Марка 15 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
І ўраз нара́ніцы зрабіўшы нараду, архірэі з старшы́намі ды кніжнікамі і ўве́сь сынэдрыон, зьвязаўшы Ісуса, завялі ды аддалі Пілату.
Назаўтра, адразу зранку, першасьвятары з кніжнікамі й старшынямі і ўвесь сынедрыён, зрабіўшы нараду, зьвязалі Ісуса, і павялі, і перадалі Яго Пілату.
І спытаўся ў Яго Пілат: Ты — Цар Юдэйскі? Ён жа адказаў яму: ты кажаш.
I спытаўся ў Яго Пілат: «Ці Ты Кароль Юдэйскі?» Ён-жа ў адказ сказаў яму. «Ты кажаш!»
І многа ўзводзілі на Яго архірэі.
I шмат абвінавачаньняў архісьвятары ўзводзілі на Яго.
А Пілат ізноў спытаўся ў Яго: Ты нічога не адказваеш? Глядзі, колькі сьве́дчаць проці Цябе́.
Пілат-жа ізноў спытаўся ў Яго, кажучы: «Ты нічога не адказваеш? Глядзі, колькі абвінавачаньняў падаюць на Цябе».
Але Ісус і на гэта нічога не адказаў, ажно зьдзівіўся Пілат.
Але Ісус і на гэта нічога не адказваў, аж Пілат дзівіўся.
На ўсякае-ж сьвята звальняў ён ім аднаго із вязьняў, за якога прасілі.
Меў-жа ён звычай падчас сьвята адпускаць ім аднаго зь вязьняў, за якога прасілі.
Быў жа ў вязьніцы не́йкі Варавва з сваімі супольнікамі, якія ў часе бунту ўчынілі забойства.
Быў-жа ў вязьніцы нейкі Вараўва з сваім супольнікам, якія ў часе бунту ўчынілі забойства.
І народ, падняўшы крык, пачаў прасіць Пілата, каб зрабіў ім, як заўсёды.
I народ, сабраўшыся, стаў голасна дамагацца, ад Пілата таго, што ён рабіў для іх заўсёды.
Пілат жа адказаў ім, кажучы: хочаце, звольню вам Цара Юдэйскага?
Пілат, адазваўшыся да іх, сказаў: «Калі хочаце, адпушчу вам караля Юдэйскага».
Бо ве́даў, што архірэі дзеля за́вісьці вы́далі Яго.
Бо ведаў, што першасьвятары выдалі Яго праз зайздрасьць.
Але архірэі падбілі народ на тое, каб звольніў ім ле́пей Варавву.
Але першасьвятары падбурылі народ, каб лепш адпусьціў ім Вараўву.
І Пілат, азваўшыся ізноў, сказаў ім: Што-ж хочаце, каб я зрабіў з Тым, каго называеце Царом Юдэйскім?
Пілат у адказ ізноў сказаў ім: «Што-ж хочаце, каб я зрабіў з Тым, каго завяце Каралём Юдэйскім?»
Яны ж ізноў закрычэлі: распні Яго!
А яны ізноў закрычалі: «Укрыжуй Яго!»
Пілат жа сказаў: што-ж благое ўчыніў Ён? Але яны яшчэ мацне́й крычалі: распні Яго!
Пілат сказаў ім: «Якое-ж зло ўчыніў Ён?» Але яны яшчэ мацней крычалі: «Укрыжуй Яго!»
Тады Пілат, хо́чучы дагадзіць народу, звольніў ім Варавву, а Ісуса аддаў, пасьля бічаваньня, расьпяць.
Тады Пілат, дагаджаючы натоўпу, адпусьціў ім Вараўву, а Ісуса, зьбіваючы пугаю, выдаў на ўкрыжаваньне.
І жаўне́ры завялі Яго ў панадворак, што заве́цца Прэторыя, і склікалі ўсю роту.
Жаўнеры-ж завялі Яго на двор суду, званым Прэторыя, і пазвалі ўжо кагорту войска.
І адзе́лі Яго ў пу́рпур і, сплёўшы з це́рняў вянок, узлажылі на Яго.
I апранулі Яго ў баграніцу і, сплёўшы зь цярніны вянок, узлажылі на Яго.
І пачалі вітаць Яго: Радуйся, Цар Юдэйскі!
І пачалі голасна ўсклікаць: «Вітай, Кароль Юдэйскі».
І білі Яго па галаве́ трысьцінай, і плявалі на Яго, і, становячыся на кале́ні, пакланяліся Яму.
І білі Яго трысьцінаю па галаве, і плявалі на Яго, і стаючы на калены, пакланяліся Яму.
І, як насьмяяліся з Яго, зьнялі пу́рпур ды адзе́лі Яго ў уласную вопратку, і павялі Яго, каб расьпяць Яго.
А калі назьдзекаваліся зь Яго, зьнялі зь Яго баграніцу й адзелі ў вопратку ўласную, і павялі Яго на ўкрыжаваньне.
І прымусілі не́йкага Сымона Кіранэйца, бацьку Аляксандра й Руфа, які йшоў з поля, каб нёс крыж Ягоны.
А сустрэўшы аднаго кірынеяніна, бацьку Аляксандра й Руфа, які йшоў з поля, — прымусілі таго нясьці крыж Ягоны.
І прывялі Яго на Галгофу, ме́сца, якое называецца Ме́сца Чарапоў.
I прывялі Яго на месца, званае Галгофа, што значыць Чараповішча.
І давалі Яму піць віно з сьмірнаю, але Ён ня ўзяў.
I давалі Яму піць віно, зьмяшанае зь міраю, але Ён ня прыняў.
І, расьпяўшы Яго, падзялілі вопратку Ягоную, кíдаючы жэрабе, каму што ўзяць.
I, укрыжаваўшы Яго, падзялілі вопратку Ягоную, кідаючы жэрабе, каму што ўзяць.
Была трэцяя гадзіна, і расьпялі Яго на крыжу.
Была-ж трэйцяя гадзіна, калі ўкрыжавалі Яго.
І быў надпіс віны Ягонае напісаны: Цар Юдэйскі.
I быў прыложаны напіс віны Ягонае: — Кароль Юдэйскі.
І з Ім расьпялі двух разбойнікаў, аднаго з правага, а другога з ле́вага боку Яго.
А зь Ім укрыжавалі двух разбойнікаў, аднаго з правага, а другога зь левага боку ад Яго.
І збылося пісаньне, што гаварыла: і да злачы́нцаў залíчаны (Ісая 53:12).
I споўнілася Пісаньне, у якім напісана: «I да злачынцаў прылічаны».
І праходзячыя міма зьневажалі Яго, ківаючы галавамі сваімі ды кажучы: о, Ты, што цэрквы руйнуеш і ў тры дні адбудоўваеш!
I праходзячы побач Яго, зьневажалі Яго, ківаючы галовамі сваімі й кажучы: «Ага, руйнуеш храм і ў тры дні адбудуеш.
Спасі Сябе́ Самога і зыйдзí з крыжа!
Выбаві Сам Сябе й зыйдзі з крыжа».
Падобна-ж і архірэі, насьмяхаючыся, гаварылі з кніжнікамі адзін да аднаго: другіх спасаў, Сябе́-ж спасьці ня можа!
Таксама й архісьвятары з кніжнікамі насьміхаліся зь Яго, гаворачы адзін аднаму: «Іншых выбаўляў, а Сябе ня можа выбавіць.
Хрыстос, Цар Ізраіляў, няхай зыйдзе цяпе́р з крыжа, каб мы бачылі ды паве́рылі! І расьпятыя разам з Ім зьневажалі Яго.
Няхай Хрыстос, Кароль Ізраэльскі, зыйдзе цяпер з крыжа, каб мы пабачылі, і уверым». І ўкрыжаваныя зь Ім дакаралі Яму.
І а шостай гадзіне настала це́мра па ўсёй зямлі ажно да дзявятае гадзіны.
А шостай гадзіне цемра агарнула ўсю зямлю да гадзіны дзявятай.
І а дзявятай гадзіне загаласіў Ісус моцным голасам: Элоі, Элоі! ламма сабахтані! што абазначае: Божа Мой, Божа Мой! на што Ты Мяне́ пакінуў?
А дзявятай гадзіне Ісус усклікнуў моцным голасам: «Элоі, элоі, лама савахфані!» Што азначае: «Божа Мой, Божа Мой, чаму Ты Мяне пакінуў».
І некаторыя із стаяўшых наўкола, пачуўшы, казалі: вось Ільлю кліча.
Некаторыя з тых, што там стаялі, пачуўшы, гаварылі: «Вось Ільлю кліча».
Адзін жа, пабе́гшы й набраўшы ў губку воцату ды насадзіўшы яе́ на трысьціну, паіў Яго, кажучы: чакайце! паглядзімо, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго?
Адзін-жа пабег намачыў губку воцатам і, насадзіўшы на трысьціну, даваў Яму піць, кажучы: «Чакайце, паглядзім, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго».
Ісус жа, загаласіўшы моцным голасам, скана́ў.
Ісус-жа, загаласіўшы моцным голасам, сканаў.
І заслона ў царкве́ разьдзе́рлася надвое ад ве́рху да нізу.
І заслона ў храме разьдзерлася папалам, зьверху да нізу.
Сотнік жа, што стаяў насупраць Яго, угледзіўшы, што так загаласіўшы скана́ў, сказаў: запраўды́, чалаве́к гэты быў Сын Божы.
А сотнік, які стаяў насупраць Яго, бачачы скананьне з такім голасам, сказаў: «Запраўды, гэты Чалавек быў Сын Божы».
Былі тут і жанчыны, што глядзе́лі здалёк; між імі была і Марыя Магдаліна, і Марыя, маці Якава ме́ншага ды Есіі, і Салямэя,
Былі тут і жанчыны, якія наглядалі здалёк, а між імі была Марыя Магдалена й Марыя маці Якуба меншага й Ёсі, і Саламія.
якія і тады, як быў у Галіле́і, ішлі за Ім ды служылі Яму; і многа іншых, што прыйшлі з Ім у Ерузалім.
Яны былі пры Ім і слугавалі Яму, калі Ён быў у Галілеі; і многа іншых жанчын, якія прыйшлі, зь Ім у Ерусалім.
І, як ужо настаў вечар, (а была параске́ва, значыць перадсуботнік),
I калі надыйшоў ужо вечар, — была-ж пятніца, дзень прыгатовы, — перадсыботні.
прыйшоў Язэп з Арыматэі, выдатны раднік, які й сам ждаў Царства Божага, і сьме́ла ўвайшоў да Пілата, і прасіў це́ла Ісусавага.
Прыйшоў Язэп з Арымафеў, паважаны раднік, які й сам чакаў Уладарства Божага; і ён сьмела увайшоў да Пілата, і прасіў цела Ісусавага.
І Пілат зьдзівіўся, што Ён ужо памёр, і, клікнуўшы сотніка, спытаўся ў Яго, ці даўно памёр?
Пілат-жа зьдзівіўся, што ўжо памёр; і, паклікаўшы сотніка, пытаўся ў яго, ці запраўды памёр.
І, даве́даўшыся ад сотніка, аддаў це́ла Язэпу.
А даведаўшыся ад сотніка, што ўжо памёршы, аддаў цела Язэпу.
І, купіўшы сіндон ды зьняўшы Яго, абвіў сіндонам і палажыў Яго ў магілу, што была вы́сечана ў скале́, ды прываліў камень да дзьве́раў магілы.
Язэп, купіўшы плашчаніцу й зьняўшы Яго, плашчаніцаю авінуў і палажыў Яго ў гробе, высечаным у скале, і прываліў камень да дзьвярэй гробу.
А Марыя Магдаліна і Марыя Есіява глядзе́лі, дзе́ Яго палажылі.
Марыя-ж Магдалена й Марыя Ёсева глядзелі, дзе Яго палажылі.
