Марка 14 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
Праз два дні была Пасха і сьвята Праснакоў, і шукалі першасьвятары і кніжнікі, як узяць Яго подступам і забіць,
Было два дні да Пасхі й сьвята Прэсьнікаў; архісьвятары й кніжнікі сачылі, каб як узяць Яго хітрасьцю й усьмерціць.
але казалі: «Не на сьвята, каб не было замяшаньня ў народзе».
Але гаварылі: толькі ня ў сьвята, каб ня было забурэньня ў народзе.
І калі Ён быў у Бэтаніі, у доме Сымона пракажонага, і ўзьляжаў [за сталом], прыйшла жанчына з алябастравым збанком міра нардовага, чыстага і каштоўнага, і, пабіўшы алябастар, выліла Яму на галаву.
Калі ж Ён быў у Віфаніі, у доме Сымана запракажанага, і супачываў за сталом, прыйшла жанчына й прынесла ў алябастравым слоіку чыстае, дарагое нардовае міра і, разьбіўшы пасудзіну, узьліла Яму на галаву.
І былі некаторыя, якія абураліся ў сабе і казалі: «Навошта такое марнаваньне гэтага міра?
I некаторыя абураліся ў думках і гаварылі між сабою: нашто гэткая страта алею?
Можна ж было прадаць яго даражэй, чым за трыста дынараў, і раздаць убогім». І наракалі на яе.
Можна-ж было-б прадаць яго больш як за трыста дынараў і раздаць убогім.
А Ісус сказаў: «Пакіньце яе! Навошта робіце ёй прыкрасьць? Яна добры ўчынак зрабіла дзеля Мяне.
Але Ісус сказаў: «Ня турбуйце яе, нашто спрычыняеце ёй прыкрасьць? Яна добры ўчынак зрабіла для Мяне.
Бо ўбогіх заўсёды маеце з сабою і можаце ім дабро рабіць, калі захочаце, а Мяне маеце не заўсёды.
Убогіх заўсёды маеце каля сябе, і можаце рабіць ім дабро, колькі захочаце; Мяне-ж не заўсёды маеце.
Яна, што магла, зрабіла: наперад памазала цела Маё на пахаваньне.
Яна зрабіла, што магла: намасьціла цела Маё да пахаваньня.
Сапраўды кажу вам: дзе толькі будзе абвешчана Эвангельле гэтае ў-ва ўсім сьвеце, будзе сказана і пра тое, што яна зрабіла, на ўспамін пра яе».
Праўду кажу вам: усюды, дзе толькі будзе абвешчана Евангельле гэтае, сказана будзе пра ўчынак яе, на ўспамін пра яе.»
І Юда Іскарыёт, адзін з Дванаццаці, пайшоў да першасьвятароў, каб выдаць Яго ім.
Юда-ж Іскарыёт, адзін з дванаццацёх, пайшоў да архісьвятароў, каб прадаць Яго ім.
Яны ж, пачуўшы, узрадаваліся і абяцалі даць яму грошы. І ён шукаў, як у адпаведны час Яго выдаць.
Яны, пачуўшы гэтае, усьцешыліся й абяцалі даць яму срэбранікаў; і ён шукаў зручнага моманту, каб прадаць Яго.
І ў першы дзень Праснакоў, калі заколваюць пасхальнае [ягня], кажуць Яму вучні Ягоныя: «Дзе хочаш, каб мы пайшлі і прыгатавалі Табе есьці Пасху?»
I ў першы дзень Прэсьнікаў, калі прыносілі пасхальную ахвяру, кажуць Яму вучні Ягоныя: «Дзе хочаш спажываць Пасху? Мы пойдзем і прыгатуем».
І пасылае двух вучняў сваіх, і гаворыць ім: «Ідзіце ў горад, і сустрэнецца вам чалавек, які будзе несьці збан вады; ідзіце за ім.
Ён-жа паслаў двух вучняў Сваіх і сказаў ім: «Ідзеце да места, і сустрэнецца вам чалавек, нясучы збан вады; за ім ідзеце.
І куды ён увойдзе, скажыце ўладальніку: “Настаўнік гаворыць: 'Дзе сьвятліца, у якой буду есьці Пасху разам з вучнямі Маімі?'”
І куды ён увойдзе, скажэце гаспадару дому таго: Вучыцель кажа: дзе ёсьць пакой, у якім-бы Мне спажываць Пасху з вучнямі Маімі.
І ён пакажа вам залю вялікую, засланую, падрыхтаваную; там падрыхтуйце нам».
I ён пакажа вам сьвятліцу, вялікую, прыбраную, гатовую, — там прыгатуйце нам».
І пайшлі вучні Ягоныя, і прыйшлі ў горад, і знайшлі, як Ён сказаў ім, і падрыхтавалі Пасху.
I вучні Ягоныя пайшлі, і прышлі ў места й знайшлі, як казаў ім; і прыгатавалі Пасху.
І калі настаў вечар, прыходзіць з Дванаццацьцю.
I калі настаў вечар, прыйшоў з дванаццацьма.
І калі ўзлягалі за сталом і елі, Ісус сказаў: «Сапраўды кажу вам: Адзін з вас, што есьць са Мною, выдасьць Мяне».
Калі-ж яны сядзелі за сталом і елі, Ісус сказаў: «Папраўдзе кажу вам: адзін з вас, хто есьць са Мною, прадасьць Мяне».
Яны ж засмуціліся і пачалі адзін за адным гаварыць Яму: «Ці ня я?» І іншыя: «Ці ня я?»
Яны засмуціліся й адзін па адным пачалі гаварыць да Яго: ці ня я? I іншы — ці ня я?
Ён жа, адказваючы, сказаў ім: «Адзін з Дванаццаці, што мачае са Мною ў місе.
Ён-жа, адказваючы, сказаў ім: «Адзін з дванаццацёх, які абмакнуў са Мною ў сальніцу.
Што праўда, Сын Чалавечы ідзе, як напісана пра Яго, але гора таму чалавеку, праз якога Сын Чалавечы выдаецца! Лепш было б, каб чалавек той ня быў нарадзіўшыся».
Але Сын Чалавечы йдзе, як напісана пра Яго; гора-ж таму чалавеку праз якога Сын Чалавечы прадаецца, лепш было-б чалавеку таму не радзіцца».
І калі яны елі, Ісус узяў хлеб, дабраславіўшы, паламаў і даў ім, і сказаў: «Бярыце, ешце, гэта ёсьць Цела Маё».
I калі яны елі, Ісус узяў хлеб, дабраславіў, пераламаў і даў ім, сказаушы: «Вазьмеце, ежце: гэта ёсьць Цела Маё».
І, узяўшы келіх, падзякаваўшы, даў ім; і пілі з яго ўсе.
I ўзьняўшы чашу, узьнёс хвалу, падаў ім, і пілі зь яе ўсе.
І сказаў ім: «Гэта ёсьць Кроў Мая Новага Запавету, якая за многіх праліваецца.
I сказаў ім: «Гэта кроў Мая Новага Запавету, праліваная за многіх.
Сапраўды кажу вам, што больш ня буду піць з гэтага плоду вінаграднага аж да таго дня, калі буду піць новае віно ў Валадарстве Божым».
Папраўдзе кажу вам: Я ўжо ня буду піць ад плёну вінаграднага аж да дня, калі буду піць віно новае ў Уладарстве Божым».
І, засьпяваўшы, пайшлі на гару Аліўную.
I, прапяяўшы, адыйшлі на гару Аліўную.
І кажа ім Ісус: «Усе вы згоршыцеся праз Мяне ў гэтую ноч, бо напісана: “Удару пастуха, і будуць расьцярушаныя авечкі”,
I кажа ім Ісус: «Усе вы адступецеся ад Мяне ў гэтую ноч, як напісана пра гэта: зьвераджу пастыра, і рассыплюцца авечкі.
але пасьля ўваскрасеньня Майго прыйду перад вамі ў Галілею».
Але, як уваскросну, апярэджу вас у Галілеі».
А Пётар сказаў Яму: «Калі нават усе згоршацца, але ня я».
Пётра-ж сказаў Яму: «А хоць-бы й усе адступіліся, але ня я».
І кажа яму Ісус: «Сапраўды кажу табе, што ты сёньня, у гэтую ноч, перш, чым певень двойчы запяе, тройчы адрачэшся ад Мяне».
I сказаў яму Ісус: «Папраўдзе кажу табе, што сёньня, перш чым двойчы прапяе певень, тройчы адрачэшся ад Мяне».
Але той тым мацней гаварыў: «Хоць бы мне трэба было памерці з Табою, не адракуся ад Цябе». Гэтак сама і ўсе гаварылі.
Ён-жа яшчэ мацней запэўніваў, кажучы: «А хоць-бы давялося мне і ўмерці разам з Табою, не адракуся ад Цябе»; гэтак гаварылі ўсе.
І прыходзяць у месца, званае Гетсэманія, і гаворыць вучням Сваім: «Пасядзіце тут, пакуль Я памалюся».
I прыйшлі ў паселішча, званае Гефсыманія; і кажа вучням Сваім: «Пасядзеце тут, пакуль Я памалюся».
І бярэ з Сабою Пятра, і Якуба, і Яна, і пачаў тужыць і сумаваць.
I ўзяў з сабою Пятра, Якуба й Яна, і ўпаў у жах і тугу.
І кажа ім: «Смутная душа Мая аж да сьмерці, застаньцеся тут і чувайце».
I кажа ім: «Тужыць душа Мая аж да сьмерці; пабудзьце тут і чувайце».
І, адыйшоўшыся трохі, упаў на зямлю і маліўся, каб, калі магчыма, абмінула Яго гэтая гадзіна.
I адыйшоўшы крыху, прыпаў да зямлі й маліўся, каб, калі магчыма, абмінула Яго часіна гэтая.
І гаварыў: «Абба, Ойча! Усё магчыма для Цябе, пранясі ад Мяне гэты келіх, але ня тое, што Я хачу, але што Ты!»
I гаварыў: «Аўва-Войча! Усё магчыма для Цябе, пранясі чашу гэтую міма Мяне, але ня так, як Я хачу, але як Ты».
І прыходзіць, і знаходзіць іх, што яны сьпяць, і гаворыць Пятру: «Сымоне! Ты сьпіш? Ня маеш сілы аднае гадзіны чуваць?
Вярнуўшыся, знайходзіць іх соннымі, і кажа Пятру: «Сымоне, ты сьпіш? Ня мог ты патрываць адну гадзіну?
Чувайце і маліцеся, каб не ўвайсьці ў спакусу, бо дух ахвочы, а цела кволае».
Чувайце й малецеся, каб ня ўпасьці ў спакусу: бо дух бадзёры, цела-ж немачнае».
І зноў, адыйшоўшыся, маліўся, гаворачы тое самае слова.
І ізноў, адыйшоўшыся, маліўся тымі-ж словамі.
І, вярнуўшыся, знайшоў зноў, што яны сьпяць, бо вочы іхнія абцяжэлі, і ня ведалі, што Яму адказаць.
А вярнуўшыся, ізноў застаў іх соннымі, бо вочы іх былі ацяжалымі, і ня ведалі, што адказаць Яму.
І прыходзіць трэці раз, і кажа ім: «Сьпіцё яшчэ і адпачываеце? Даволі! Прыйшла гадзіна. Вось Сын Чалавечы выдаецца ў рукі грэшнікаў.
I прыходзіць трэйці раз і кажа ім: «Вы ўсё яшчэ сьпіцё й спачываеце; досыць! Настала часіна; вось прадаецца Сын Чалавечы ў рукі грэшнікаў.
Уставайце! Хадзем! Вось, наблізіўся той, хто Мяне выдае».
Устаньце, пойдзем, вось збліжаецца той, хто прадае Мяне».
І адразу, калі Ён яшчэ гаварыў, прыходзіць Юда, адзін з Дванаццаці, а з ім вялікі натоўп з мячамі і каламі ад першасьвятароў, і кніжнікаў, і старшыняў.
I ў той час, як Ён яшчэ гаварыў, прыходзіць Юда, адзін з дванаццацёх, а зь ім вялікая грамада зь мячамі й кіямі, ад архісьвятароў і кніжнікаў і старшыняў.
А той, што выдаваў Яго, даў ім знак, кажучы: «Каго я пацалую, гэта Ён, бярыце Яго і вядзіце асьцярожна».
А прадажнік Яго даў ім знак, сказаўшы: «Каго я пацалую, — будзе Той; бярэце Яго й вядзеце асьцярожна».
І, прыйшоўшы, адразу падыйшоў да Яго і кажа: «Раббі! Раббі!», і пацалаваў Яго.
I, прыйшоўшы, падступіў да Яго й сказаў: «Раббі, Раббі!» I пацалавау Яго.
Яны ж усклалі рукі свае на Яго і схапілі Яго.
А яны налажылі на Яго рукі свае і ўзялі Яго.
А адзін з тых, што стаялі там, выхапіўшы меч, ударыў слугу першасьвятара і адсек яму вуха.
Адзін-жа з тых, што стаялі там, выняўшы нож, ударыў архісьвятаровага слугу й адсек яму вуха.
І, адказваючы, Ісус сказаў ім: «Як на разбойніка выйшлі вы з мячамі і каламі, каб схапіць Мяне.
Тады Ісус, азваўшыся, сказаў ім: «Нібы на разбойніка выйшлі вы зь мячамі й кіямі, каб Мяне ўзяць.
Штодзень быў Я з вамі ў сьвятыні, навучаючы, і вы ня бралі Мяне, але няхай споўніцца Пісаньне».
Кажны дзень бываў Я з вамі ў храме, і навучаў, і вы ня бралі Мяне, але, няхай збудзецца Пісаньне».
І, пакінуўшы Яго, усе паўцякалі.
Тады, пакінуўшы Яго, усе разьбегліся.
І адзін юнак, апрануўшы палатніну на голае цела, ішоў за Ім, і жаўнеры схапілі яго,
Адзін-жа юнак ішоў за Ім, авінуўшыся пялёнаю па голым целе; і тыя схапілі яго.
але ён, пакінуўшы палатніну, голы ўцёк ад іх.
Але ён, вывернуўшыся зь пялёны, голы ўцёк ад іх.
І прывялі Ісуса да першасьвятара, і зьбіраюцца да яго ўсе першасьвятары, і старшыні, і кніжнікі.
I прывялі Ісуса да першага архісьвятара; і зыйшліся да Яго ўсе архісьвятары й кніжнікі й старшыні.
І Пётар здалёк ішоў за Ім ажно на панадворак першасьвятара, і сядзеў з паслугачамі і грэўся пры агні.
Пётра-ж ішоў сьледам за Ім аж у панадворак архісьвятара, і сядзеў побач слугаў, грэючыся пры агні.
А першасьвятары і ўвесь сынэдрыён шукалі сьведчаньня супраць Ісуса, каб аддаць Яго на сьмерць, і не знаходзілі.
Архісьвятары і ўвесь сынедрыён шукалі сьветчаньняў на Ісуса, каб выдаць Яго на сьмерць, і не знайходзілі.
Бо шмат хто фальшыва сьведчыў супраць Яго, але іхнія сьведчаньні не былі згоднымі.
Бо шматлікія ілжыва сьведчылі на Яго, але ня былі згодныя між сабою сьветчаньні тыя.
І некаторыя, падняўшыся, фальшыва сьведчылі супраць Яго, кажучы:
І некаторыя, устаючы, крывадушна сьветчылі супраць Яго, і гаварылі:
«Мы чулі, як Ён казаў: “Я зруйную бажніцу гэтую, зробленую рукамі, і праз тры дні збудую іншую, якая не рукамі зробленая”».
«Мы чулі, як Ён казаў: Я зруйную храм гэты, і ў тры дні пастаўлю іншы, нерукатворны».
Але і іх сьведчаньні не былі згоднымі.
Але й гэтыя сьветчаньні іхныя ня былі дастатковыя.
І першасьвятар, стаўшы на сярэдзіне, спытаўся ў Ісуса, кажучы: «Нічога не адказваеш? Што яны супраць Цябе сьведчаць?»
Тады архісьвятар, стаўшы пасяродку, спытаўся ў Ісуса, кажучы: «Нічога не адказваеш, што яны сьведчаць супраць Цябе?»
А Ён маўчаў і нічога не адказваў. Зноў першасьвятар спытаўся ў Яго і гаворыць Яму: «Ці Ты — Хрыстос, Сын Дабраслаўлёнага?»
Але Ён маўчаў і нічога не адказваў. Ізноў архісьвятар спытаўся ў Яго, кажучы: «Ці Ты — Хрыстос, Сын Дабраславёнага?»
А Ісус сказаў: «Гэта Я, і вы ўгледзіце Сына Чалавечага, Які сядзіць праваруч Моцы і Які ідзе на аблоках нябесных».
Ісус-жа сказаў: «Я ёсьць; і вы ўбачыце Сына Чалавечага, седзячы праваруч сілы й прыходзячы на хмарах нябесных».
Тады першасьвятар, разьдзёршы вопраткі свае, кажа: «Нашто патрэбны нам яшчэ сьведкі?
Тады архісьвятар, разьдзёршы вопратку сваю, сказаў: «Нашто нам яшчэ сьветкі?
Вы чулі блюзьнерства? Як вам здаецца?» Тыя ж усе прысудзілі, што Ён варты сьмерці.
Вы чулі богазьнявагу? Як вам думаецца?» I тыя ўсе асудзілі, што Ён варты сьмерці.
І некаторыя пачалі пляваць на Яго, і засланяць аблічча Яго, і біць Яго, і гаварыць Яму: «Прароч!» І паслугачы білі Яго па шчоках.
I пачалі некаторыя пляваць на Яго і, закрываючы Яму аблічча, біць Яго й прыгаворваць: — Прароч! I слугі білі Яго па шчоках.
І калі Пётар быў на панадворку ўнізе, прыходзіць адна са служак першасьвятара
Пётра-ж быў унізе на падворку; і падыйшла адна з архісьвятаровых служанак.
і, убачыўшы Пятра, які грэўся, і прыгледзеўшыся да яго, кажа: «І ты быў з Ісусам з Назарэту?»
Убачыўшы Пётру, які грэўся пры агні, паўглядаўшыся ў яго, сказала: «I ты быў зь Ісусам Назаранінам».
Але ён адрокся, кажучы: «Ня ведаю і не разумею, што ты гаворыш». І выйшаў вонкі на пярэдні панадворак, і запяяў певень.
Але ён адрокся, кажучы: «Ня ведаю й не разумею, што ты гаворыш», — і выйшаў адтуль на прыдворышча.
І служка, зноў убачыўшы яго, пачала казаць тым, што стаялі побач: «Гэты адзін з іх».
Служанка-ж, убачыўшы яго ізноў, пачала гаварыць іншым, якія стаялі там: «Гэта зь іх».
А ён зноў адрокся. І, неўзабаве, тыя, што там стаялі, зноў кажуць Пятру: «Праўда, ты з іх, бо ты — Галілеец, і гаворка твая падобная».
Ён-жа ізноў адрокся; а крыху счакаўшы, былыя там ізноў пачалі гаварыць Пётры: «Запраўды ты зь іх, бо ты Галілеянін, і мова твая падобная».
А ён пачаў клясьціся і прысягаць: «Ня ведаю Чалавека Гэтага, пра Якога гаворыце».
Ён-жа пачаў бажыцца й клясьціся: «Ня ведаю чалавека гэтага, пра якога гаворыце».
І другі раз запяяў певень, і ўзгадаў Пётар слова, якое сказаў яму Ісус: «Перш, чым певень двойчы запяе, ты тройчы адрачэшся ад Мяне». І пачаў плакаць.
І ўраз прапяяў певень другі раз; і ўспомніў Пётра слова, якое сказаў яму Ісус: «Перш чым певень прапяе двойчы, ты адрачэшся ад Мяне тройчы»; і расплакаўся.
