ім: «Папраўдзе кажу вам, што гэтая бедная ўдава палажыла больш за ўсіх, што клалі ў скарбонку.

Бо ўсе кінулі ад лішкаў сваіх, а яна ад нястачы сваёй усё, што мела: увесь пражытак свой.

 

Бо ўсе клалі ад лішкаў сваіх, а яна зь нястачы свае палажыла ўсё, што мела на пражытак свой».