Марка 15 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Рeraklad V. Hadleuski
І ўраз нара́ніцы зрабіўшы нараду, архірэі з старшы́намі ды кніжнікамі і ўве́сь сынэдрыон, зьвязаўшы Ісуса, завялі ды аддалі Пілату.
I zaraz naranicy, zrabiŭšy naradu, archiświatary z staršymi i knižnikami i ŭsiej Radaj, źwiazaŭšy Jezusa, pawiali i pieradali Piłatu.
І спытаўся ў Яго Пілат: Ты — Цар Юдэйскі? Ён жа адказаў яму: ты кажаш.
I spytaŭsia ŭ jaho Piłat: Ty jość karol Judejski? Jon-ža adkazwajučy skazaŭ jamu: Ty kažaš.
І многа ўзводзілі на Яго архірэі.
I winawacili jaho archiświatary ŭ mnohim.
А Пілат ізноў спытаўся ў Яго: Ты нічога не адказваеш? Глядзі, колькі сьве́дчаць проці Цябе́.
Piłat-ža iznoŭ spytaŭsia ŭ jaho, kažučy: Nie adkazwaješ ničoha? Hladzi, u jakich wialikich sprawach ciabie winawaciać!
Але Ісус і на гэта нічога не адказаў, ажно зьдзівіўся Пілат.
Jezus-ža bolej nie adkazaŭ ničoha, tak što dziwiŭsia Piłat.
На ўсякае-ж сьвята звальняў ён ім аднаго із вязьняў, за якога прасілі.
A na dzień światočny mieŭ zwyčaj wypuščać im adnaho z wiaźniaŭ, kaho-b zahadali.
Быў жа ў вязьніцы не́йкі Варавва з сваімі супольнікамі, якія ў часе бунту ўчынілі забойства.
Byŭ-ža, katory nazywaŭsia Barabba, katory z buntaŭnikami byŭ u wiaźnicy, katory ŭ buncie ŭčyniŭ zabojstwa.
І народ, падняўшы крык, пачаў прасіць Пілата, каб зрабіў ім, як заўсёды.
I kali pryjšła hramada, pačała prasić, kab učyniŭ im, jak zaŭsiody.
Пілат жа адказаў ім, кажучы: хочаце, звольню вам Цара Юдэйскага?
Piłat-ža adkazaŭ im i skazaŭ: Chočacie, wypušču wam karala Judejskaha?
Бо ве́даў, што архірэі дзеля за́вісьці вы́далі Яго.
Bo wiedaŭ, što archiświatary wydali jaho dziela zawiści.
Але архірэі падбілі народ на тое, каб звольніў ім ле́пей Варавву.
Ale archiświatary padburyli hramadu, kab lepš puściŭ im Barabbu.
І Пілат, азваўшыся ізноў, сказаў ім: Што-ж хочаце, каб я зрабіў з Тым, каго называеце Царом Юдэйскім?
Piłat-ža adkazwajučy iznoŭ skazaŭ im: Što-ž chočacie, kab ja zrabiŭ karalu Judejskamu?
Яны ж ізноў закрычэлі: распні Яго!
A jany iznoŭ zakryčyli: Ukryžuj jaho!
Пілат жа сказаў: што-ж благое ўчыніў Ён? Але яны яшчэ мацне́й крычалі: распні Яго!
Piłat-ža skazaŭ im: Što-ž jon zrabiŭ błahoje? Ale jany tym bolej kryčali: Ukryžuj jaho!
Тады Пілат, хо́чучы дагадзіць народу, звольніў ім Варавву, а Ісуса аддаў, пасьля бічаваньня, расьпяць.
I Piłat, chočučy dahadzić narodu, puściŭ im Barabbu, a Jezusa ŭbičawanaha addaŭ, kab byŭ ukryžawany.
І жаўне́ры завялі Яго ў панадворак, што заве́цца Прэторыя, і склікалі ўсю роту.
A žaŭniery zawiali jaho ŭ dwaryšča sudu i sabrali ŭsiu rotu.
І адзе́лі Яго ў пу́рпур і, сплёўшы з це́рняў вянок, узлажылі на Яго.
I apranuli jaho ŭ purpur, i sploŭšy ciarnowy wianok uzłažyli na jaho.
І пачалі вітаць Яго: Радуйся, Цар Юдэйскі!
I pačali witać jaho: Budź prywitany, karol Judejski!
І білі Яго па галаве́ трысьцінай, і плявалі на Яго, і, становячыся на кале́ні, пакланяліся Яму.
I bili jaho pa haławie tryścinaju, i plawali na jaho, i stanawiačysia na kaleni, kłanialisia jamu.
І, як насьмяяліся з Яго, зьнялі пу́рпур ды адзе́лі Яго ў уласную вопратку, і павялі Яго, каб расьпяць Яго.
I kali naśmiajalisia z jaho, źniali z jaho purpur i apranuli jaho ŭ jahonaje adzieńnie i wywieli jaho, kab jaho ŭkryžawać.
І прымусілі не́йкага Сымона Кіранэйца, бацьку Аляксандра й Руфа, які йшоў з поля, каб нёс крыж Ягоны.
I prymusili niejkaha prachodziačaha mima, Symona Kirenejca, jaki išoŭ z wioski, baćku Aleksandra i Rufa, kab nios kryž jahony.
І прывялі Яго на Галгофу, ме́сца, якое называецца Ме́сца Чарапоў.
I prywiali jaho na miesca Hołhota, što značyć miesca Trupnoha Čerapu.
І давалі Яму піць віно з сьмірнаю, але Ён ня ўзяў.
I dawali jamu pić wino źmiašanaje z mirraj, ale jon nia pryniaŭ.
І, расьпяўшы Яго, падзялілі вопратку Ягоную, кíдаючы жэрабе, каму што ўзяць.
I ŭkryžawaŭšy jaho, padzialili adzieńnie jahonaje, kidajučy žerab nad im, chto što mieŭ uziać.
Была трэцяя гадзіна, і расьпялі Яго на крыжу.
Była-ž treciaja hadzina; i ŭkryžawali jaho.
І быў надпіс віны Ягонае напісаны: Цар Юдэйскі.
I byŭ nadpis winy jaho napisany: Karol Judejski.
І з Ім расьпялі двух разбойнікаў, аднаго з правага, а другога з ле́вага боку Яго.
I z im ukryžawali dwuch razbojnikaŭ, adnaho pa prawaj, a druhoha pa lewaj ruce jaho.
І збылося пісаньне, што гаварыла: і да злачы́нцаў залíчаны (Ісая 53:12).
I spoŭniłasia Pisańnie, katoraje kaža: "I z złačyncami jon paličany" (Iz. 53, 12).
І праходзячыя міма зьневажалі Яго, ківаючы галавамі сваімі ды кажучы: о, Ты, што цэрквы руйнуеш і ў тры дні адбудоўваеш!
A prachodziačyja mima bluźnili jamu, kiwajučy haławami swaimi i kažučy: Wo, što razwalwaješ światyniu Božuju i ŭ try dni adbudoŭwaješ,
Спасі Сябе́ Самога і зыйдзí з крыжа!
ratuj samoha siabie, zychodziačy z kryža.
Падобна-ж і архірэі, насьмяхаючыся, гаварылі з кніжнікамі адзін да аднаго: другіх спасаў, Сябе́-ж спасьці ня можа!
Taksama i archiświatary, naśmichajučysia, adzin da druhoha z knižnikami hawaryli: Druhich ratawaŭ, a siabie samoha nia moža paratawać.
Хрыстос, Цар Ізраіляў, няхай зыйдзе цяпе́р з крыжа, каб мы бачылі ды паве́рылі! І расьпятыя разам з Ім зьневажалі Яго.
Niachaj-ža ciapier Chrystus, karol Izrailski, zyjdzie z kryža, kab my bačyli i pawieryli. I tyja, što byli z im ukryžawanyja, naruhalisia z jaho.
І а шостай гадзіне настала це́мра па ўсёй зямлі ажно да дзявятае гадзіны.
I kali nastała šostaja hadzina, zrabiłasia ciemra pa ŭsiej ziamli až da hadziny dziewiataj.
І а дзявятай гадзіне загаласіў Ісус моцным голасам: Элоі, Элоі! ламма сабахтані! што абазначае: Божа Мой, Божа Мой! на што Ты Мяне́ пакінуў?
A ŭ dziewiataj hadzinie zakryčaŭ Jezus wialikim hołasam, kažučy: "Jełoi, Jełoi, łamma sabachtani"? što značyć: Boža moj, Boža moj, čamu-ž Ty mianie pakinuŭ?
І некаторыя із стаяўшых наўкола, пачуўшы, казалі: вось Ільлю кліча.
A niekatoryja z tych, što stajali nawakoł, čujučy hawaryli: Woś Haljaša kliča.
Адзін жа, пабе́гшы й набраўшы ў губку воцату ды насадзіўшы яе́ на трысьціну, паіў Яго, кажучы: чакайце! паглядзімо, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго?
Adzin-ža, pabiehšy i napoŭniŭšy hubku woctam i nasadziŭšy na tryścinu, dawaŭ jamu pić, kažučy: Čakajcie, pahladzim, ci pryjdzie Haljaš, kab źniać jaho.
Ісус жа, загаласіўшы моцным голасам, скана́ў.
Jezus-ža, zakryčaŭšy wialikim hołasam, skanaŭ.
І заслона ў царкве́ разьдзе́рлася надвое ад ве́рху да нізу.
I zasłona światyni raździorłasia nadwoje ad wierchu až da nizu.
Сотнік жа, што стаяў насупраць Яго, угледзіўшы, што так загаласіўшы скана́ў, сказаў: запраўды́, чалаве́к гэты быў Сын Божы.
A sotnik, katory stajaŭ naprociŭ, bačačy, što hetak kryčačy, skanaŭ, skazaŭ: Sapraŭdy hety čaławiek byŭ Synam Božym.
Былі тут і жанчыны, што глядзе́лі здалёк; між імі была і Марыя Магдаліна, і Марыя, маці Якава ме́ншага ды Есіі, і Салямэя,
Byli-ž i žančyny, uhladajučysia zdaloku, pamiž katorymi była Maryja Mahdalena, i Maryja, matka Jakuba Małodšaha i Jazepa, i Sałamieja;
якія і тады, як быў у Галіле́і, ішлі за Ім ды служылі Яму; і многа іншых, што прыйшлі з Ім у Ерузалім.
i kali byŭ u Halilei, chadzili za im i słužyli jamu, i mnoha inšych, katoryja razam z im byli pryjšoŭšy u Jeruzalim.
І, як ужо настаў вечар, (а была параске́ва, значыць перадсуботнік),
I kali ŭžo nastaŭ wiečar, (bo byŭ dzień Pryhataŭleńnia, jaki bywaje pierad subotaj),
прыйшоў Язэп з Арыматэі, выдатны раднік, які й сам ждаў Царства Божага, і сьме́ла ўвайшоў да Пілата, і прасіў це́ла Ісусавага.
pryjšoŭ Jazep z Arymatei, wydatny radny, katory i sam čakaŭ karaleŭstwa Božaha, i śmieła ŭwajšoŭ da Piłata, i prasiŭ cieła Jezusa,
І Пілат зьдзівіўся, што Ён ужо памёр, і, клікнуўшы сотніка, спытаўся ў Яго, ці даўно памёр?
a Piłat ździwiŭsia, ci ŭžo pamior. I kliknuŭšy sotnika, spytaŭsia ŭ jaho, ci ŭžo pamior.
І, даве́даўшыся ад сотніка, аддаў це́ла Язэпу.
I kali dawiedaŭsia ad sotnika, darawaŭ cieła Jazepu.
І, купіўшы сіндон ды зьняўшы Яго, абвіў сіндонам і палажыў Яго ў магілу, што была вы́сечана ў скале́, ды прываліў камень да дзьве́раў магілы.
Jazep-ža, kupiŭšy pałatno i źniaŭšy jaho, zawiarcieŭ u pałatno i pałažyŭ jaho ŭ hrobie, jaki byŭ wysiečany z skały, i prywaliŭ kamień da ŭwachodu ŭ hrob.
А Марыя Магдаліна і Марыя Есіява глядзе́лі, дзе́ Яго палажылі.
Maryja Mahdalena i Maryja Jazepawa hladzieli, dzie jaho pałažyli.
