1 да Карынфянаў 11 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Будзьце пасьлядоўнікамі маімі, як я Хрыстусавы.
Хвалю вас, браты, што ўсё маё памятаеце ды трымаецеся маіх павучэнняў так, як перадаў я вам.
І хочу, каб вы ведалі, што кажнаму мужчыне галава Хрыстус, а жанчыне галава мужчына, Хрыстусу-ж галава Бог.
Кажны мужчына, што моліцца зь ненакрытаю галавою, ганьбіць сваю галаву.
А кажная жанчына, што моліцца зь ненакрытаю галавою, ганьбіць сваю галаву; гэта бо тое самае, якбы яна была абголеная;
бо калі жанчына не накрывае галавы, дык няхай стрыжэцца; а калі ёй сорамна стрыгчыся, ці галіцца, хай накрываецца.
Мужчыне ня сьлед накрываць галаву, ён бо вобраз і слава Бога, а жанчына — слава мужчыны;
бо ня мужчына ад жанчыны, але жанчына ад мужчыны;
і ня мужчына створаны для жанчыны, а жанчына для мужчыны.
Таму-то жанчына й павінна мець на галаве знак падуладнасьці, дзеля Анёлаў.
Аднак у Богу ні мужчына без жанчыны, ні жанчына без мужчыны;
бо як жанчына з мужчыны, так мужчына праз жанчыну; а ўсё — ад Бога.
Падумайце самы: ціж прыстоіць жанчыне маліцца Богу зь ненакрытай галавою?
Ціж сама натура ня вучыць вас, што калі мужчына запускае валасы, дык брыдка яму;
а як жанчына запускае доўгія валасы, дык для яе гэта чэсьць, ёй бо валасы на прыкрыцьцё даныя.
А каліб хто меў ахвоту спрачацца, то мы ня маем гэтага звычаю, ані такжа Божая Эклезія.
Робячы вам гэтыя заўвагі, я не магу пахваліць вас затое, што зьбіраецеся не на лепшае, але на горшае.
Перадусім бо — чую — што як зыходзіцеся ў набожні, паўстае між вамі разлад, і гэтаму крыху веру;
бо мусяць быць рожнадумствы, каб выявіліся між вамі выпрабаваныя.
Вашы сходзіны ня ёсьць ужо спажываннем Вячэры Усеспадаравай;
кажны бо хапаецца наўперад спажыць сваю вячэру й адзін бывае галодны, а другі падпілы.
Ціж ня маеце дамоў, каб есьці й піць? Ці мо ганьбіць хочаце Божую эклезію ды ўпакорваць тых, якія нічога ня маюць? Што сказаць вам? Хваліць вас? За гэта не пахвалю.
Я бо ад Самага Усеспадара прыняў ды тое й вам перадаў, што: Усеспадар Езус тае ночы, ў якой быў выданы, ўзяў хлеб,
і аддаўшы падзяку, паламаў і сказаў: «Прыймеце і ешце, гэта ёсьць Цела маё, што за вас даецца; гэта рабеце на маю памятку» (Мт. 26:26; Мк. 14:22; Лк. 22:19).
Такжа і кіліх па вячэры, кажучы: «Гэты кіліх ёсьць новы запавет у маёй Крыві. Гэта рабеце кажны раз, як будзеце піць на маю памятку».
Бо кажны раз як есьцімеце хлеб гэты й піцімеце кіліх, сьмерць Усеспадара зьвяшчаць будзеце, пакуль Сам прыйдзе.
Хто, восьжа, спажываўбы гэты хлеб, ці піўбы Усеспадаравы кіліх нягодна, будзе вінаваты за Цела Усеспадара і Кроў.
Дык хайжа дасьледвае сябе самога чалавек і гэтак есьць з хлеба таго ды п’е з кіліха таго.
Хто бо есьць і п’е нягодна, асуд сабе есьць і п’е, не разрожніваючы Цела Госпада.
Ось таму шмат у вас кволых і хворых ды ня мала і ўмірае.
А каб мы самы сябе судзілі, дык ня быліб суджаныя.
І калі Госпад судзіць нас, Ён тым папраўляе нас, каб ня былі разам із сьветам засуджанымі.
Таму вось, браты мае, калі зьбіраецеся есьці, чакайце адзін другога;
калі-ж хто галодны, няхай есьць дома, каб зьбірацца вам не на засуд. Іншыя справы заладжу, як прыду.
