Марка 14 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Анатоля Клышкi → Рeraklad V. Hadleuski
А за два дні надыходзіла Пасха і Свята Праснакоў. І першасвятары і кніжнікі шукалі, як бы Яго схапіць хітрасцю і забіць;
Była-ž za dwa dni Pascha i Prasnaki. I šukali archiświatary i knižniki, jak uziać jaho chitraściaj i zabić.
бо яны казалі: Толькі не ў свята, каб не было замяшання ў народае.
Ale kazali: Nia ŭ dzień światočny, kab časam nie paŭstała zabureńnie ŭ narodzie.
І калі Ён быў у Віфаніі, у доме пракажонага Сімана і ўзлягаў, прыйшла жанчына з алябастравым флаконікам міра з чыстага, найкаштоўнейшага нарда; [і] разбіўшы флаконік, яна ўзліла Яму на галаву.
I kali byŭ u Betanii ŭ domie Symona Prakažanaha i siadzieŭ za stałom, pryjšła žančyna, majučy alabastar darahoha špikanardowaha alejku, i raźbiŭšy alabastar, wyliła na haławu jaho.
А былі ж некаторыя, што абураліся між сабою, [кажучы]: Навошта рабіць гэткую трату міра?
Byli-ž niekatoryja, što hniewalisia ŭ sabie i kazali: Našto było rabić hetaje marnatraŭstwa alejku?
Бо гэтае міро можна было б прадаць больш за трыста дынарыяў і раздаць убогім. — І сурова выгаворвалі ёй.
Bo možna było hety alejak pradać bolej, jak za trysta dynaraŭ i razdać ubohim. I narakali na jaje.
Ісус жа сказаў: Пакіньце яе; што вы робіце ёй прыкрасць. Добры ўчынак яна Мне зрабіла.
A Jezus skazaŭ: Pakińcie jaje. Našto wy robicie jej prykraść? Jana dobry ŭčynak zrabiła adnosna mianie.
Бо ўбогіх вы заўсёды маеце з сабою і, калі хочаце, можаце ім зрабіць дабро, Мяне ж не заўсёды маеце.
Bo ŭbohich wy zaŭsiody majecie z saboju, i kali zachočacie, možacie im rabić dabro; ale mianie nie zaŭsiody majecie.
Што магла, яна зрабіла: загадзя памазала Маё цела для пахавання.
Jana, što mieła, zrabiła: napierad namaściła majo cieła na pachawańnie.
Праўду ж кажу вам: дзе ні будзе абвешчана Евангелле ва ўсім свеце, дык і пра тое, што зрабіла яна, будзе сказана ў яе памяць.
Sapraŭdy kažu wam, dzie- tolki budzie abwiaščacca heta ewanelija pa ŭsim świecie, i što jana ŭčyniła, budzie skazana na pamiać ab joj.
А Іуда Іскарыёт, адзін з дванаццаці, пайшоў да першасвятароў, каб выдаць Яго ім.
A Judaš Iskaryjot, adzin z dwanaccacioch, pajšoŭ da archiświataraŭ, kab im jaho wydać.
Яны ж, пачуўшы, усцешыліся і абяцалі даць яму серабра. І ён шукаў, як бы ў зручны час выдаць Яго.
Jany pačuŭšy ŭściešylisia i abiacali dać jamu hrošaj. I jon šukaŭ, jak by zručnaj časinaj jaho wydać.
І ў першы дзень Праснакоў, калі ў ахвяру прыносілі пасху35, Яго вучні кажуць Яму: Куды хочаш, каб мы пайшлі і падрыхтавалі Табе спажыць Пасху?
I na pieršy dzień Prasnakoŭ, kali achwiaroŭwali Paschu, skazali jamu wučni: Kudy chočaš, kab my pajšli i pryhatowili tabie jeści Paschu?
І Ён пасылае двух са Сваіх вучняў і кажа ім: Ідзіце ў горад і сустрэнецца вам чалавек, што будзе несці збанок вады; ідзіце ўслед за ім;
I pasłaŭ dwuch z swaich wučniaŭ i skazaŭ im: Idziecie ŭ horad, i spatkaje was čaławiek, niasučy zban wady. Idziecie za im;
і куды ён увойдзе, скажыце гаспадару дома: «Настаўнік кажа: «Дзе мой пакой, у якім спажыў бы пасху з Маімі вучнямі?»
i kudy jon uwojdzie, skažecie haspadaru domu, što Wučyciel kaža: "Dzie jość maja światlica, dzie-b mnie spažywać Paschu z wučniami maimi?"
І ён вам пакажа вялікі верхні пакой, усланы, гатовы: там і падрыхтуйце нам.
I jon wam pakaža wialiki pakoj, zasłany, i tam pryhatujecie nam.
І пайшлі вучні і прыйшлі ў горад і знайшлі ўсё, як Ён казаў ім, і падрыхтавалі пасху.
I pajšli wučni jahony, i pryjšli ŭ horad, i znajšli tak jak im skazaŭ, i pryhatowili Paschu.
І калі настаў вечар, прыходзіць Ён з дванаццаццю.
Kali-ž nastaŭ wiečar, pryjšoŭ z dwanaccaćma.
І калі яны ўзляглі і елі, Ісус сказаў: Сапраўды кажу вам: адзін з вас выдасць Мяне: ён есць са Мною.
I kali jany siadzieli i jeli, skazaŭ Jezus: Sapraŭdy kažu wam, što adzin z was, katory jeść sa mnoju, wydaść mianie.
Яны зажурыліся і пачалі казаць Яму адзін за адным: Дык не я ж? [І другі: Дык не я]?
Jany-ž pačali smucicca i kazać jamu paasobku: Ci heta ja?
Ён жа сказаў ім: Адзін з дванаццаці, што мачае са Мною ў міску.
Jon skazaŭ im: Adzin z dwanaccacioch, što majecie sa mnoju ruku ŭ misie.
Бо Сын Чалавечы адыходзіць, як напісана пра Яго, ды бяда таму чалавеку, праз якога Сын Чалавечы выдаецца; лепш было б таму чалавеку, калі б ён не нарадзіўся.
I Syn čaławiečy, praŭda, idzie, jak ab im napisana, ale hora tamu čaławieku, praz katoraha Syn čaławiečy budzie wydany. Lepš jamu było-b, kab nie naradziŭsia heny čaławiek.
І, калі яны елі, Ён, узяўшы хлеб, добраславіўшы, разламаў і даў ім і сказаў: Вазьміце, [ешце], гэта цела Маё.
I kali jany jeli, uziaŭ Jezus chleb, i bahasławiačy łamaŭ, i daŭ im, i skazaŭ: Biarecie, hetaje jość cieła majo.
І, узяўшы чашу, падзякаваўшы, даў ім, і пілі з яе ўсе.
I ŭziaŭšy kielich, učyniŭšy padziaku, daŭ im, i pili z jaho ŭsie.
І Ён сказаў ім: Гэта Мая Кроў [Новага] Запавету, што праліваецца за многіх.
I skazaŭ im: Hetaja jość kroŭ maja nowaha zakonu, katoraja za mnohich budzie pralita.
Сапраўды кажу вам, што ўжо ні ў якім разе не буду піць ад плоду вінаграднай лазы аж да таго дня, калі буду піць яго новым у Царстве Божым.
Sapraŭdy kažu wam što ŭžo nia budu pić z hetaha winahradnaha płodu, až da taho dnia, kali budu jaho pić nowy ŭ karaleŭstwie Božym.
І, праспяваўшы гімн, яны выйшлі на Аліўную гару.
I adprawiŭšy himn, wyjšli na haru Aliŭnuju.
І Ісус кажам ім: Усе вы зняверыцеся [ўва Мне ў гэтую ноч], бо напісана: «Удару пастуха і рассеюцца авечкі».
I skazaŭ im Jezus: Usie wy zhoršyciesia z mianie ŭ hetu noč, bo jość napisana: "Uderu pastyra i razsiejucca awiečki".
Але пасля таго, як Я буду ўваскрэшаны, Я апярэджу вас у Галілеі.
Ale potym, jak uwaskresnu, pajdu pierad wami ŭ Halileju.
Пётр жа сказаў Яму: Калі і ўсе зняверацца, але не я.
A Piotr skazaŭ jamu: I kali-b usie zhoršylisia z ciabie, ale nia ja.
І кажа яму Ісус: Сапраўды кажу табе, што ты сёння, гэтай ночы, перш чым двойчы прапяе певень, тройчы ад Мяне адрачэшся.
I skazaŭ jamu Jezus: Sapraŭdy kažu tabie, što ty siahońnia, u hetuju noč, pierš čym piewień dwa razy padaść hołas, try razy adračeśsia ad mianie.
А ён з яшчэ большым націскам казаў: Нават калі б мне належала памерці з Табою, ні ў якім разе не адракуся ад Цябе! — Тое самае казалі і ўсе.
Ale jon jašče bolej hawaryŭ: I kali-b mnie treba było razam umierci z taboju, ja nie adrakusia ad ciabie. Hetaksama-ž kazali i ŭsie.
І прыходзяць яны ў мясцовасць пад назваю Гефсіманія, і Ён кажа Сваім вучням: Пасядзіце тут, пакуль Я памалюся.
I pryjšli da sialiby, jakoj imia Hetsemani. I skazaŭ swaim wučniam: Siadziecie tut, pakul ja pamalusia.
І забірае з Сабою Пятра, Іякава і Іаана; і пачаў Ён жахацца і тужыць.
I ŭziaŭ z saboju Piatra, i Jakuba, i Jana, i pačaŭ bajacca i tužyć.
І кажа ім: Вельмі журыцца Мая душа, да смерці; застаньцеся тут і не спіце.
I skazaŭ im: Sumnaja duša maja až da śmierci; astańciesia tut i čujcie.
І, прайшоўшы крыху ўперад, упаў на зямлю і маліўся, каб Яго, калі можна, абмінула гэтая гадзіна,
I adyjšoŭšy trochi, upaŭ na ziamlu i maliŭsia, kab, kali mahčyma, adyjšła ad jaho časina.
і казаў: Авва Татухна! Усё мажліва Табе; аднясі гэтую чашу ад Мяне; ды не чаго я хачу, але чаго Ты.
I kazaŭ: Abba, Ojča! Usio dla ciabie mahčymaje, adniasi ad mianie hetuju karu. Ale nia što ja chaču, ale što ty.
І прыходзіць і знаходзіць, што яны спяць, і кажа Пятру: Сімане, ты спіш? Аднае гадзіны не змог не паспаць?
I pryjšoŭ i znajšoŭ ich splučych. I skazaŭ Piatru: Symonie, ty śpiš? Ty nia moh čuć adnej hadziny?
Не спіце і маліцеся, каб не трапіць у спакусу: дух дзейны, а цела нямоглае.
Čujcie i maleciesia, kab nia ŭpaści ŭ pakusu. Duch-to achwočy, ale cieła niadužaje.
І зноў, адышоўшы, Ён памаліўся, кажучы тое самае слова.
I iznoŭ adyjšoŭšy maliŭsia, kažučy tyja samyja słowy.
І зноў, прыйшоўшы, Ён знайшоў, што яны спяць, бо іх вочы ацяжэлі; і яны не ведалі, што Яму адказаць.
I wiarnuŭšysia, znajšoŭ ich iznoŭ splučych, bo wočy ich byli abciažeŭšy, i nia wiedali, što jamu adkazać.
І прыходзіць трэці раз і кажа ім: Вы ўсё спіце і адпачываеце? Скончана! Надышла гадзіна: вось Сын Чалавечы выдаецца ў рукі грэшнікаў.
I pryjšoŭ treci raz i skazaŭ im: Śpiecie ŭžo i adpačywajecie. Hodzi. Pryjšła hadzina, woś Syn čaławiečy budzie wydany ŭ ruki hrešnikaŭ.
Уставайце, хадзем, вось наблізіўся мой здраднік.
Ustańcie, pojdziem! Woś toj, katory mianie wydaść, blizka jość.
І адразу, пакуль Ён яшчэ казаў, прыходзіць Іуда, адзін з дванаццаці, і з ім натоўп з мячамі і каламі — ад першасвятароў, кніжнікаў і старэйшын.
I kali jon jašče hawaryŭ, pryjšoŭ Judaš Iskaryjot, adzin z dwanaccacioch, i z im wialikaja hramada z miačami i kijami, ad archiświataraŭ i knižnikaŭ i staršych.
А Яго здраднік даў ім умоўны знак, кажучы: «Каго пацалую, Ён і ёсць: схапіце Яго і вядзіце надзейна».
Daŭ-ža byŭ zdradnik jahony im znak, kažučy: Kaho ja pacałuju, heta jon, biarecie jaho i wiadziecie aściarožna.
І, прыйшоўшы, адразу падышоў да Яго і кажа: Равві! [Равві!] — і пацалаваў Яго.
I kali pryjšoŭ, zaraz prystupiŭšy da jaho, skazaŭ: Budź prywitany, Wučyciel! I pacaławaŭ jaho.
А яны наклалі рукі на Яго і схапілі Яго.
jany-ž nałažyli na jaho ruki i ŭziali jaho.
А адзін з тых, што стаялі побач, выхапіўшы меч, ударыў першасвятаровага слугу і адсек яму вуха.
Adzin-ža, niechta z tych, što tam stajali, wyniaŭšy mieč, udaryŭ słuhu archiświatarawaha i adsiek jamu wucha.
І, азваўшыся, Ісус сказаў ім: Як на разбойніка выйшлі вы з мячамі і каламі, каб узяць Мяне?
I adkazwajučy Jezus skazaŭ jamu: Tak jak na razbojnika wyjšli wy z miačami i kijami zławić mianie?
Штодня быў Я з вамі ў святыні, навучаючы, і вы не схапілі Мяне; але няхай спраўдзяцца Пісанні.
Štodnia byŭ ja ŭ was u światyni wučačy, i wy nia ŭziali mianie. Ale kab spoŭnilisia Pisańni.
І ўсе, пакінуўшы Яго, паўцякалі.
Tady wučni jahony, pakinuŭšy jaho, usie paŭciekali.
А адзін юнак ішоў далей за Ім, ахінуты пакрывалам на голае цела; і яны хапаюць яго.
Niejki-ž dziaciuk išoŭ za im, nakinuŭšy paściłku na hołaje cieła i ŭziali jaho,
Ён жа, пакінуўшы пакрывала, уцёк голы [ад іх].
ale jon, pakinuŭšy paściłku, hoły ŭciok ad ich.
І адвялі Ісуса да першасвятара; і сходзяцца [да яго] ўсе першасвятары, і старэйшыны, і кніжнікі.
I prywiali Jezusa da archiświatara, i zyjšlisia ŭsie światary i knižniki i staršyja.
І Пётр здалёку ішоў услед за Ім аж у двор першасвятара; і сядзеў разам са слугамі і грэўся пры агні.
Piotr-ža zdaloku išoŭ za im až u siaredzinu ŭ dwor archiświatara, i siadzieŭ z słuhami kala ahniu i hreŭsia.
А першасвятары і ўвесь сінедрыён шукалі супроць Ісуса сведчання, каб аддаць Яго на смерць, і не знаходзілі,
A archiświatary i ŭsia Rada šukali prciŭ Jezusa paświedčańnia, kab jaho wydać na śmierć, i nie znachodzili.
бо многія лжыва сведчылі супроць Яго, але сведчанні не супадалі.
Bo mnohija kazali falšywaje paświedčańnie prociŭ jaho, ale nia byli zhodnyja paświedčańniami
І некаторыя, устаўшы, ілжыва сведчылі супроць Яго, кажучы:
A niekatoryja ŭstaŭšy, falšywa świedčyli prociŭ jaho, kažučy:
Мы чулі, як Ён казаў: «Я зруйную гэты рукатворны храм і за тры дні збудую іншы, нерукатворны».
Što my čuli, jak jon kazaŭ: "Ja razwalu hetuju światyniu, zbudawanuju rukoju, i za try dni inšuju, niezbudawanuju rukoju, pastaŭlu".
Але і ў гэтым іх сведчанне не супала.
I nia było zhodnaje ich paświedčańnie.
І першасвятар, стаўшы пасярэдзіне, спытаўся ў Ісуса, кажучы: Ты нічога не адказваеш, што сведчаць яны супроць Цябе?
I ŭstaŭšy archiświatar pasiaredzinie, spytŭsia ŭ Jezusa, kažučy: Nie adkazwaješ ničoha na toje, što tabie hetyja zakidajuć?
Ён жа маўчаў і нічога не адказваў. Зноў першасвятар пытаўся ў Яго, і кажа Яму: Ці Ты Хрыстос, Сын Добраславёнага?
Ale jon maŭčaŭ i ničoha nie adkazwaŭ. Iznoŭ archiświatar spytaŭsia ŭ jaho i skazaŭ jamu: Ci Ty jość Chrystus, Syn Boha bahasłaŭlenaha?
І Ісус сказаў: Я; і вы ўбачыце Сына Чалавечага, Які сядзіць праваруч Божай Сілы і прыходзіць з нябеснямі воблакамі.
Jezus-ža skazaŭ jamu: Ja jość, i ŭbačycie Syna čaławiečaha, siadziačaha prawaruč mocy Božaj i prychodziačaha z wobłakami niabiesnymi.
Першасвятар жа, разарваўшы свае шаты, кажа: Якую яшчэ патрэбу мы маем у сведках?
A archiświatar, razrywajučy adzieńnie swajo, skazaŭ: Što-ž, nam jašče patrebny świedki?
Вы пачулі богазнявагу. Як вам здаецца? — І ўсе асудзілі Яго, што варты смерці.
Wy čuli bluźnierstwa; što wam zdajecca? Jany ŭsie asudzili, što jon padlehły śmierci.
І некаторыя пачалі пляваць у Яго, і закрываць Яму твар, і біць па шчоках, і казаць Яму: Прароч! — І слугі, б’ючы ў твар, узялі Яго.
I pačali niekatoryja plawać na jaho, i zakrywać twar jahony, i bić jaho kułakami, i kazać jamu: Praroč! A słuhi bili jaho pa ščokach.
І калі Пётр быў унізе на двары, прыходзіць адна з першасвятаровых служанак
I kali Piotr byŭ unizie na dware, pryjšła adna z słužak archiświatara,
і, убачыўшы, што Пётр грэецца, угледзелася ў яго і кажа: І ты быў з Назаранінам, Ісусам.
i kali ŭbačyła, što Piotr hrejecca, hlanuŭšy na jaho, skazała: I ty byŭ z Jezusam Nazarenskim.
Ён жа адрокся, кажучы: Я не ведаю і не разумею, што ты кажаш. — І выйшаў адтуль на пярэдні двор [і запяяў певень].
Ale jon adroksia, kažučy: I nia wiedaju, i nie razumieju, što ty haworyš. I wyjšaŭ won prad sieni, i zapiajaŭ piewień.
І служанка, убачыўшы яго, зноў пачала казаць тым, што стаялі побач: Гэты — адзін з іх.
Iznoŭ-ža jak ubačyła jaho słužka, pačała kazać tym, što nawakoł stajali: Što hety jość z ich.
Ён жа зноў адрокся. І неўзабаве зноў тыя, што стаялі побач, казалі Пятру: Сапраўды ты з іх, бо і ты галілеец [і гаворка твая падобная].
Ale jon druhi raz adroksia. I krychu potym tyja, što tam stajali, iznoŭ skazali Piatru: Sapraŭdy ty z ich, bo ty i Halilejec.
Ён жа пачаў заракацца і клясціся: Не ведаю я Гэтага Чалавека, пра Якога вы кажаце.
Ale jon pačaŭ klaścisia i prysiahać: Što nia znaju hetaha čaławieka, ab katorym wy haworycie.
І адразу другі раз запяяў певень. І ўспомніў Пётр слова, якое сказаў яму Ісус: «Перш, чым двойчы прапяе певень, ты тройчы адрачэшся ад Мяне». І выбухнуў плачам.
I zaraz zapiajaŭ piewień druhi raz. I ŭspomniŭ Piotr słowa, jakoje skazaŭ jamu Jezus: Pierš čym piewień dwa razy zapiaje, ty try razy ad mianie adračeśsia. I pačaŭ płakać.
