Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
І ізноў пачаў навучаць над морам; і сабралося да Яго такое множства народу, што Ён увайшоў у човен і сядзе́ў у моры, а ўве́сь народ быў на зямлі ля мора.
І ізноў пачаў навучаць над морам; і сабралася ля Яго такое мноства народу, што Ён увайшоў у човен і сядзеў на моры, а ўвесь народ быў на зямлі пры моры.
І навучаў іх шмат прыпо́весьцямі, і ў навуцы сваёй гаварыў ім:
І доўга павучаў іх прыпавесьцямі, і ў навучаньні Сваім гаварыў ім:
Слухайце: вось вы́йшаў се́йбіт се́яць.
«Слухайце: вось выйшаў сейбіт сеяць.
І сталася, як се́яў, што іншае ўпала пры дарозе, і наляце́лі птушкі нябе́сныя ды падзёўбалі тое;
I калі ён сеяў, адно насеньне ўпала на дарогу, і наляцелі птушкі й падзяўблі яго.
іншае ўпала на каме́нны грунт, дзе́ мала было зямлі, і хутка ўзыйшло, бо зямля была няглыбокая;
Іншае ўпала на грунт камяністы, дзе было мала зямлі, і хутка ўзыйшло, бо зямля была неглыбокая.
калі-ж узыйшло сонца, завя́ла ды, ня ма́ючы караня́, засохла.
Калі-ж прыгрэла сонца, яно завяла і, ня маючы караня, ссохла.
Іншае ўпала між шыпшы́ньнікам, і шыпшыньнік вы́рас, і заглушы́ў яго, і яно не дало плёну;
Іншае ўпала ў цярніну; і вырасла цярніна й заглушыла яго, і плоду ня выдала.
іншае ўпала на добрую зямлю і дало плён, што ўзыйшоў і вырас, і ўрадзіла іншае трыццаць, іншае шэсьцьдзесят, іншае сто.
Іншае ўпала ў добрую глебу й дало плён: адно трыццаць, іншае шэсьцьдзесят, іншае стакроць».
І сказаў ім: хто ма́е вушы чуць, няхай чуе.
I сказаў ім: «Хто мае вушы слухаць, няхай слухае».
Калі-ж Ён быў Сам, акружаўшыя Яго разам з дванаццацьма спыталіся ў Яго аб прыпо́весьці.
Калі-ж астаўся без народу, тыя, якія былі зь Ім разам з дванаццацьма, папыталіся ў Яго пра прыпавесьць.
І сказаў ім: вам да́дзена ве́даць тайны царства Божага, а тым вонках усё стае́цца ў прыповесьцях,
І сказаў ім: «Дадзена вам пазнаваць тайніцы Ўладарства Божага, а тым пабочным усё падаецца ў прыпавесьцях.
каб, гле́дзячы вачы́ма, глядзе́лі й ня бачылі; слу́хаючы, чулі й не разуме́лі; каб не навярнуліся, ды каб ня былі дарава́ны ім грахі іхнія.
Што гледзячы вачыма сваімі — ня бачаць, слухаюць вушамі сваімі — не разумеюць, каб не навярнуцца ды каб ня былі дараваныя ім грахі іхныя».
І кажа ім: не разуме́еце гэтае прыпо́весьці? Як жа вам зразуме́ць усе́ прыпо́весьці?
I кажа ім: «Не разумееце гэтае прыпавесьці? Як-жа вам зразумець усе прыпавесьці?
Се́йбіт слова се́е.
Сейбіт слова сее.
Вось жа тыя, што ля дарогі, дзе́ се́ецца слова, як толькі пачуюць яго, дык ураз жа сатана́ й вырывае слова, пасе́янае ў сэрцах іх.
Пасеянае пры дарозе азначае тых, між якіх слова сеецца, але як толькі пачуюць, зараз-жа прыходзіць шатан і вырывае слова, пасеянае ў сэрцах іхных.
Таксама й тыя, што пасе́яны на камянíстым ме́сцы, якія, ле́дзь пачуюць слова, зараз з ра́дасьцю прыймаюць яго,
Таксама пасеянае на камяністым груньце — гэта тыя, якія, пачуўшы слова, адразу прыймаюць яго з радасьцяй.
ды ня маюць у сабе́ караня́, дык дачэсныя: як толькі прыйдзе у́ціск ці перасьле́даваньне за слова, зараз спакуша́юцца.
Але ня маюць у сабе карэньня, і трымаюцца да часу; калі-ж прыходзіць трывога, уціск і гнабленьне за слова, зараз-жа спакушаюцца.
І тыя, што ў шыпшы́ньніку пасе́яны, гэта тыя, што чуюць слова,
А тыя, што ў цярніне пасеяныя — гэта тыя, якія чуюць слова.
але ў якіх турботы гэтага ве́ку, прына́да багацьця ды іншыя пажаданьні, увахо́дзячы ў іх, глу́шаць слова, і яно стае́цца бясплодным.
Але жыцьцёвыя клопаты, зманлівасьць багацьця й розныя іншыя жаданьні, уваходзячы ў іх, заглушаюць слова, і яно стаецца бясплённым.
І што пасе́яна на добрай зямлі, гэта тыя, якія слу́хаюць слова і прыймаюць яго, і даюць плен: адзін у трыццаць, другі ў шэсьцьдзесят, іншы ў сто разоў.
А пасеянае на добрай глебе — гэта тыя, якія чуюць слова, прыймаюць яго й даюць плён — адзін у трыццаць, другі ў шэсьцьдзесят, іншы ў стакроць».
І сказаў Ім: ці на тое прыносіцца сьвятло́, каб паставіць яго пад пасу́дзіну ці пад ложак, а не на тое, каб паставіць яго на сьве́тачу?
І сказаў ім: «Ці-ж на тое прыносяць сьвечку, каб паставіць яе пад пасудзіну, або пад ложак? А ці-ж не для таго, каб паставіць яе на падсьвечніку?
Бо няма нічога тайнага, каб не зрабілася яўным: бо ня сталася дзеля ўкрываньня, а каб вы́явілася.
Бо няма нічога тайнага, каб ня сталася яўным, і нічога сукрытага, каб ня выявілася.
Калі хто ма́е вушы чуць, няхай чуе.
Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае.»
І сказаў ім: заўважа́йце, што чуеце: якою ме́раю ме́раеце, гэткаю й вам адме́рана будзе і дададзена будзе вам, што слухаеце.
I сказаў ім: «Заўважайце, што чуеце: якою мераю мераеце, такою й вам адмерана будзе й дададзена будзе вам слухаючым.
Бо хто ма́е, таму будзе да́дзена, а хто ня ма́е, у таго ады́мецца й тое, што ма́е.
Бо хто мае, таму дадзена будзе, а хто ня мае, у таго адыймецца й тое, што мае.»
І сказаў: гэтак ёсьць царства Божае, як калі чалаве́к кíдае зе́рне ў зямлю,
I сказаў: «Уладарства Божае падобнае да чалавека кідаўшага насеньне ў землю.
і сьпіць, і ўстае́ ўначы і ўдзе́нь, і насе́ньне ўзыходзіць і расьце́, што ён ня ве́дае;
І сьпіць, і устае; і ноч і дзень, і насеньне прарастае й расьце без яго веданьня.
бо зямля́ сама́ сабою родзіць сьпярша рунь, пасьля колас, пасьля зе́рне ў коласе.
Бо зямля сама сабою родзіць: сьпярша рунь, потым колас, потым поўнае зерне ў коласе.
Калі-ж дасьпява́е плён, ураз жа шле́ць се́рп, бо надыйшло жніво́.
Калі-ж насьпее плён, зараз-жа пасылае жаць, бо настала жніва.»
І сказаў: да чаго падобна царства Божае? Ці якою прыпо́весьцю вы́кажам яго?
І сказаў: «Да чаго прыпадобнім Уладарства Божае? Ці якою прыпавесьцяй выкажам Яго?
Яно як зе́рне гарчы́чнае, якое, калі се́ецца ў зямлю, дык ёсьць ме́ншае за ўсе́ зярнаты на зямлі,
Яно, як зерне гарчычнае: калі высяваецца ў зямлю, яно меншае за ўсякае зерне на зямлі.
а калі пасе́яна, узыходзіць і робіцца большым за ўсе́ расьлíны і пускае такія вялікія галіны, што пад це́нем яго могуць хава́цца пта́хі нябе́сныя.
Калі-ж пасеянае ўзрастае, становіцца большае за ўсякае зельле, і выпускае вялікія галінкі, і ў цені іх могуць хавацца птушкі нябесныя.»
І многімі гэткімі прыпо́весьцямі казаў ім слова, колькі яны маглі слухаць;
I гэткімі шматлікімі прыпавесьцямі прамаўляў да іх слова, наколькі яны маглі ўспрыняць.
бяз прыпо́весьці-ж не́ гавары́ў нічога, а вучням насамо́це тлумачыў усё.
Без прыпавесьці не гаварыў ім; а вучням асобна разьясьняў усё.
Уве́чары таго-ж дня сказаў ім: пераплыве́м на той бок.
Таго-ж дня ўвечары ім сказаў: «Пераплывем на той бок».
І яны, адправіўшы народ, узялí Яго з сабою, як быў у чаўне́, бо з Ім былі і другія чаўны́.
І яны, адправіўшы народ, узялі Яго з сабою, так як быў у чаўне, і былі зь Ім іншыя чаўны.
І ўзьнялася вялікая бу́ра; хва́лі білі ў чо́вен так крэпка, што ўжо пачаў напаўняцца вадою.
І ўсхадзілася вялікая бура, хвалі так білі ў човен, што човен пачаў напаўняцца вадою.
А Ён спаў на карме́ на падушцы. Яго будзяць ды кажуць да Яго: Вучыцель! Няўжо-ж Цябе́ ня ру́піць, што мы гінем?
Ён-жа Сам спаў пры стырне на ўзгалоўі; Яго будзяць і кажуць Яму: «Настаўніку, няўжо Ты ня дбаеш, што мы загібаем?»
І, падыймаючыся, забараніў ве́тру і кажа да мора: змоўкні, пакінь! І ве́цер заціх, і настала вялікая ціша.
І ўстаўшы, Ён супакоіў вецер і азваўся да мора: «Сьціхні, супакойся!» I заціх вецер, і стала вялікая ціша.
І кажа ім: чаму вы гэткія палахлíвыя? як гэта ў вас няма́ ве́ры?
I сказаў ім: «Чаму вы такія баязьлівыя? Як-жа ў вас няма веры?»
І спалохаліся вялікім страхам ды гаварылі між сабою: Хто гэта, што й ве́цер і мора слу́хаюцца загаду Яго?
Яны-ж праняліся страхам вялікім і гаварылі паміж сабою: «Хто-ж гэта, што і вецер і мора паслушныя Яму?»
