Марка 15 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Васіля Сёмухі
І ўраз нара́ніцы зрабіўшы нараду, архірэі з старшы́намі ды кніжнікамі і ўве́сь сынэдрыон, зьвязаўшы Ісуса, завялі ды аддалі Пілату.
І адразу раніцай першасьвятары з старэйшынамі і кніжнікамі і ўвесь сынедрыён зрабілі нараду і, зьвязаўшы Ісуса, завялі і перадалі Пілату.
І спытаўся ў Яго Пілат: Ты — Цар Юдэйскі? Ён жа адказаў яму: ты кажаш.
Пілат спытаўся ў Яго: Ты Цар Юдэйскі? А Ён сказаў яму ў адказ: ты кажаш.
І многа ўзводзілі на Яго архірэі.
І першасьвятары вінавацілі Яго ў многім.
А Пілат ізноў спытаўся ў Яго: Ты нічога не адказваеш? Глядзі, колькі сьве́дчаць проці Цябе́.
А Пілат зноў спытаўся ў Яго: Ты нічога не адказваеш? бачыш, як многа супроць Цябе скаргаў.
Але Ісус і на гэта нічога не адказаў, ажно зьдзівіўся Пілат.
Але Ісус і на гэта нічога не адказваў, так што Пілат зьдзіўляўся.
На ўсякае-ж сьвята звальняў ён ім аднаго із вязьняў, за якога прасілі.
А на кожнае сьвята ён адпускаў ім аднаго вязьня, за якога прасілі.
Быў жа ў вязьніцы не́йкі Варавва з сваімі супольнікамі, якія ў часе бунту ўчынілі забойства.
Тады быў у кайданах нейкі Варава, са сваімі саўдзельнікамі, якія падчас бунту ўчынілі забойства.
І народ, падняўшы крык, пачаў прасіць Пілата, каб зрабіў ім, як заўсёды.
І люд пачаў крычаць і прасіць у Пілата таго, што ён заўсёды рабіў ім.
Пілат жа адказаў ім, кажучы: хочаце, звольню вам Цара Юдэйскага?
Ён сказаў ім у адказ: ці хочаце, адпушчу вам Цара Юдэйскага?
Бо ве́даў, што архірэі дзеля за́вісьці вы́далі Яго.
Бо ведаў, што першасьвятары выдалі Яго з зайздрасьці.
Але архірэі падбілі народ на тое, каб звольніў ім ле́пей Варавву.
Але першасьвятары падбухторылі людзей прасіць, каб адпусьціў ім лепей Вараву.
І Пілат, азваўшыся ізноў, сказаў ім: Што-ж хочаце, каб я зрабіў з Тым, каго называеце Царом Юдэйскім?
Пілат, адказваючы, зноў сказаў ім: а што хочаце, каб я зрабіў з Тым, Якога вы называеце Царом Юдэйскім?
Яны ж ізноў закрычэлі: распні Яго!
Яны зноў закрычалі: укрыжуй Яго!
Пілат жа сказаў: што-ж благое ўчыніў Ён? Але яны яшчэ мацне́й крычалі: распні Яго!
Пілат сказаў ім: якое ж ліха ўчыніў Ён? Але яны яшчэ мацней закрычалі: укрыжуй Яго!
Тады Пілат, хо́чучы дагадзіць народу, звольніў ім Варавву, а Ісуса аддаў, пасьля бічаваньня, расьпяць.
Тады Пілат, хочучы дагадзіць людзям, адпусьціў ім Вараву, а Ісуса, бічаваўшы, аддаў на крыжаваньне.
І жаўне́ры завялі Яго ў панадворак, што заве́цца Прэторыя, і склікалі ўсю роту.
А воіны завялі Яго ўсярэдзіну двара, гэта значыцца, у прэторыю, і сабралі цэлы полк;
І адзе́лі Яго ў пу́рпур і, сплёўшы з це́рняў вянок, узлажылі на Яго.
і апранулі Яго ў пурпуру і, сплёўшы цярновы вянок, усклалі на Яго;
І пачалі вітаць Яго: Радуйся, Цар Юдэйскі!
і пачалі вітаць Яго: радуйся, Цару Юдэйскі!
І білі Яго па галаве́ трысьцінай, і плявалі на Яго, і, становячыся на кале́ні, пакланяліся Яму.
І білі яго па галаве кіем, і плявалі на Яго і, кленчачы, кланяліся Яму.
І, як насьмяяліся з Яго, зьнялі пу́рпур ды адзе́лі Яго ў уласную вопратку, і павялі Яго, каб расьпяць Яго.
А калі насьмяяліся зь Яго, зьнялі зь Яго пурпуру, адзелі Яго ў Ягонае адзеньне і павялі Яго, каб крыжаваць Яго.
І прымусілі не́йкага Сымона Кіранэйца, бацьку Аляксандра й Руфа, які йшоў з поля, каб нёс крыж Ягоны.
І прымусілі праходжага нейкага Кірынеяніна Сымона, бацьку Аляксандравага і Руфавага, які ішоў з поля, несьці крыж Ягоны.
І прывялі Яго на Галгофу, ме́сца, якое называецца Ме́сца Чарапоў.
І прывялі Яго на месца Галгофу, што азначае: «месца чарапоў».
І давалі Яму піць віно з сьмірнаю, але Ён ня ўзяў.
І давалі яму піць віно зь сьмірнаю; але Ён ня ўзяў.
І, расьпяўшы Яго, падзялілі вопратку Ягоную, кíдаючы жэрабе, каму што ўзяць.
Тыя, што ўкрыжавалі Яго, дзялілі вопратку Ягоную, кідаючы жэрабя, каму што ўзяць.
Была трэцяя гадзіна, і расьпялі Яго на крыжу.
Была гадзіна трэйцяя, і ўкрыжавалі Яго.
І быў надпіс віны Ягонае напісаны: Цар Юдэйскі.
І быў надпіс віны Яго: Цар Юдэйскі.
І з Ім расьпялі двух разбойнікаў, аднаго з правага, а другога з ле́вага боку Яго.
Зь Ім укрыжавалі двух разбойнікаў, аднаго з правага, другога зь левага боку ад Яго.
І збылося пісаньне, што гаварыла: і да злачы́нцаў залíчаны (Ісая 53:12).
І збылося слова Пісаньня: «і да зладзеяў залічаны».
І праходзячыя міма зьневажалі Яго, ківаючы галавамі сваімі ды кажучы: о, Ты, што цэрквы руйнуеш і ў тры дні адбудоўваеш!
Тыя, што праходзілі міма, зьневажалі Яго, ківаючы галовамі сваімі і кажучы: э! Той, Хто храм разбурае і за тры дні будуе!
Спасі Сябе́ Самога і зыйдзí з крыжа!
уратуй Сябе Самога і сыйдзі з крыжа.
Падобна-ж і архірэі, насьмяхаючыся, гаварылі з кніжнікамі адзін да аднаго: другіх спасаў, Сябе́-ж спасьці ня можа!
Падобна і першасьвятары з кніжнікамі, насьміхаючыся, казалі адзін аднаму: іншых ратаваў, а Сябе ня можа ўратаваць!
Хрыстос, Цар Ізраіляў, няхай зыйдзе цяпе́р з крыжа, каб мы бачылі ды паве́рылі! І расьпятыя разам з Ім зьневажалі Яго.
Хрыстос, Сын Ізраілеў, хай сыйдзе цяпер з крыжа, каб мы бачылі, і ўверуем. І ўкрыжаваныя зь Ім ганілі Яго.
І а шостай гадзіне настала це́мра па ўсёй зямлі ажно да дзявятае гадзіны.
А на шостай гадзіне настала цемра па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.
І а дзявятай гадзіне загаласіў Ісус моцным голасам: Элоі, Элоі! ламма сабахтані! што абазначае: Божа Мой, Божа Мой! на што Ты Мяне́ пакінуў?
На дзявятай гадзіне ўскрыкнуў Ісус моцным голасам: «Элоі, Элоі! ламма савахфані!», што азначае: «Божа, Божа Мой! чаму Ты Мяне пакінуў?».
І некаторыя із стаяўшых наўкола, пачуўшы, казалі: вось Ільлю кліча.
Некаторыя, што стаялі тут, пачуўшы, казалі: вось, Ільлю кліча.
Адзін жа, пабе́гшы й набраўшы ў губку воцату ды насадзіўшы яе́ на трысьціну, паіў Яго, кажучы: чакайце! паглядзімо, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго?
А адзін пабег, набраў у губку воцату і, насадзіўшы на кій, даваў Яму піць, кажучы: чакайце, паглядзім, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго.
Ісус жа, загаласіўшы моцным голасам, скана́ў.
А Ісус, ускрыкнуўшы моцна, выпусьціў дух.
І заслона ў царкве́ разьдзе́рлася надвое ад ве́рху да нізу.
І завеса ў храме разадралася напалам, зьверху данізу.
Сотнік жа, што стаяў насупраць Яго, угледзіўшы, што так загаласіўшы скана́ў, сказаў: запраўды́, чалаве́к гэты быў Сын Божы.
Сотнік, які стаяў насупраць Яго, убачыўшы, што Ён, так ускрыкнуўшы, выпусьціў дух, сказаў: сапраўды Чалавек Гэты быў Сын Божы.
Былі тут і жанчыны, што глядзе́лі здалёк; між імі была і Марыя Магдаліна, і Марыя, маці Якава ме́ншага ды Есіі, і Салямэя,
Былі тут і жанчыны, якія глядзелі здалёк; сярод іх была і Марыя Магдаліна, і Марыя, маці Якава меншага і Ясіі, і Саломія,
якія і тады, як быў у Галіле́і, ішлі за Ім ды служылі Яму; і многа іншых, што прыйшлі з Ім у Ерузалім.
якія і тады, як Ён быў у Галілеі, ішлі сьледам за Ім і служылі Яму, і іншыя многія, што разам зь Ім прыйшлі ў Ерусалім.
І, як ужо настаў вечар, (а была параске́ва, значыць перадсуботнік),
І як ужо зьвечарэла, бо была пятніца, гэта значыць — перадсубоцьце,
прыйшоў Язэп з Арыматэі, выдатны раднік, які й сам ждаў Царства Божага, і сьме́ла ўвайшоў да Пілата, і прасіў це́ла Ісусавага.
прыйшоў Язэп з Арымафеі, знакаміты сябра рады, які і сам чакаў Царства Божага, адважыўся ўвайсьці да Пілата і прасіў Цела Ісусавага.
І Пілат зьдзівіўся, што Ён ужо памёр, і, клікнуўшы сотніка, спытаўся ў Яго, ці даўно памёр?
Пілат зьдзівіўся, што Ён ужо памёр; і паклікаўшы сотніка, спытаўся ў яго: ці даўно памёр?
І, даве́даўшыся ад сотніка, аддаў це́ла Язэпу.
І даведаўшыся ад сотніка, аддаў Цела Язэпу.
І, купіўшы сіндон ды зьняўшы Яго, абвіў сіндонам і палажыў Яго ў магілу, што была вы́сечана ў скале́, ды прываліў камень да дзьве́раў магілы.
Ён, купіўшы палатно і зьняўшы Яго, ахінуў палатнінаю і паклаў у магіле, якая была высечана ў скале; і прываліў камень да магільных дзьвярэй.
А Марыя Магдаліна і Марыя Есіява глядзе́лі, дзе́ Яго палажылі.
А Марыя Магдаліна і Марыя Ясіева глядзелі, дзе Яго клалі.
