Да Рымлянаў 4 разьдзел

 

 

Што, скажам, Абрагам, айцец наш, прыдбаў подле цела?

 

Што ж, скажам, знайшоў Аўраам, наш прабацька паводле цела?

Бо калі Абрагам аправіўся ўчынкамі, ён мае чым хваліцца, але не перад Богам.

 

Бо, калі Аўраам быў апраўданы з учынкаў, то яму ёсць чым хваліцца, але не перад Богам.

Бо што кажа Пісьмо? «І паверыў Абрагам Богу, і гэта залічылася яму за справядлівасьць».

 

Бо што кажа Пісанне? «І Аўраам паверыў Богу, і гэта было залічана яму ў праведнасць».

Таму, хто робе, ня з ласкі залічаецца заплата, але з абавязку;

 

Таму, хто робіць, плата налічваецца не з ласкі, а з абавязку.

А таму, хто ня робе, але вера ў Таго, хто праўдзе бязбожнага, вера ягоная залічаецца за справядлівасьць.

 

А таму, хто не робіць, але веруе ў Таго, Хто апраўдвае грэшніка, яго вера залічваецца ў праведнасць;

Гэтак нават Давід завець шчасьлівай людзіну, каторай Бог залічае справядлівасьць незалежна ад учынкаў:

 

як і Давід называе шчаслівым чалавека, якому Бог залічвае праведнасць незалежна ад учынкаў.

«Шчасьлівыя, чые бяспраўі дараваныя і чые грахі пакрытыя.

 

«Шчаслівыя тыя, чые беззаконні дараваныя і чые грахі пакрытыя.

ІІІчасьлівая людзіна, каторай Спадар не залічыў грэху».

 

Шчаслівы чалавек, якому Госпад ні ў якім разе не залічыць граху».

Дык дабраславенства гэта належа абразаньню ці й неабразаньню? Мы кажам, што Абрагаму вера залічана за справядлівасьць.

 

Дык гэтая шчаслівасць адносіцца да абразання, ці і да неабразання? Бо мы кажам: «Вера была залічана Аўрааму ў праведнасць».

Дык як гэта было залічана? у вабразаньню ці ў неабразаньню? Не ў вабразаньню, але ў неабразаньню.

 

Дык як была залічана? Пасля абразання альбо да абразання? Не пасля абразання, а да абразання.

І знак абразаньня ён адзяржаў, як пячаць справядлівасьці веры, што была ў неабразаньню, так што ён можа быць айцом усіх вернікаў у неабразаньню, каб і ім залічалася справядлівасьць,

 

І ён атрымаў знак абразання — як пячатку праведнасці той веры, якую меў у неабразанні, каб яму быць бацькам усіх тых у неабразанні, хто веруе, каб і ім была залічана праведнасць,

І айцом абразаньня тых, што ня толькі з абразаньня, але таксама каторыя ходзяць сьлядамі веры айца нашага Абрагама, што была перад абразаньням.

 

і бацькам абразання для тых, хто не толькі мелі абразанне, але і ішлі па слядах веры бацькі нашага Аўраама, якую ён меў у неабразанні.

Бо не Законам дана Абрагаму або насеньню ягонаму быць спадкаемцам сьвету, але справядлівасьцяй веры.

 

Бо не праз закон было дадзена абяцанне Аўрааму альбо яго патомству, што ён спадкаемец свету, але праз праведнасць веры.

Бо калі тыя, што із Закону, спадкаемцы, дык змарнавана вера, і абятніца ня дзее;

 

Бо калі спадкаемцы — тыя, хто ад закона, то вера апустошаная і абяцанне не дзейнічае;

Бо Закон дзее гнеў, і йдзе няма Закону, няма й выступу.

 

бо закон нараджае гнеў; а дзе няма закону, няма і злачынства.

Дык ізь веры ё, каб магло быць подле ласкі, каб абятніца была пэўная ўсяму насеньню, ня толькі тым, што із Закону, але й тым, што зь веры Абрагамовае, каторы айцец усіх нас,

 

Таму спадчыннасць з веры, каб яна была з ласкі, каб абяцанне было цвёрдым для ўсяго патомства, не толькі паводле закона, але і паводле веры нашчадкаў Аўраама, які бацька ўсіх нас,

(Як напісана: «Я прызначыў цябе за айца шмат народам») перад Богам, Катораму ён паверыў, Каторы ажыўляе мертвых і завець няіснуючае, як існуючае.

 

як напісана: «Я прызначыў цябе бацькам многіх народаў», бацькам перад Богам, Якому ён паверыў, Які ажыўляе мёртвых і называе няіснае як існае.

Каторы звыш надзеі верыў у надзею, што будзе айцом шмат народам, подле сказанага: «Так будзе насеньне твае».

 

Ён насуперак надзеі, увераваў у надзеі, што ён стане бацькам многіх народаў згодна са сказаным: «Такое шматлікае будзе тваё патомства».

І, ня будучы млявым у веры, ён не зважаў на собскае цела свае, што, будучы стагодняе, ужо памярцьвела, ані на памярцьвеньне ўлоньня Сорынага;

 

І, не аслабеўшы ў веры, ён не паглядзеў на сваё цела як на ўжо амярцвелае, бо яму было амаль сто гадоў, і на амярцвелае ўлонне Сары;

Ня сумляўся ў вабятніцы Божай нявераю, але пасіліўся вераю, даўшы хвалу Богу,

 

але не засумняваўся нявер’ем у абяцанні Божым, але быў умацаваны вераю, узнёсшы славу Богу,

І будучы супоўна пераканаўшыся, што што-колечы Ён абяцаў, можа й зрабіць.

 

і быў зусім ўпэўнены, што Ён мае сілу і выканаць тое, што абяцаў.

І затым гэта было залічана яму за справядлівасьць».

 

Таму гэта [і] было залічана яму ў праведнасць.

Вось жа, гэта ж было напісана не празь яго аднаго, што яму залічана будзе,

 

І не толькі дзеля яго было напісана, што гэта было залічана яму,

Але й нам, тым будзе залічана, што вераць у Таго, Каторы ўскрысіў Ісуса, Спадара нашага, зь мертвых,

 

але і дзеля нас, тых, каму будзе залічвацца, хто веруе ў Таго, Які ўваскрэсіў з мёртвых Ісуса, нашага Госпада,

Каторы выданы за грахі нашы і быў ускрэшаны дзеля аправеньня нашага.

 

Які быў аддадзены за нашы грахі і ўваскрэшаны дзеля нашага апраўдання.