Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Ці ня ведаеце браты, бо кажу тым, хто ведае Закон, што Закон мае ўладу над чалавекам, пакуль ён жыве.

 

Ці ж вы ня ведаеце, браты, — гавару знаючым Закон, — што дакуль жыве чалавек, ён зьвязаны Законам.

Бо замужняя жанчына прывязана Законам да жывога мужа. Калі ж муж памрэ, яна вызвалена ад Закону замужжа.

 

Падобна і замужняя жанчына зьвязана законам з мужам. А калі муж памрэ — яна асвабаджаецца ад закона, які зьвязваў яе з мужам.

Пагэтаму, калі (яна) выйдзе замуж за другога мужчыну пры жывым мужу, (то яна) будзе называцца чужаложніцай; калі ж муж памрэ, (то) яна вольная ад Закону (замужжа), каб ня быць ёй чужаложніцай, выйшаўшы за другога мужчыну.

 

Таму яна будзе называцца чужаложніцай, калі пры жывым (за жыцьця) мужу выйдзе замуж за другога. Калі ж памрэ муж, яна асвабаджаецца ад закона і ня будзе чужаложніцай, калі выйдзе замуж за другога.

Так што і вы, браты мае, умярцьвёны для Закону праз Цела Хрыста, каб належаць вам другому, зь мёртвых Уваскрэшанаму, каб мы прынесьлі плод Богу.

 

Так і вы, браты мае. Памярлі для Закона праз Цела Хрыстова, каб належыць другому, ускросшаму з умёршых, каб прыносілі плён Богу.

Калі ж мы былі ў целе (грахоўным), (то) пажадлівасьці грахоў, якія (выяўляюцца) праз Закон, дзейнічалі ў чэлясах нашых, каб прынесьці плод сьмерці;

 

Пакуль мы жылі цялесна, у членах нашых дзейнічылі законам выкліканы грэшныя страсьці (змысловасьці), каб мы прыносілі плён (плод) сьмерці.

цяпер жа мы вызвалены ад Закону, памершы (для яго), якім былі зьвязаны, каб служыць нам (Богу) па-новаму ў духу, а ня па старой літары.

 

Цяпер жа, памёршы закону, якім былі зьвязаны, мы асвабадзіліся ад яго, каб служыць Богу ў абноўленым духу, а не па перастарэлай літары.

Дык што скажам? Закон — грэх? Хай ня будзе (такога)! Але грэх я ўразумеў ня інакш, як праз Закон. Бо я і пажадлівасьці ня ведаў бы, калі б Закон ня казаў: «ня пажадай».

 

Дык што скажам? Няўжо грэх (узьнікае) ад Закона? Ніякім чынам! Вось я пазнаў грэх не інакш як праз Закон, бо я не разумеў бы пажаданьняў (пажадлівасьці), калі б закон не казаў: "Не пажадай".

Але грэх ухапіўшыся, як за падставу, за Загад, выклікаў ува мне ўсякую пажадлівасьць, таму што бяз Закону грэх мёртвы.

 

У сувязі з законам — грэх выклікаў у мяне ўсякія страсьці (пажаданьні), а каб не было закону — грэх ня меў бы значэньня (ня дзейнічыў бы).

Я жыў некалі бяз Закону; а калі прыйшоў Загад, грэх ажыў, а я памёр.

 

Калісьці я жыў без Закона. Калі паявіўся аднак прыказаньне — аджыў і грэх.

І мной знойдзена, што Загад, які (дадзены) на жыцьцё, ён (аказаўся скарыстаным мне) на сьмерць.

 

Я памёр: і вось для мяне паявілася прыказаньне, каторае з'яўлалася на жыцьцё, а яно прывяло мяне да сьмерці.

Бо грэх, злоўжываючы Загадам (Закона), ашукаў мяне і празь яго (Загад Закона) забіў (мяне разам са Хрыстом).

 

Бо грэх узьнікаючы з прыказаньня звёў мяне ды прычыніўся да сьмерці (спрычыніў сьмерць).

Такім чынам Закон сьвяты і Загад сьвяты і праведны, і добры.

 

Закон сам па сабе сьвяты; і прыказаньне сьвятое, і справядлівае і добрае.

Дык што, добрае сталася для мяне сьмерцю? Хай ня будзе (такога)! Але грэх, каб быў выяўлены грахом, робіць мне сьмерць праз добрае (праз Загад), так што грэх стаў празьмерна грэшным праз Загад.

 

Дык што добрае сталася для мяне прычынай сьмерці? Ніякім чынам! Вось жа грэх выявіў сваю грэшнасьць тым, што спрычыніў мне сьмерць дзеля (праз) прыказаньне.

Бо ведаем, што Закон — духовы, а я — плацкі, прададзены граху.

 

Ведаем, што Закон духовы (духоўны), а я цялесны, падлеглы грэху.

Бо ня разумею, што раблю; таму што раблю ня тое, што хачу, але раблю тое, што нянавіджу.

 

Я нават не разумею, што раблю, бо не раблю таго, чаго хачу, але тое, што ненавіджу.

Калі ж раблю тое, чаго ня хачу, згаджаюся (з тым), што Закон добры.

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, тады прызнаю, што закон добры.

Дык цяпер ужо ня я раблю гэта (грахоўнае), але грэх, які жыве ўва мне.

 

Тады ўжо не я раблю, але пражываючы ў мяне грэх.

Бо ведаю, што ня жыве ўва мне, гэта значыць у плоці маёй, добрае, бо жаданьне (добрага) ёсьць ува мне, але (каб) зрабіць добрае, ня знаходжу (сілы).

 

Я ведаю, што ў ва мне, значыць у целе маім — не жыве дабрата (дабро), бо лёгка мне хацець, але выканаць — не.

Таму што раблю ня тое, што хачу, (гэта значыць) добрае, але раблю тое, чаго ня хачу, (гэта значыць) ліхое.

 

Бо не раблю дабра, якога хачу, але раблю тое зло (благое), якога не хачу.

Калі ж я раблю тое, чаго ня хачу, раблю гэта ўжо ня я, але грэх, які жыве ўва мне.

 

А калі раблю тое, чаго не хачу, значыць, што не я ўжо гэта раблю, але грэх, што ва мне пражывае.

Дык вось знаходжу закон: як толькі захачу рабіць добрае, ува мне ўзьнікае (і) ліхое.

 

Дык вось выкрываю ў сабе закон тым, што калі хачу рабіць дабро, накідваецца на мяне зло.

Бо паводля ўнутранага чалавека захапляюся Законам Бога,

 

Як унутраны чалавек, захапляюся Божым Законам.

але ў чэлясах маіх бачу другі закон, які ваюе супраць закону розуму майго і бярэ мяне ў палон закону грэху, які знаходзіцца ў чэлясах маіх.

 

Але ў членах сваіх адчуваю іншы закон, які працівіцца закону майго розуму ды падчыняе мяне закону граха, каторы пражавае (знаходзіцца) ў членах маіх.

Няшчасны я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага цела сьмерці?

 

Нешчасьлівы я чалавек! Хто асвабадзіць мяне ад гэтага сьмяротнага цела!

Дзякую Богу цераз Ісуса Хрыста, Госпада нашага. Дык вось той самы я розумам служу Закону Бога, а плоцьцю — закону грэху.

 

Дзякуй Богу праз Езуса Хрыста, Госпада нашага! Так вось розумам служу Божаму Закону, а целам — закону граха.