1 да Карынфянаў 11 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
Будзьце перайманьнікамі ў мяне, як я ў Хрыста.
Насьлядуйце мяне́, як і я Хрыста.
Але хвалю вас, браты, што вы ўсе мае памятуеце, і дзяржыце паданьні, як я падаў вам.
Хвалю вас, браты, што вы ўсе маё помніце і дзе́ржыце наказы, як я наказаў вам.
Хачу таксама, каб вы ведалі, што кажнага мужа галава Хрыстос; галава жончына — муж; а галава Хрыста — Бог.
Хачу-ж, каб вы ве́далі, што ўсякаму мужу галава Хрыстос, жонцы галава — муж, а Хрысту галава — Бог.
Каторы муж моліцца альбо праракае з накрытай галавою, сароме галаву сваю.
Усякі муж, што моліцца або прарочыць з пакрытаю галавою, сароміць сваю галаву;
А кажная жонка, што моліцца альбо праракае праставалосая, сароме галаву сваю; бо гэта тое самое, як калі б яна была пагаліўшыся.
і ўсякая жанчына, што моліцца або прарочыць з непакрытаю галавою, сароміць сваю галаву, бо гэта адно і тое-ж, як-бы яна аголена;
Бо калі жонка ня хоча накрывацца, няхай таксама стрыжэцца; а калі жонцы сорамна быць пастрыжанай альбо паголенай, няхай накрываецца.
бо, калі жанчына не пакрываецца, дык няхай і стрыжэцца; а калі жанчыне сорамна стрыгчыся ці галіцца, няхай пакрываецца.
Бо муж ня мае накрываць галавы, бо ён абраз а слава Божая; а жонка — слава мужава.
Дык мужу ня трэба накрываць галаву, бо ён абраз і слава Божая; жонка-ж ёсьць слава мужава.
Бо ня муж із жонкі, але жонка з мужа;
Бо ня муж ад жаны, але жана́ ад мужа.
Бо таксама ня муж створаны дзеля жонкі, але жонка дзеля мужа.
І ня муж створаны дзеля жаны, але жана́ дзеля мужа.
Затым і мае мець жонка на галаве сваёй знак улады дзеля ангілаў.
Дзеля гэтага жана́ і павінна ме́ць на галаве́ знак улады над ёю, дзеля Ангелаў.
Адылі, ані жонка бяз мужа, ані муж бяз жонкі ў Спадару.
Дый ні муж бяз жонкі, ні жана́ бяз мужа, у Госпадзе.
Бо як жонка з мужа, так і муж пераз жонку; усе ж — з Бога.
Бо, як жана́ ад мужа, так і муж праз жану; усе́-ж ад Бога.
Разважча самы, ці гожа жонцы праставалосай маліцца Богу?
Судзіце самі ў сабе́: ці прыстойна жане́ маліцца Богу з непакрытаю галавою?
Ціж сама прырода ня вуча вае, што калі муж мае даўгія валасы, няслава яму гэта;
Або ці сама прырода ня вучыць вас, што, калі муж расьціць валасы, дык ганьба яму,
Але калі жонка мае даўгія валасы, ёй слава, бо даўгія валасы даны ёй замест прыкрыцьця.
але, калі жанчына расьціць валасы, для яе́ гэта чэсьць, бо валасы дадзены ей заме́ст пакрыцьця.
Але калі б хто думаў быць звадлівым, мы ня маем такога звычаю ані цэрквы Божыя.
А калі-б хто захаце́ў спрачацца, то мы ня маем гэткага звычаю, ані цэрквы Божыя.
Але, сулячы гэта, не хвалю, што вы зьбіраецеся ня дзеля лепшага, але дзеля горшага.
Запаве́дываючы-ж гэтае, не хвалю вас, што зьбіраецеся не на ле́пшае, але на горшае.
Бо, першае, запраўды чую, што, як вы зыходзіцеся на збор, памеж вас бываюць падзелы, чаму часткава й веру.
Бо, напе́рш, калі зьбіраецеся ў царкву, дык, чую, між вамі бывае падзе́л, дый я крыху ве́ру,
Бо мусяць быць таксама гэрасі памеж вас, каб выявіліся памеж вас узумелыя.
бо мусяць быць між вамі і гэрэзіі, каб ве́рныя выявіліся міжы вамі.
Адлі, як зьбіраецеся, дык ня дзеля вячэры Спадаровае;
Дый, калі вы зьбіраецеся разам, гэта ня ёсьць спажываці вячэру Гасподнюю:
Бо кажны барзьдзіць уперад есьці сваю ежу, і адзін галадуе, а другі п’яны.
бо кожны хапаецца перад другімі зье́сьці ўласную вячэру, дык адзін бывае галодны, а іншы ўпіваецца.
Ціж у вас няма дамоў, каб есьці й піць? Або грэбуеце царквою Божай і сароміце тых, што ня маюць? Што сказаць вам? ці пахваліць вас за гэта? за гэта не пахвалю.
Хіба-ж дамоў ня маеце, каб есьці й піць? Або ганьбіце царкву Божую і сароміце тых, што ня маюць? Што сказаць вам? Ці пахваліць вас за гэтае? Не́ пахвалю.
Бо я прыняў ад Спадара тое, што й перадаў вам, што Спадар Ісус тае ночы, каторае быў выданы, узяў хлеб
Бо я ад Госпада прыняў, ды тое й вам перадаў, што Госпад Ісус у тую ноч, калі быў выданы, узяў хле́б
І, даўшы падзяку, паламіў і сказаў: «Гэта цела Мае, каторае за вас ломіцца; гэта рабіце на Маю намятку».
і, аддаўшы хвалу, паламаў ды сказаў: прыме́це, е́шце, гэта ёсьць Це́ла Мае́, за вас ламанае; рабе́це гэта на ўспамін аба Мне́.
Таксама й чару па вячэры, кажучы: «Гэта чара ё новая ўмова ў крыві Маёй, гэта рабіце так часта, як п’іце, на Маю памятку»,
Таксама й чару пасьля вячэры, кажучы: гэта чара есьць новы запаве́т у Мае́й крыві; гэтае рабе́це, калі будзеце піць, на ўспамін аба Мне́.
Так часта, як вы ясьце хлеб гэты і п’іце чару гэтую, сьмерць Спадарову абяшчаеце, пакуль Ён прыйдзе.
Бо кожны раз, калі вы ясьцё хле́б гэты і п’ецё чару гэтую, сьме́рць Гасподнюю абвяшчаеце, дакуль (Ён) прыйдзе.
Затым, хто будзе есьці хлеб гэты або піць чару Спадарову ня годна, вінен будзе Цела й Крыві Спадаровае.
Дзеля гэтага, хто будзе е́сьці хле́б гэты ці піць чару Гасподню няпрыстойна, вінны будзе Це́ла й Крыві Гасподняе.
Няхай жа спрабуе сябе людзіна, і гэтак еж із хлеба таго і з чары тае.
Няхай жа паўзіраецца на сябе́ чалаве́к ды гэтак няхай е́сьць з хле́ба гэтага і п’е́ з чары гэтае.
Бо хто есьць а п’ець ня годна, тый есьць а п’ець засуджэньне сабе, не разважаючы празь Цела.
Бо хто е́сьць і п’е́ няпрыстойна, той е́сьць і п’е́ прысуд сабе́, не разважаючы аб Це́ле Гасподнім.
Ад гэтага шмат хто з вас кволы а хворы і ня мала засынае.
Дзеля гэтага сярод вас многа слабых ды хворых, і даволі ўмірае.
Бо, калі б мы судзілі самы сябе, дык ня былі б суджаныя;
Бо, каб мы судзілі самых сябе́, дык ня былі-б засуджанымі.
Будучы ж суджаныя, мы казьнераныя Спадаром, каб ня былі засуджаныя ізь сьветам.
Суджаныя-ж, Госпадам караны бываем, каб ня быць разам з сьве́там засуджанымі.
Затым, браты мае, зьбіраючыся на вячэру, жджыце адзін аднаго.
Гэтак, браты маі, зьбіраючыся на вячэру, адзін на аднаго чакайце;
Калі хто хоча есьці, няхай есьць дома, каб зьбірацца вам не на засуджэньне. Засталае ўладжу, як прыйду.
калі-ж хто галодны, няхай е́сьць дома, каб зьбірацца вам не на асуджэньне. Рэшту ўладжу, калі прыду.
