Да Рымлянаў 4 разьдзел

 

 

Што, скажам, Абрагам, айцец наш, прыдбаў подле цела?

 

Дык што скажам: (што) набыў па целу Абрагам, бацька наш?

Бо калі Абрагам аправіўся ўчынкамі, ён мае чым хваліцца, але не перад Богам.

 

Калі ж Абрагам апраўданы па ўчынках ён мае пахвалу, але ня перад Богам.

Бо што кажа Пісьмо? «І паверыў Абрагам Богу, і гэта залічылася яму за справядлівасьць».

 

А што гаворыць Пісаньне? Паверыў Абрагам Богу, і (гэта) залічана яму ў праведнасьць.

Таму, хто робе, ня з ласкі залічаецца заплата, але з абавязку;

 

Таму хто робіць плата налічваецца ня па Багадаці, але па абавязку;

А таму, хто ня робе, але вера ў Таго, хто праўдзе бязбожнага, вера ягоная залічаецца за справядлівасьць.

 

а таму, хто ня робіць, але верыць у Апраўдваючага грэшнага (чалавека) залічваецца вера ягоная ў праведнасьць.

Гэтак нават Давід завець шчасьлівай людзіну, каторай Бог залічае справядлівасьць незалежна ад учынкаў:

 

Так і Давід называе шчасьлівым чалавека, катораму Бог ставіць праведнасьць нязалежна ад учынкаў:

«Шчасьлівыя, чые бяспраўі дараваныя і чые грахі пакрытыя.

 

шчасьлівыя тыя, чые бяззаконьні дараваныя і чые грахі пакрытыя;

ІІІчасьлівая людзіна, каторай Спадар не залічыў грэху».

 

шчасьлівы чалавек, якому Госпад ня залічыць грэху.

Дык дабраславенства гэта належа абразаньню ці й неабразаньню? Мы кажам, што Абрагаму вера залічана за справядлівасьць.

 

Гэта шчасьце значыць для абразаньня ці і для няабразаньня? Таму (мы) гаворым: залічана Абрагаму вера ў праведнасьць.

Дык як гэта было залічана? у вабразаньню ці ў неабразаньню? Не ў вабразаньню, але ў неабразаньню.

 

Калі залічана? У абразаньні ці ў няабразаньні? Ня ў абразаньні, але ў няабразаньні.

І знак абразаньня ён адзяржаў, як пячаць справядлівасьці веры, што была ў неабразаньню, так што ён можа быць айцом усіх вернікаў у неабразаньню, каб і ім залічалася справядлівасьць,

 

І знак абразаньня атрымаў ён: як пячатку праведнасьці (цераз) веру ў няабразаньні, каб быць яму бацькам усіх веручых у няабразаньні, так каб і ім была залічана праведнасьць;

І айцом абразаньня тых, што ня толькі з абразаньня, але таксама каторыя ходзяць сьлядамі веры айца нашага Абрагама, што была перад абразаньням.

 

і бацькам абразаньня, тых, што ня толькі абрэзаныя, але і жывуць па (таму жа) ладу жыцьця веры ў няабразаньні бацькі нашага Абрагама.

Бо не Законам дана Абрагаму або насеньню ягонаму быць спадкаемцам сьвету, але справядлівасьцяй веры.

 

Бо ня праз Закон (ёсьць) абяцаньне Абрагаму альбо насеньню ягонаму, нашчадку ягонаму (быць бацькам усяго) сьвету, але цераз праведнасьць веры.

Бо калі тыя, што із Закону, спадкаемцы, дык змарнавана вера, і абятніца ня дзее;

 

Калі ж нашчадкі па Закону, дык вера марная і бязьдзейнае абяцаньне;

Бо Закон дзее гнеў, і йдзе няма Закону, няма й выступу.

 

бо Закон нараджае гнеў: бо дзе няма Закону, (там) няма і грэху.

Дык ізь веры ё, каб магло быць подле ласкі, каб абятніца была пэўная ўсяму насеньню, ня толькі тым, што із Закону, але й тым, што зь веры Абрагамовае, каторы айцец усіх нас,

 

Пагэтаму (абяцаньне бярэцца) цераз веру, каб (было) па Багадаці. Так што ёсьць цьвёрдае абяцаньне ўсім нашчадкам, каторыя ня толькі па Закону, але і па веры Абрагама, каторы ёсьць бацька ўсіх нас,

(Як напісана: «Я прызначыў цябе за айца шмат народам») перад Богам, Катораму ён паверыў, Каторы ажыўляе мертвых і завець няіснуючае, як існуючае.

 

як напісана: ба́цькам многіх народаў паставіў Я цябе, перад (Тым) у Каторага ён паверыў — Бога, Які ажыўляе мёртвых, і называе няіснуючае як існуючае.

Каторы звыш надзеі верыў у надзею, што будзе айцом шмат народам, подле сказанага: «Так будзе насеньне твае».

 

У безнадзейнай сітуацыі (Сарра ўжо стала нядзятароднай) ён праявіў надзею (на Божае абяцаньне), каб стаць яму ба́цькам многіх народаў, паводля сказанага: гэткім (шматлюдным) будзе насеньне тваё.

І, ня будучы млявым у веры, ён не зважаў на собскае цела свае, што, будучы стагодняе, ужо памярцьвела, ані на памярцьвеньне ўлоньня Сорынага;

 

І, ня аслабеўшы верай, ён ня памысьліў аб сваім целе, якое ўжо амярцьвела, будучы стогадовым, а таксама аб амярцьвеўшым улоньні Сарры,

Ня сумляўся ў вабятніцы Божай нявераю, але пасіліўся вераю, даўшы хвалу Богу,

 

і (ён) ня захістаўся ў няверы абяцаньню Бога, але быў умацаваны ў веры, даўшы Славу Богу,

І будучы супоўна пераканаўшыся, што што-колечы Ён абяцаў, можа й зрабіць.

 

і будучы цьвёрда ўпэўненым, што тое, што абяцаў (Бог), Ён моцны і выканаць.

І затым гэта было залічана яму за справядлівасьць».

 

Таму (гэтая цьвёрдая вера Богу) і залічана яму ў праведнасьць.

Вось жа, гэта ж было напісана не празь яго аднаго, што яму залічана будзе,

 

І напісана што тое, што залічана ў праведнасьць яму, залічана ня толькі яму аднаму,

Але й нам, тым будзе залічана, што вераць у Таго, Каторы ўскрысіў Ісуса, Спадара нашага, зь мертвых,

 

але і нам, хто верыць Таму, Хто ўваскрасіў із мёртвых Ісуса, Госпада нашага,

Каторы выданы за грахі нашы і быў ускрэшаны дзеля аправеньня нашага.

 

Каторы быў аддадзены (на сьмерць) за грахі нашыя, і ўваскрэшаны для нашага апраўданьня.