Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
І ізноў пача́ў навучаць ля мора; і быў сабра́ны вакол Яго натоўп шматлюдны, так што Ён увайшоўшы ў човен быў на моры, а ўвесь народ быў на зямлі каля мора.
І ізноў пачаў навучаць над морам; і сабралася ля Яго такое мноства народу, што Ён увайшоў у човен і сядзеў на моры, а ўвесь народ быў на зямлі пры моры.
І вучыў іх прыповесьцямі многімі і казаў ім у вучэньні Сваім:
І доўга павучаў іх прыпавесьцямі, і ў навучаньні Сваім гаварыў ім:
слухайце: вось выйшаў сейбіт сеяць.
«Слухайце: вось выйшаў сейбіт сеяць.
І сталася, калі сеяў, іншае ўпала каля дарогі, і наляцелі птушкі нябесныя і падзяўблі яго.
I калі ён сеяў, адно насеньне ўпала на дарогу, і наляцелі птушкі й падзяўблі яго.
А іншае ўпала на камяністую (мясьціну), дзе ня было шмат зямлі, і няўзабаве ўзыйшло, бо зямля была няглыбокая.
Іншае ўпала на грунт камяністы, дзе было мала зямлі, і хутка ўзыйшло, бо зямля была неглыбокая.
А калі ўзыйшло сонца, (яно) завяла, і як ня мела карэньня, засохла.
Калі-ж прыгрэла сонца, яно завяла і, ня маючы караня, ссохла.
А іншае ўпала ў церні, і выраслі церні і заглушылі яго, і (яно) ня дало́ плоду.
Іншае ўпала ў цярніну; і вырасла цярніна й заглушыла яго, і плоду ня выдала.
А іншае ўпала на до́брую зямлю і дало́ плод, які ўзыйшоў і вырас, і ўрадзіла іншае трыццаць, іншае шэсьцьдзясят, іншае стокрот.
Іншае ўпала ў добрую глебу й дало плён: адно трыццаць, іншае шэсьцьдзесят, іншае стакроць».
І казаў ім: хто мае вушы чуць, хай чуе!
I сказаў ім: «Хто мае вушы слухаць, няхай слухае».
Калі ж (Ён) застаўся адзін (бяз народу), тыя, каторыя былі каля Яго разам з дванаццацьцю, запыталі Яго пра прыповесьць.
Калі-ж астаўся без народу, тыя, якія былі зь Ім разам з дванаццацьма, папыталіся ў Яго пра прыпавесьць.
І сказаў ім: вам да́дзена ведаць тайну Валадарства Бога. А тым, вонкавым, усё падае́цца ў прыповесьцях.
І сказаў ім: «Дадзена вам пазнаваць тайніцы Ўладарства Божага, а тым пабочным усё падаецца ў прыпавесьцях.
Каб, угляда́ючыся, глядзелі і ня ўбачылі; і, чу́ючы, слухалі і ня маглі ўразумець, што ім трэба навярнуцца (да Мяне), і каб былí дараваны ім грахі.
Што гледзячы вачыма сваімі — ня бачаць, слухаюць вушамі сваімі — не разумеюць, каб не навярнуцца ды каб ня былі дараваныя ім грахі іхныя».
І кажа ім: ня разумееце гэтай прыповесьці? І як уразумееце ўсе прыповесьці?
I кажа ім: «Не разумееце гэтае прыпавесьці? Як-жа вам зразумець усе прыпавесьці?
Сейбіт Слова сее.
Сейбіт слова сее.
І пасеянае (Слова) пры дарозе азначае тых, якія пачуюць Слова, але адразу прыходзіць шатан і адбірае Слова, што пасеяна ў сэрцах іхных.
Пасеянае пры дарозе азначае тых, між якіх слова сеецца, але як толькі пачуюць, зараз-жа прыходзіць шатан і вырывае слова, пасеянае ў сэрцах іхных.
А пасеянае (Слова) на камяністыя мясьціны азначае тых, якія, калі пачуюць Слова, зараз жа з радасьцю прыймаюць яго,
Таксама пасеянае на камяністым груньце — гэта тыя, якія, пачуўшы слова, адразу прыймаюць яго з радасьцяй.
але ня маюць у сабе кораня і няўгрунтаваныя; потым калі настае ўціск ці гане́ньне за Слова, адразу адступаюцца.
Але ня маюць у сабе карэньня, і трымаюцца да часу; калі-ж прыходзіць трывога, уціск і гнабленьне за слова, зараз-жа спакушаюцца.
А тыя што пасеяны ў це́рні, азначаюць тых, каторыя чуюць Слова,
А тыя, што ў цярніне пасеяныя — гэта тыя, якія чуюць слова.
але турботы веку гэтага і прынада багацьця і іншыя пажаданьні ўваходзячы (у іх) заглушаюць Слова, і яно робіцца бяспло́дным.
Але жыцьцёвыя клопаты, зманлівасьць багацьця й розныя іншыя жаданьні, уваходзячы ў іх, заглушаюць слова, і яно стаецца бясплённым.
А пасеяныя ў добрую зямлю, азначаюць тых, што чуюць Слова, і прыймаюць (яго), і даюць плод у трыццаць і ў шэсьцьдзесят і ў сто (разоў).
А пасеянае на добрай глебе — гэта тыя, якія чуюць слова, прыймаюць яго й даюць плён — адзін у трыццаць, другі ў шэсьцьдзесят, іншы ў стакроць».
І казаў ім: ці на тое прыносіцца сьвечка, каб быць пастаўленай пад пасудзіну ці пад ложак? Не, але каб быць пастаўленай на сьвечніку.
І сказаў ім: «Ці-ж на тое прыносяць сьвечку, каб паставіць яе пад пасудзіну, або пад ложак? А ці-ж не для таго, каб паставіць яе на падсьвечніку?
Бо няма нічога тайнага, каб ня зрабілася яўным, і нішто ня сталася схава́ным, але каб зьявілася вядомым.
Бо няма нічога тайнага, каб ня сталася яўным, і нічога сукрытага, каб ня выявілася.
Калі хто мае вушы чуць, хай слухае!
Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае.»
І казаў ім: будзьце ўважлівымі да таго, што чуеце: якою мераю мераеце, гэткаю і вам адмерана будзе і дададзена будзе вам, слухаючым.
I сказаў ім: «Заўважайце, што чуеце: якою мераю мераеце, такою й вам адмерана будзе й дададзена будзе вам слухаючым.
Бо хто мае, таму дадзена будзе, а хто ня мае, у таго будзе аднята і тое што мае.
Бо хто мае, таму дадзена будзе, а хто ня мае, у таго адыймецца й тое, што мае.»
І казаў: Валадарства Бога ёсьць падобна таму, як калі б чалавек кінуў насеньне ў зямлю;
I сказаў: «Уладарства Божае падобнае да чалавека кідаўшага насеньне ў землю.
і сьпіць, і ўстае ўначы і ўдзень, і як насеньне ўзыходзіць і расьце, ён ня ведае.
І сьпіць, і устае; і ноч і дзень, і насеньне прарастае й расьце без яго веданьня.
Бо сама зямля родзіць сьпярша рунь, пасьля колас, пасьля поўнае зерне ў коласе,
Бо зямля сама сабою родзіць: сьпярша рунь, потым колас, потым поўнае зерне ў коласе.
а калі высьпее плод зараз жа пасылае серп, бо надыйшло жніво.
Калі-ж насьпее плён, зараз-жа пасылае жаць, бо настала жніва.»
І казаў: да чаго прыпадобнім Валадарства Бога? альбо празь якую прыповесьць выявім Яго?
І сказаў: «Да чаго прыпадобнім Уладарства Божае? Ці якою прыпавесьцяй выкажам Яго?
(Яно) падобна гарчычнаму зярняці якое, калі (яно) пасеяна ў зямлю (яно) ёсьць меншае за ўсіх зярнят на зямлі.
Яно, як зерне гарчычнае: калі высяваецца ў зямлю, яно меншае за ўсякае зерне на зямлі.
А калі пасеяна, узыходзіць і робіцца большае за ўсякую агаро́дніну, і пускае вялікае гольле, так што пад ценем ягоным могуць гнязьдзіцца птушкі нябесныя.
Калі-ж пасеянае ўзрастае, становіцца большае за ўсякае зельле, і выпускае вялікія галінкі, і ў цені іх могуць хавацца птушкі нябесныя.»
І многімі гэткімі прыповесьцямі казаў ім Слова, колькі (яны) маглі слухаць;
I гэткімі шматлікімі прыпавесьцямі прамаўляў да іх слова, наколькі яны маглі ўспрыняць.
і бяз прыповесьці ня казаў ім, а вучням Сваім насамоце тлумачыў усё.
Без прыпавесьці не гаварыў ім; а вучням асобна разьясьняў усё.
І ўвечары таго самага дня гаворыць ім: пераправімся на той бок.
Таго-ж дня ўвечары ім сказаў: «Пераплывем на той бок».
І адпусьціўшы народ бяруць Яго з сабою, як быў у чаўне; былі разам зь Ім і другія чаўны.
І яны, адправіўшы народ, узялі Яго з сабою, так як быў у чаўне, і былі зь Ім іншыя чаўны.
І ўзьнімаецца вялікая бура; і хвалі білі ў човен, так што ён ужо пачаў напаўняцца (вадою).
І ўсхадзілася вялікая бура, хвалі так білі ў човен, што човен пачаў напаўняцца вадою.
А Ён спаў на карме, на падушцы. І будзяць Яго і кажуць Яму: Настаўнік! няўжо Цябе ня рупіць што мы гінем?
Ён-жа Сам спаў пры стырне на ўзгалоўі; Яго будзяць і кажуць Яму: «Настаўніку, няўжо Ты ня дбаеш, што мы загібаем?»
І ўстаўшы забараніў ветру і сказаў мору: суйміся, перастань. І вецер аціх, і зрабілася вялікая ціша.
І ўстаўшы, Ён супакоіў вецер і азваўся да мора: «Сьціхні, супакойся!» I заціх вецер, і стала вялікая ціша.
І сказаў ім: чаму вы гэткія палахлівыя? чаму ня маеце веры?
I сказаў ім: «Чаму вы такія баязьлівыя? Як-жа ў вас няма веры?»
І споўніліся страхам вялікім і гаварылі паміж сабою: хто ж Ён, што і вецер і мора слухаюцца Яго?
Яны-ж праняліся страхам вялікім і гаварылі паміж сабою: «Хто-ж гэта, што і вецер і мора паслушныя Яму?»
