Марка 14 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
А за два дні надыходзіла Пасха і Свята Праснакоў. І першасвятары і кніжнікі шукалі, як бы Яго схапіць хітрасцю і забіць;
Было два дні да Пасхі й сьвята Прэсьнікаў; архісьвятары й кніжнікі сачылі, каб як узяць Яго хітрасьцю й усьмерціць.
бо яны казалі: Толькі не ў свята, каб не было замяшання ў народае.
Але гаварылі: толькі ня ў сьвята, каб ня было забурэньня ў народзе.
І калі Ён быў у Віфаніі, у доме пракажонага Сімана і ўзлягаў, прыйшла жанчына з алябастравым флаконікам міра з чыстага, найкаштоўнейшага нарда; [і] разбіўшы флаконік, яна ўзліла Яму на галаву.
Калі ж Ён быў у Віфаніі, у доме Сымана запракажанага, і супачываў за сталом, прыйшла жанчына й прынесла ў алябастравым слоіку чыстае, дарагое нардовае міра і, разьбіўшы пасудзіну, узьліла Яму на галаву.
А былі ж некаторыя, што абураліся між сабою, [кажучы]: Навошта рабіць гэткую трату міра?
I некаторыя абураліся ў думках і гаварылі між сабою: нашто гэткая страта алею?
Бо гэтае міро можна было б прадаць больш за трыста дынарыяў і раздаць убогім. — І сурова выгаворвалі ёй.
Можна-ж было-б прадаць яго больш як за трыста дынараў і раздаць убогім.
Ісус жа сказаў: Пакіньце яе; што вы робіце ёй прыкрасць. Добры ўчынак яна Мне зрабіла.
Але Ісус сказаў: «Ня турбуйце яе, нашто спрычыняеце ёй прыкрасьць? Яна добры ўчынак зрабіла для Мяне.
Бо ўбогіх вы заўсёды маеце з сабою і, калі хочаце, можаце ім зрабіць дабро, Мяне ж не заўсёды маеце.
Убогіх заўсёды маеце каля сябе, і можаце рабіць ім дабро, колькі захочаце; Мяне-ж не заўсёды маеце.
Што магла, яна зрабіла: загадзя памазала Маё цела для пахавання.
Яна зрабіла, што магла: намасьціла цела Маё да пахаваньня.
Праўду ж кажу вам: дзе ні будзе абвешчана Евангелле ва ўсім свеце, дык і пра тое, што зрабіла яна, будзе сказана ў яе памяць.
Праўду кажу вам: усюды, дзе толькі будзе абвешчана Евангельле гэтае, сказана будзе пра ўчынак яе, на ўспамін пра яе.»
А Іуда Іскарыёт, адзін з дванаццаці, пайшоў да першасвятароў, каб выдаць Яго ім.
Юда-ж Іскарыёт, адзін з дванаццацёх, пайшоў да архісьвятароў, каб прадаць Яго ім.
Яны ж, пачуўшы, усцешыліся і абяцалі даць яму серабра. І ён шукаў, як бы ў зручны час выдаць Яго.
Яны, пачуўшы гэтае, усьцешыліся й абяцалі даць яму срэбранікаў; і ён шукаў зручнага моманту, каб прадаць Яго.
І ў першы дзень Праснакоў, калі ў ахвяру прыносілі пасху35, Яго вучні кажуць Яму: Куды хочаш, каб мы пайшлі і падрыхтавалі Табе спажыць Пасху?
I ў першы дзень Прэсьнікаў, калі прыносілі пасхальную ахвяру, кажуць Яму вучні Ягоныя: «Дзе хочаш спажываць Пасху? Мы пойдзем і прыгатуем».
І Ён пасылае двух са Сваіх вучняў і кажа ім: Ідзіце ў горад і сустрэнецца вам чалавек, што будзе несці збанок вады; ідзіце ўслед за ім;
Ён-жа паслаў двух вучняў Сваіх і сказаў ім: «Ідзеце да места, і сустрэнецца вам чалавек, нясучы збан вады; за ім ідзеце.
і куды ён увойдзе, скажыце гаспадару дома: «Настаўнік кажа: «Дзе мой пакой, у якім спажыў бы пасху з Маімі вучнямі?»
І куды ён увойдзе, скажэце гаспадару дому таго: Вучыцель кажа: дзе ёсьць пакой, у якім-бы Мне спажываць Пасху з вучнямі Маімі.
І ён вам пакажа вялікі верхні пакой, усланы, гатовы: там і падрыхтуйце нам.
I ён пакажа вам сьвятліцу, вялікую, прыбраную, гатовую, — там прыгатуйце нам».
І пайшлі вучні і прыйшлі ў горад і знайшлі ўсё, як Ён казаў ім, і падрыхтавалі пасху.
I вучні Ягоныя пайшлі, і прышлі ў места й знайшлі, як казаў ім; і прыгатавалі Пасху.
І калі настаў вечар, прыходзіць Ён з дванаццаццю.
I калі настаў вечар, прыйшоў з дванаццацьма.
І калі яны ўзляглі і елі, Ісус сказаў: Сапраўды кажу вам: адзін з вас выдасць Мяне: ён есць са Мною.
Калі-ж яны сядзелі за сталом і елі, Ісус сказаў: «Папраўдзе кажу вам: адзін з вас, хто есьць са Мною, прадасьць Мяне».
Яны зажурыліся і пачалі казаць Яму адзін за адным: Дык не я ж? [І другі: Дык не я]?
Яны засмуціліся й адзін па адным пачалі гаварыць да Яго: ці ня я? I іншы — ці ня я?
Ён жа сказаў ім: Адзін з дванаццаці, што мачае са Мною ў міску.
Ён-жа, адказваючы, сказаў ім: «Адзін з дванаццацёх, які абмакнуў са Мною ў сальніцу.
Бо Сын Чалавечы адыходзіць, як напісана пра Яго, ды бяда таму чалавеку, праз якога Сын Чалавечы выдаецца; лепш было б таму чалавеку, калі б ён не нарадзіўся.
Але Сын Чалавечы йдзе, як напісана пра Яго; гора-ж таму чалавеку праз якога Сын Чалавечы прадаецца, лепш было-б чалавеку таму не радзіцца».
І, калі яны елі, Ён, узяўшы хлеб, добраславіўшы, разламаў і даў ім і сказаў: Вазьміце, [ешце], гэта цела Маё.
I калі яны елі, Ісус узяў хлеб, дабраславіў, пераламаў і даў ім, сказаушы: «Вазьмеце, ежце: гэта ёсьць Цела Маё».
І, узяўшы чашу, падзякаваўшы, даў ім, і пілі з яе ўсе.
I ўзьняўшы чашу, узьнёс хвалу, падаў ім, і пілі зь яе ўсе.
І Ён сказаў ім: Гэта Мая Кроў [Новага] Запавету, што праліваецца за многіх.
I сказаў ім: «Гэта кроў Мая Новага Запавету, праліваная за многіх.
Сапраўды кажу вам, што ўжо ні ў якім разе не буду піць ад плоду вінаграднай лазы аж да таго дня, калі буду піць яго новым у Царстве Божым.
Папраўдзе кажу вам: Я ўжо ня буду піць ад плёну вінаграднага аж да дня, калі буду піць віно новае ў Уладарстве Божым».
І, праспяваўшы гімн, яны выйшлі на Аліўную гару.
I, прапяяўшы, адыйшлі на гару Аліўную.
І Ісус кажам ім: Усе вы зняверыцеся [ўва Мне ў гэтую ноч], бо напісана: «Удару пастуха і рассеюцца авечкі».
I кажа ім Ісус: «Усе вы адступецеся ад Мяне ў гэтую ноч, як напісана пра гэта: зьвераджу пастыра, і рассыплюцца авечкі.
Але пасля таго, як Я буду ўваскрэшаны, Я апярэджу вас у Галілеі.
Але, як уваскросну, апярэджу вас у Галілеі».
Пётр жа сказаў Яму: Калі і ўсе зняверацца, але не я.
Пётра-ж сказаў Яму: «А хоць-бы й усе адступіліся, але ня я».
І кажа яму Ісус: Сапраўды кажу табе, што ты сёння, гэтай ночы, перш чым двойчы прапяе певень, тройчы ад Мяне адрачэшся.
I сказаў яму Ісус: «Папраўдзе кажу табе, што сёньня, перш чым двойчы прапяе певень, тройчы адрачэшся ад Мяне».
А ён з яшчэ большым націскам казаў: Нават калі б мне належала памерці з Табою, ні ў якім разе не адракуся ад Цябе! — Тое самае казалі і ўсе.
Ён-жа яшчэ мацней запэўніваў, кажучы: «А хоць-бы давялося мне і ўмерці разам з Табою, не адракуся ад Цябе»; гэтак гаварылі ўсе.
І прыходзяць яны ў мясцовасць пад назваю Гефсіманія, і Ён кажа Сваім вучням: Пасядзіце тут, пакуль Я памалюся.
I прыйшлі ў паселішча, званае Гефсыманія; і кажа вучням Сваім: «Пасядзеце тут, пакуль Я памалюся».
І забірае з Сабою Пятра, Іякава і Іаана; і пачаў Ён жахацца і тужыць.
I ўзяў з сабою Пятра, Якуба й Яна, і ўпаў у жах і тугу.
І кажа ім: Вельмі журыцца Мая душа, да смерці; застаньцеся тут і не спіце.
I кажа ім: «Тужыць душа Мая аж да сьмерці; пабудзьце тут і чувайце».
І, прайшоўшы крыху ўперад, упаў на зямлю і маліўся, каб Яго, калі можна, абмінула гэтая гадзіна,
I адыйшоўшы крыху, прыпаў да зямлі й маліўся, каб, калі магчыма, абмінула Яго часіна гэтая.
і казаў: Авва Татухна! Усё мажліва Табе; аднясі гэтую чашу ад Мяне; ды не чаго я хачу, але чаго Ты.
I гаварыў: «Аўва-Войча! Усё магчыма для Цябе, пранясі чашу гэтую міма Мяне, але ня так, як Я хачу, але як Ты».
І прыходзіць і знаходзіць, што яны спяць, і кажа Пятру: Сімане, ты спіш? Аднае гадзіны не змог не паспаць?
Вярнуўшыся, знайходзіць іх соннымі, і кажа Пятру: «Сымоне, ты сьпіш? Ня мог ты патрываць адну гадзіну?
Не спіце і маліцеся, каб не трапіць у спакусу: дух дзейны, а цела нямоглае.
Чувайце й малецеся, каб ня ўпасьці ў спакусу: бо дух бадзёры, цела-ж немачнае».
І зноў, адышоўшы, Ён памаліўся, кажучы тое самае слова.
І ізноў, адыйшоўшыся, маліўся тымі-ж словамі.
І зноў, прыйшоўшы, Ён знайшоў, што яны спяць, бо іх вочы ацяжэлі; і яны не ведалі, што Яму адказаць.
А вярнуўшыся, ізноў застаў іх соннымі, бо вочы іх былі ацяжалымі, і ня ведалі, што адказаць Яму.
І прыходзіць трэці раз і кажа ім: Вы ўсё спіце і адпачываеце? Скончана! Надышла гадзіна: вось Сын Чалавечы выдаецца ў рукі грэшнікаў.
I прыходзіць трэйці раз і кажа ім: «Вы ўсё яшчэ сьпіцё й спачываеце; досыць! Настала часіна; вось прадаецца Сын Чалавечы ў рукі грэшнікаў.
Уставайце, хадзем, вось наблізіўся мой здраднік.
Устаньце, пойдзем, вось збліжаецца той, хто прадае Мяне».
І адразу, пакуль Ён яшчэ казаў, прыходзіць Іуда, адзін з дванаццаці, і з ім натоўп з мячамі і каламі — ад першасвятароў, кніжнікаў і старэйшын.
I ў той час, як Ён яшчэ гаварыў, прыходзіць Юда, адзін з дванаццацёх, а зь ім вялікая грамада зь мячамі й кіямі, ад архісьвятароў і кніжнікаў і старшыняў.
А Яго здраднік даў ім умоўны знак, кажучы: «Каго пацалую, Ён і ёсць: схапіце Яго і вядзіце надзейна».
А прадажнік Яго даў ім знак, сказаўшы: «Каго я пацалую, — будзе Той; бярэце Яго й вядзеце асьцярожна».
І, прыйшоўшы, адразу падышоў да Яго і кажа: Равві! [Равві!] — і пацалаваў Яго.
I, прыйшоўшы, падступіў да Яго й сказаў: «Раббі, Раббі!» I пацалавау Яго.
А яны наклалі рукі на Яго і схапілі Яго.
А яны налажылі на Яго рукі свае і ўзялі Яго.
А адзін з тых, што стаялі побач, выхапіўшы меч, ударыў першасвятаровага слугу і адсек яму вуха.
Адзін-жа з тых, што стаялі там, выняўшы нож, ударыў архісьвятаровага слугу й адсек яму вуха.
І, азваўшыся, Ісус сказаў ім: Як на разбойніка выйшлі вы з мячамі і каламі, каб узяць Мяне?
Тады Ісус, азваўшыся, сказаў ім: «Нібы на разбойніка выйшлі вы зь мячамі й кіямі, каб Мяне ўзяць.
Штодня быў Я з вамі ў святыні, навучаючы, і вы не схапілі Мяне; але няхай спраўдзяцца Пісанні.
Кажны дзень бываў Я з вамі ў храме, і навучаў, і вы ня бралі Мяне, але, няхай збудзецца Пісаньне».
І ўсе, пакінуўшы Яго, паўцякалі.
Тады, пакінуўшы Яго, усе разьбегліся.
А адзін юнак ішоў далей за Ім, ахінуты пакрывалам на голае цела; і яны хапаюць яго.
Адзін-жа юнак ішоў за Ім, авінуўшыся пялёнаю па голым целе; і тыя схапілі яго.
Ён жа, пакінуўшы пакрывала, уцёк голы [ад іх].
Але ён, вывернуўшыся зь пялёны, голы ўцёк ад іх.
І адвялі Ісуса да першасвятара; і сходзяцца [да яго] ўсе першасвятары, і старэйшыны, і кніжнікі.
I прывялі Ісуса да першага архісьвятара; і зыйшліся да Яго ўсе архісьвятары й кніжнікі й старшыні.
І Пётр здалёку ішоў услед за Ім аж у двор першасвятара; і сядзеў разам са слугамі і грэўся пры агні.
Пётра-ж ішоў сьледам за Ім аж у панадворак архісьвятара, і сядзеў побач слугаў, грэючыся пры агні.
А першасвятары і ўвесь сінедрыён шукалі супроць Ісуса сведчання, каб аддаць Яго на смерць, і не знаходзілі,
Архісьвятары і ўвесь сынедрыён шукалі сьветчаньняў на Ісуса, каб выдаць Яго на сьмерць, і не знайходзілі.
бо многія лжыва сведчылі супроць Яго, але сведчанні не супадалі.
Бо шматлікія ілжыва сьведчылі на Яго, але ня былі згодныя між сабою сьветчаньні тыя.
І некаторыя, устаўшы, ілжыва сведчылі супроць Яго, кажучы:
І некаторыя, устаючы, крывадушна сьветчылі супраць Яго, і гаварылі:
Мы чулі, як Ён казаў: «Я зруйную гэты рукатворны храм і за тры дні збудую іншы, нерукатворны».
«Мы чулі, як Ён казаў: Я зруйную храм гэты, і ў тры дні пастаўлю іншы, нерукатворны».
Але і ў гэтым іх сведчанне не супала.
Але й гэтыя сьветчаньні іхныя ня былі дастатковыя.
І першасвятар, стаўшы пасярэдзіне, спытаўся ў Ісуса, кажучы: Ты нічога не адказваеш, што сведчаць яны супроць Цябе?
Тады архісьвятар, стаўшы пасяродку, спытаўся ў Ісуса, кажучы: «Нічога не адказваеш, што яны сьведчаць супраць Цябе?»
Ён жа маўчаў і нічога не адказваў. Зноў першасвятар пытаўся ў Яго, і кажа Яму: Ці Ты Хрыстос, Сын Добраславёнага?
Але Ён маўчаў і нічога не адказваў. Ізноў архісьвятар спытаўся ў Яго, кажучы: «Ці Ты — Хрыстос, Сын Дабраславёнага?»
І Ісус сказаў: Я; і вы ўбачыце Сына Чалавечага, Які сядзіць праваруч Божай Сілы і прыходзіць з нябеснямі воблакамі.
Ісус-жа сказаў: «Я ёсьць; і вы ўбачыце Сына Чалавечага, седзячы праваруч сілы й прыходзячы на хмарах нябесных».
Першасвятар жа, разарваўшы свае шаты, кажа: Якую яшчэ патрэбу мы маем у сведках?
Тады архісьвятар, разьдзёршы вопратку сваю, сказаў: «Нашто нам яшчэ сьветкі?
Вы пачулі богазнявагу. Як вам здаецца? — І ўсе асудзілі Яго, што варты смерці.
Вы чулі богазьнявагу? Як вам думаецца?» I тыя ўсе асудзілі, што Ён варты сьмерці.
І некаторыя пачалі пляваць у Яго, і закрываць Яму твар, і біць па шчоках, і казаць Яму: Прароч! — І слугі, б’ючы ў твар, узялі Яго.
I пачалі некаторыя пляваць на Яго і, закрываючы Яму аблічча, біць Яго й прыгаворваць: — Прароч! I слугі білі Яго па шчоках.
І калі Пётр быў унізе на двары, прыходзіць адна з першасвятаровых служанак
Пётра-ж быў унізе на падворку; і падыйшла адна з архісьвятаровых служанак.
і, убачыўшы, што Пётр грэецца, угледзелася ў яго і кажа: І ты быў з Назаранінам, Ісусам.
Убачыўшы Пётру, які грэўся пры агні, паўглядаўшыся ў яго, сказала: «I ты быў зь Ісусам Назаранінам».
Ён жа адрокся, кажучы: Я не ведаю і не разумею, што ты кажаш. — І выйшаў адтуль на пярэдні двор [і запяяў певень].
Але ён адрокся, кажучы: «Ня ведаю й не разумею, што ты гаворыш», — і выйшаў адтуль на прыдворышча.
І служанка, убачыўшы яго, зноў пачала казаць тым, што стаялі побач: Гэты — адзін з іх.
Служанка-ж, убачыўшы яго ізноў, пачала гаварыць іншым, якія стаялі там: «Гэта зь іх».
Ён жа зноў адрокся. І неўзабаве зноў тыя, што стаялі побач, казалі Пятру: Сапраўды ты з іх, бо і ты галілеец [і гаворка твая падобная].
Ён-жа ізноў адрокся; а крыху счакаўшы, былыя там ізноў пачалі гаварыць Пётры: «Запраўды ты зь іх, бо ты Галілеянін, і мова твая падобная».
Ён жа пачаў заракацца і клясціся: Не ведаю я Гэтага Чалавека, пра Якога вы кажаце.
Ён-жа пачаў бажыцца й клясьціся: «Ня ведаю чалавека гэтага, пра якога гаворыце».
І адразу другі раз запяяў певень. І ўспомніў Пётр слова, якое сказаў яму Ісус: «Перш, чым двойчы прапяе певень, ты тройчы адрачэшся ад Мяне». І выбухнуў плачам.
І ўраз прапяяў певень другі раз; і ўспомніў Пётра слова, якое сказаў яму Ісус: «Перш чым певень прапяе двойчы, ты адрачэшся ад Мяне тройчы»; і расплакаўся.
