Марка 6 Паводле Марка 6 разьдзел

Няма прарока без пашаны

¹ І вярнуўся Ён у айчыну Сваю, і прыйшлі ўслед за Ім вучні Яго.

² А ў суботу пачаў Ён вучыць у сінагозе, і многія слухачы ўзрушыліся, кажучы: «Адкуль у Яго гэта? І што за мудрасць дадзена Яму? І такія цуды творацца Яго рукамі?

³ Ці ні Ён сын цесляра, і сын Марыі, што тут, і братоў Якава, Іасіта, Юды, і Сімана, што тут таксама? І ці не Яго сёстры між намі?» І яны засумняваліся ў Ім.

⁴ І казаў ім Ісус: «Няма прарокаў без пашаны, хіба толькі на бацькаўшчыне сваёй, і ў родных сваіх, і ў доме сваім».

⁵ І не мог Ён зрабіць там ніводнага цуду, толькі няшмат хворых, усклаўшы рукі, вылечыў.

⁶ Бо здзівіўся іх няверыю. І абыходзіў Ён навакольныя сёлы, навучаючы.

Ісус пасылае дванаццаць Сваіх апосталаў на казанні

⁷ І заклікаўшы Дванаццаць вучняў, пачаў Ён пасылаць іх па двух і даваў ім уладу над нячыстымі духамі, каб выганяць іх.

⁸ І наказаў ім, каб нічога не бралі ў дарогу, апрача аднаго кія, — ні хлеба, ні торбы, ні медзякоў у пояс,

⁹ але каб абуліся ў сандалі і не надзявалі двух убранняў.

¹⁰ І казаў ім: «Дзе б вы ні ўвайшлі ў дом, там заставайцесь, пакуль не выйдзеце адтуль.

¹¹ І калі якое месца не прыме вас, і не паслухаюць вас, — выходзячы адтуль, абтрасіце зямлю з-пад сваіх ног у сведчанне ім».

¹² І выйшаўшы, яны багавяшчалі, каб яны каяліся.

¹³ І шмат дэманаў выгналі, і шмат занядужаных мазалі алеем і вылечвалі.

Смерць Іаана Хрысціцеля

¹⁴ І дачуўся цар Ірад (аб Ім), бо Яго імя зрабілася вядомым, і казаў: «Іаан Хрысціцель устаў з мёртвых і таму жыватворныя сілы дзейнічаюць у Ім».

¹⁵ Іншыя ж казалі: «Гэта Ільля», або: «Прарок, мабыць, адзін з прарокаў».

¹⁶ А Ірад, пачуўшы, сцвярджаў: «Гэта Іаан, якога я абезгаловіў, уваскрос».

¹⁷ І было так, дзеля Ірадыяды, жонкі свайго брата, што жаніўся з ёю, паслаў ён схапіць Іаана і закаваў у цямніцу.

¹⁸ Таму, што казаў Іаан: «Нельга табе мець жонку брата свайго!»

¹⁹ Ірадыяда ж затаіла злосць на яго і захацела яго забіць, ды не магла;

²⁰ Бо Ірад баяўся Іаана, ведаючы, што ён чалавек справядлівы і святы, і абараняў яго, і слухаючы яго моцна трывожыўся, аднак ахвотна слухаў яго.

²¹ І надышоў зручны дзень, калі Ірад у дзень свайго нараджэння, справіў банкет для сваіх вяльможаў, і тысячаначальнікаў, і саноўных людзей Галілеі.

²² І калі ўвайшла дачка, тае Ірадыяды і станцавала: дагадзіла яна Іраду і яго стольнікам. Сказаў цар двяўчыне: «Прасі ў мяне, што хочаш і дам табе».

²³ І [моцна] пакляўся ёй. «Чаго ў мяне ні папросіш, дам табе аж да палавіны таго, што маю».

²⁴ І выйшаўшы яна сказала сваёй маці: «Што папрасіць?» І тая сказала: «галаву Іаана Хрысціцеля».

²⁵ І ўвайшоўшы адразу з паспешлівасцю да цара, папрасіла, кажучы: «Хачу, каб ты зараз жа даў мне на талерцы галаву Іаана Хрысціцеля».

²⁶ І вельмі засмуціўся цар, ды дзеля клятвы і застольнікаў не захацеў адмовіць ёй;

²⁷ І адразу паслаўшы ка́та, цар загадаў прынесці яго галаву. І той пайшоўшы, абезгаловіў яго ў цямніцы.

²⁸ І прынёс яго галаву на талерцы, даў дзяўчаці, і дзяўчына дала яе сваёй маці.

²⁹ Вучні ж яго, даведаўшыся пра ўсё, прыйшлі і забралі яго астанкі, і паклалі ў магілу.

Ісус накарміў пяць тысяч

³⁰ І збіраюцца апосталы да Ісуса, і расказалі Яму ўсё, што зрабілі і чаму навучылі.

³¹ І казаў Ён ім: «Шмат прыходзіла і адыходзіла народу, нават паесці яны не мелі часу. Адпусціце іх і самі пайдзіце ў бязлюднае месца, і адпачніце крыху».

³² І паплылі ў пустыннае месца ў чоўне адны.

³³ І ўбачылі іх, калі яны адплывалі, і пазналі многія, і пяшком пабеглі з многіх гарадоў туды, і апярэдзілі іх.

³⁴ І выйшаўшы, Ён убачыў вялікі натоўп і злітаваўся над імі, бо яны былі як авечкі, што не маюць пастуха, і пачаў іх многаму навучаць.

³⁵ І калі ўжо надышоў позні час, падышлі да Яго вучні, кажучы: «Месца гэта бязлюднае, а ўжо час позні;

³⁶ Адпусці іх, каб пайшоўшы у навакольныя вёскі і сёлы, купілі сабе што паесці».

³⁷ Ён жа ў адказ ім казаў: «Дайце ім вы есці». І яны выказалі прапанову: «Ды не пайсці нам купіць хлеба дынарыяў на дзвесце і даць ім есці?»

³⁸ Ён жа кажа ім: «Колькі хлябоў маеце? Ідзіце, паглядзіце». І ўдакладніўшы яны кажуць: «Пяць хлябоў і дзве рыбы».

³⁹ Тады загадаў ім ўзлегчы ўсім па групах на зялёнай траве.

⁴⁰ І ўзляглі яны, грамада за грамадою, па ста і па пяцідзесяці.

⁴¹ І узяўшы пяць хлябоў і дзве рыбы, Ён, гледзячы на неба, блаславіў і паламаў хлябы, і даваў [Сваім] вучням, каб яны раздалі ім, і дзве рыбы раздзяліў на ўсіх.

⁴² І елі ўсе, і наеліся.

⁴³ І кавалкаў назбіралі дванаццаць поўных кошыкаў, і рэшткі ад рыбы.

⁴⁴ І было едакоў пяць тысяч мужчын, апрача жанчын і дзяцей.

Ісус ідзе па вадзе

⁴⁵ І адразу загадаў Ён Сваім вучням увайсці ў човен і пераплыць на другі бок да Віфсаіды, раней за Яго, пакуль Ён адпускае натоўп.

⁴⁶ І развітаўшыся з імі, пайшоў на гару памаліцца.

⁴⁷ І калі надышоў вечар, човен быў пасярэдзіне мора, а Ён адзін на зямлі.

⁴⁸ І вецер быў моцны супроць іх, і надрываліся яны вяслуючы, і тут, пры змене чацвёртых стражнікаў уночы, заўважылі, як Ён параўноўваецца з імі, ідучы па моры.

⁴⁹ Яны ж убачыўшы як Ён ідзе па моры, падумалі, што гэта прывід, і закрычалі;

⁵⁰ Ўсе хто бачылі Яго ўстрывожыліся, Ён жа адразу адазваўся, мовіўшы: «Супакойцеся, гэта Я, не бойцеся».

⁵¹ І ступіў да іх у човен, і вецер суняўся. І яны моцна ўразіліся;

⁵² Бо не ўразумелі яны (цуда) з хлябамі, сэрца ж іх было знявераным.

⁵³ І пераправіўшыся, прыплылі яны ў зямлю Геннісарэт, і прычалілі.

⁵⁴ І калі яны выйшлі з чоўна, людзі адразу пазналі Яго.

⁵⁵ Аббеглі ўсю тую краіну і пачалі на посцілках прыносіць нядужых туды, дзе чулі, што Ён ёсць.

⁵⁶ І куды б Ён ні ўваходзіў у сёлы, ці ў гарады, ці ў вёскі, клалі хворых на плошчах і прасілі Яго, каб ім хоць бы да краю Яго вопраткі дакрануцца; і хто б ні дакрануўся да Яго, вылечваўся.