Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ціж вы ня ведаеце, браты, (гавару бо знаючым Закон), што дакуль чалавек жыве, над ім валадарыць Закон?

 

Ці ж вы ня ведаеце, браты, — гавару знаючым Закон, — што дакуль жыве чалавек, ён зьвязаны Законам.

Так вось замужняя жанчына прывязана правам да жывога мужа, а як муж памрэ, яна звальняецца ад права, вязучага з мужам;

 

Падобна і замужняя жанчына зьвязана законам з мужам. А калі муж памрэ — яна асвабаджаецца ад закона, які зьвязваў яе з мужам.

таму-то называцімецца чужаложніцай, каліь пры жыцьці мужа выйшла за другога; калі-ж памрэ, яна вольная ад права й не ўважацімецца блудадзейкай у замужжы з другім.

 

Таму яна будзе называцца чужаложніцай, калі пры жывым (за жыцьця) мужу выйдзе замуж за другога. Калі ж памрэ муж, яна асвабаджаецца ад закона і ня будзе чужаложніцай, калі выйдзе замуж за другога.

Гэтак і вы, браты мае, ўмярлі для Закону праз Цела Хрыстусава, каб належаць другому, Згробуўсталаму, ды быць Богу плённымі.

 

Так і вы, браты мае. Памярлі для Закона праз Цела Хрыстова, каб належыць другому, ускросшаму з умёршых, каб прыносілі плён Богу.

Бо-ж як мы былі ў целе, тады грэшныя похаці, што праз Закон былі выяўляныя, дзеелі ў чэлесах нашых, каб даваць плён сьмерці;

 

Пакуль мы жылі цялесна, у членах нашых дзейнічылі законам выкліканы грэшныя страсьці (змысловасьці), каб мы прыносілі плён (плод) сьмерці.

цяпер-жа мы вызваленыя ад амярцьвяюча путаўшага нас Закону, так што служым абнове духа, а ня водле застарэлае літары.

 

Цяпер жа, памёршы закону, якім былі зьвязаны, мы асвабадзіліся ад яго, каб служыць Богу ў абноўленым духу, а не па перастарэлай літары.

І штож скажам? Закон грахом ёсьць? Зусім не! Дыкжа я не йнакш пазнаў грэх як толькі праз Закон. Я ня ведаўбы пажадлівасьці, каліб Закон не гаварыў: Не пажадай (Выйсьць. 20:16−17).

 

Дык што скажам? Няўжо грэх (узьнікае) ад Закона? Ніякім чынам! Вось я пазнаў грэх не інакш як праз Закон, бо я не разумеў бы пажаданьняў (пажадлівасьці), калі б закон не казаў: "Не пажадай".

Але грэх, які ўзяўся з нагоды прыказання, (забароны), збудзіў у-ва мне ўсякую пажадлівасьць; без закону бо грэх быў мяртвы.

 

У сувязі з законам — грэх выклікаў у мяне ўсякія страсьці (пажаданьні), а каб не было закону — грэх ня меў бы значэньня (ня дзейнічыў бы).

І я жыў калісь без Закону, але як прыйшло прыказанне, дык грэх ажыў,

 

Калісьці я жыў без Закона. Калі паявіўся аднак прыказаньне — аджыў і грэх.

а я памёр; і праканаўся, што прыказанне, данае мне на жыцьцё, ёсьць на сьмерць;

 

Я памёр: і вось для мяне паявілася прыказаньне, каторае з'яўлалася на жыцьцё, а яно прывяло мяне да сьмерці.

дзеля таго, што грэх, які ўзяўся з нагоды прыказання, зьвёў мяне й забіў ім.

 

Бо грэх узьнікаючы з прыказаньня звёў мяне ды прычыніўся да сьмерці (спрычыніў сьмерць).

Закон, восьжа, сьвяты і прыказанне ёсьць сьвятое, справядлівае і добрае.

 

Закон сам па сабе сьвяты; і прыказаньне сьвятое, і справядлівае і добрае.

Дык няўжо тое, што добрае, сталася мне сьмерцю? Барані Божа! Гэта грэх, аказваючыся грахом, праз дабро спрычыняе мне сьмерць, каб праз прыказанне (дабро) стаўся грахом церазьмерным.

 

Дык што добрае сталася для мяне прычынай сьмерці? Ніякім чынам! Вось жа грэх выявіў сваю грэшнасьць тым, што спрычыніў мне сьмерць дзеля (праз) прыказаньне.

Бо-ж мы ведаем, што Закон ёсьць духовы, а я цялесны, запраданы граху.

 

Ведаем, што Закон духовы (духоўны), а я цялесны, падлеглы грэху.

Не разумею бо, што раблю, ды ня тое раблю, дабро, якога хочу, але благое, якога ненавіджу, тое раблю.

 

Я нават не разумею, што раблю, бо не раблю таго, чаго хачу, але тое, што ненавіджу.

А калі тое раблю, чаго ня хочу, то прызнаю, што Закон добры,

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, тады прызнаю, што закон добры.

і цяперака ўжо не я раблю, але грэх, што жыве ў-ва мне.

 

Тады ўжо не я раблю, але пражываючы ў мяне грэх.

Ведаю, што ў ва мне, гэта знача ў целе маім, не прабывае дабро; бо хаценне дабра пры мне ёсьць, але выканаць яго не знайходжу спосабу.

 

Я ведаю, што ў ва мне, значыць у целе маім — не жыве дабрата (дабро), бо лёгка мне хацець, але выканаць — не.

Не раблю бо дабра, якога жадаю, а — благое, каторага ня хочу, раблю.

 

Бо не раблю дабра, якога хачу, але раблю тое зло (благое), якога не хачу.

А калі раблю тое, чаго ня хочу, дык ужо не я раблю гэта, але грэх, што сядзіць у-ва мне.

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, значыць, што не я ўжо гэта раблю, але грэх, што ва мне пражывае.

І вось я знайходжу закон у-ва мне, што як замышляю рабіць добрае, дык благое да мяне прыстае;

 

Дык вось выкрываю ў сабе закон тым, што калі хачу рабіць дабро, накідваецца на мяне зло.

любуюся Божым Законам, як прыстоіць нутраному чалавеку,

 

Як унутраны чалавек, захапляюся Божым Законам.

але бачу іншы закон у чэлесах маіх, што працівіцца закону майго розуму, палонячы мяне пад закон граху, які знайходзіцца ў маім целе.

 

Але ў членах сваіх адчуваю іншы закон, які працівіцца закону майго розуму ды падчыняе мяне закону граха, каторы пражавае (знаходзіцца) ў членах маіх.

Бяздольны чалавек я! Хто мяне выбавіць ад гэтага цела сьмерці?

 

Нешчасьлівы я чалавек! Хто асвабадзіць мяне ад гэтага сьмяротнага цела!

Ласка Божая праз Езуса Хрыстуса Усеспадара нашага! А так я сам розумам служу Божаму Закону, а целам закону граху.

 

Дзякуй Богу праз Езуса Хрыста, Госпада нашага! Так вось розумам служу Божаму Закону, а целам — закону граха.