Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ці-ж вы ня ве́даеце, браты (бо кажу да ве́даючых закон), што закон мае ўладу над чалаве́кам, пакуль той жыве́?

 

Ці ж вы ня ведаеце, браты, — гавару знаючым Закон, — што дакуль жыве чалавек, ён зьвязаны Законам.

Замужняя жанчына прывязана законам да жывога мужа; а калі муж памрэ, яна звальняецца ад мужа.

 

Падобна і замужняя жанчына зьвязана законам з мужам. А калі муж памрэ — яна асвабаджаецца ад закона, які зьвязваў яе з мужам.

Дзеля гэтага, калі пры жывым мужу будзе другога, блудніцай называцца будзе; калі-ж памрэ муж, яна вольная ад закону і ня будзе блудніцай, выйшаўшы за другога мужа.

 

Таму яна будзе называцца чужаложніцай, калі пры жывым (за жыцьця) мужу выйдзе замуж за другога. Калі ж памрэ муж, яна асвабаджаецца ад закона і ня будзе чужаложніцай, калі выйдзе замуж за другога.

Гэтак і вы, браты маі, паме́рлі для закону праз Це́ла Хрыстовае, каб нале́жаць другому, уваскросшаму з мёртвых, каб прынасіць плод Богу.

 

Так і вы, браты мае. Памярлі для Закона праз Цела Хрыстова, каб належыць другому, ускросшаму з умёршых, каб прыносілі плён Богу.

Бо, калі мы былі ў це́ле, тады юрлівасьць грахоўная, што праз закон, дзе́яла ў чле́нах вашых, каб даваць плод сьме́рці;

 

Пакуль мы жылі цялесна, у членах нашых дзейнічылі законам выкліканы грэшныя страсьці (змысловасьці), каб мы прыносілі плён (плод) сьмерці.

цяпе́р жа, паме́ршы для закону, якім былі зьвязаны, мы вызваліліся ад яго, каб нам служыць у абнаўле́ньні духа, а не па старой літары.

 

Цяпер жа, памёршы закону, якім былі зьвязаны, мы асвабадзіліся ад яго, каб служыць Богу ў абноўленым духу, а не па перастарэлай літары.

Што-ж скажам? Закон — грэх? Няхай ня станецца! але я не пазнаў грэху, толькі праз закон, бо я ня ве́даў-бы й пажаданьня, калі-б закон не гаварыў: не пажадай (Выхад 20:16−17).

 

Дык што скажам? Няўжо грэх (узьнікае) ад Закона? Ніякім чынам! Вось я пазнаў грэх не інакш як праз Закон, бо я не разумеў бы пажаданьняў (пажадлівасьці), калі б закон не казаў: "Не пажадай".

Але грэх, які ўзяўся праз запаведзь, выклікаў у мяне́ ўсякае пажаданьне; бо без закону грэх мёртвы.

 

У сувязі з законам — грэх выклікаў у мяне ўсякія страсьці (пажаданьні), а каб не было закону — грэх ня меў бы значэньня (ня дзейнічыў бы).

Я жыў калісь без закону; але, калі прыйшла запаведзь, дык грэх ажыў,

 

Калісьці я жыў без Закона. Калі паявіўся аднак прыказаньне — аджыў і грэх.

а я памёр; і мной было знойдзена, што запаведзь, якая на жыцьцё, яна на сьме́рць,

 

Я памёр: і вось для мяне паявілася прыказаньне, каторае з'яўлалася на жыцьцё, а яно прывяло мяне да сьмерці.

бо грэх, які ўзяўся праз запаведзь, зьвёў мяне і забіў е́ю;

 

Бо грэх узьнікаючы з прыказаньня звёў мяне ды прычыніўся да сьмерці (спрычыніў сьмерць).

дзеля гэтага закон сьвят, і запаведзь сьвятая і праведная і добрая.

 

Закон сам па сабе сьвяты; і прыказаньне сьвятое, і справядлівае і добрае.

Дык няўжо-ж добрае сталася мне́ сьме́рцяй? Няхай ня станецца! Але грэх, каб зьявіўся грэхам, праз добрае робіць мне́ сьме́рць, каб грэх быў пераз ме́ру грэшным праз запаведзь.

 

Дык што добрае сталася для мяне прычынай сьмерці? Ніякім чынам! Вось жа грэх выявіў сваю грэшнасьць тым, што спрычыніў мне сьмерць дзеля (праз) прыказаньне.

Бо мы ве́даем, што закон духоўны, а я — цяле́сны, адданы пад грэх.

 

Ведаем, што Закон духовы (духоўны), а я цялесны, падлеглы грэху.

Бо не разуме́ю, што ро́блю, бо ня тое ро́блю, што хачу, але, што ненавіджу, тое ро́блю.

 

Я нават не разумею, што раблю, бо не раблю таго, чаго хачу, але тое, што ненавіджу.

Калі-ж ро́блю тое, чаго не хачу, то згаджаюся з законам, што ён добры,

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, тады прызнаю, што закон добры.

і цяпе́рака ўжо ня я ро́блю, але грэх, што жыве́ ў-ва мне́.

 

Тады ўжо не я раблю, але пражываючы ў мяне грэх.

Бо ве́даю, што ня жыве́ ў-ва мне́ (гэта ёсьць у це́ле маім) добрае; бо жаданьне ёсьць у-ва мне́, але каб зрабіць добрае, таго не знаходжу.

 

Я ведаю, што ў ва мне, значыць у целе маім — не жыве дабрата (дабро), бо лёгка мне хацець, але выканаць — не.

Бо добрага, што хачу, ня ро́блю, а благое, якога не хачу, ро́блю.

 

Бо не раблю дабра, якога хачу, але раблю тое зло (благое), якога не хачу.

Калі-ж ро́блю тое, чаго не хачу, ужо ня я ро́блю гэта, але грэх, што жыве́ ў-ва мне́.

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, значыць, што не я ўжо гэта раблю, але грэх, што ва мне пражывае.

І вось я знаходжу закон, што, калі хачу рабіць добрае, ляжыць прада мною благое.

 

Дык вось выкрываю ў сабе закон тым, што калі хачу рабіць дабро, накідваецца на мяне зло.

Бо, водле нутрано́га чалаве́ка, знаходжу здавале́ньне ў законе Божым;

 

Як унутраны чалавек, захапляюся Божым Законам.

але ў чле́нах маіх бачу другі закон, што змагаецца з законам розуму майго і робіць мяне́ рабом закону грэху, які ёсьць у чле́нах маіх.

 

Але ў членах сваіх адчуваю іншы закон, які працівіцца закону майго розуму ды падчыняе мяне закону граха, каторы пражавае (знаходзіцца) ў членах маіх.

Нешчасьлівы я чалаве́к! Хто вызваліць мяне́ ад гэтага це́ла сьме́рці?

 

Нешчасьлівы я чалавек! Хто асвабадзіць мяне ад гэтага сьмяротнага цела!

Дзякую Богу праз Ісуса Хрыста, Госпада нашага. Дык жа сам я розумам маім служу закону Божаму, а це́лам — закону грэху.

 

Дзякуй Богу праз Езуса Хрыста, Госпада нашага! Так вось розумам служу Божаму Закону, а целам — закону граха.