Марка 12 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Васіля Цяпінскага
І пачаў гаварыць да іх прыпо́весьцямі: чалаве́к насадзіў вінаграднік, абгарадзіў яго і вы́капаў сток, ды пабудаваў ве́жу і аддаў вінагра́дарам, ды пае́хаў.
І почалъ имъ в подобеньствахъ мовити: винницу насадилъ человекъ, и огородилъ плотомъ, и выкопалъ тискъ, и збудовалъ сьвиренъ, и поручилъ ее ратаемъ, и отошолъ • [1]
І пасла́ў у свой час да вінагра́дараў слугу́ ўзяць пладоў з вінаградніку.
И послалъ к ратаемъ в часъ (овощовый) челядника, бы от ратаевъ взялъ зъ овощу винніцы •
Яны-ж схапілі яго, зьбілі дый адаслалі ні з чым.
Лечъ оні поймавші его білі, и отослалі тощого •
І ізноў паслаў да іх другога слугу́; і таму, кідаючы каме́ньні, разьбілі галаву і адаслалі, зьнява́жыўшы.
И засе послалъ к нім другого челядніка, и того каменьемъ бъючи, пробили голову ему, и отослали безчестного •
І ізноў новага паслаў; дый таго забілі, і шмат іншых, адных б’ючы, другіх забіваючы.
И засе иного послалъ, и того забили, и многих иныхъ инших бъючи, а иншихъ забиваючи •
Маючы-ж яшчэ аднаго сына, лю́бага яму, паслаў і яго да іх накане́ц, кажучы: паўстыдаюцца сына майго.
Еще прото одного сына мелъ умилованого своего, послалъ и того к нимъ опосьле, мовечи: ижъ усоромеютьсе сына моего • [2]
Але гэныя вінаградары сказалі паміж сабою: гэта наступнік; давайце, заб’е́м яго, і спадчына будзе наша.
А оные ратаи рекли к собе: ижъ то есьть дедичъ, прійдите забъемъ его, и нашо будеть дедицъство •
І, схапіўшы яго, забілі й выкінулі з вінаградніку.
И поймавши его забили, и выкинули вонъ з винницы •
Што-ж зробіць гаспадар вінаградніку? Пры́йдзе і заб’е́ць вінагра́дараў і аддасьць вінаграднік другім.
Што прото учинить панъ винницы, прийдеть и погубить ратаи, и дасьть винницу инымъ •
Няўжо-ж вы ня чыталі гэтага пісаньня: ка́мень, што адкінулі будаўнічыя, стаўся галавою кута́;
Ни Письма ль того (не) чьли есте: камень, которий взгоржонымъ[3] учинили, будуючие, тотъ сталъсе в головахъ углу • [4]
ад Госпада ста́лася гэтае і дзіўна ў нашых вачох? (Псальм 117:22−23.)
Отъ Пана сталосе то, и есьть дивно въ очъю нашихъ •
І манíліся схапіць Яго, ды баяліся народу; бо ве́далі, што гэтую прыпо́весьць сказаў да іх; і, пакінуўшы Яго, адыйшліся.
И искали Его поймати, и боялисе тижбы, зрозумели бо, ижъ к нимъ подобеньство рекъ, и оставивші Его, отышли •
І пасылаюць да Яго некаторых з фарысэяў і ірадзія́наў, каб улавіць Яго на слове.
И послали к Нему некоторыхъ з фарисевъ, и иродияновъ, бы Его обольсьтили в слове • [5]
Тыя-ж, прыйшоўшы, кажуць Яму: Настаўніку! мы ве́даем, што Ты — справядлівы і не дагаджаеш нікому: бо ня ўзіраешся на аблічча людзе́й, а папра́ўдзе шлях Божы пака́зуеш. Ці гожа даваць падатак ке́сару, ці не́? Даваць нам, ці не даваць?
А они пришодъши мовили Ему: Учителю, ведаемъ ижъ правдивый еси, и не дбаешь ни о комъ, не смотришь бо на особы люцъские, але правдиве дороги Божъее учіш, годно ль цыншь цезарю даті, або не дамылі, або не дамы •
Ён жа, ве́даючы крывадушнасьць іх, сказаў ім: што́ Мяне́ спакушаеце? Прынясеце Мне дына́р, каб Я пабачыў.
Онъ пакъ ведаючи их лецемеръство, рекъ имъ: што Ме кусите, принесите Ми грошъ нехай вижу •
Яны прыне́сьлі. І кажа ім: Чые́ гэта аблічча і надпіс? Яны адказалі: ке́саравы.
А они принесьли и мовилъ имъ: чий объразъ то, и надписъ? а они рекли Ему: цесарский •
І, адказваючы, Ісус сказаў ім: аддайце ке́сарава ке́сару, а Божае Богу. І дзіваваліся з Яго.
И отповедаючи Исусъ, рекъ имъ: отдайте цесарское цесарю, а Божъе Богу, и здивлялисе Ему • [6]
Потым прыйшлі да Яго садуке́і, якія кажуць, што няма ўваскрасе́ньня ўме́ршых, і пыталіся ў Яго, кажучы:
И пришли саддукеи к Нему, которие мовять вскресенью не быти, и спытали Его, мовечи:[7]
Вучыцель! Майсе́й напісаў нам: калі ў каго памрэ брат і пакіне жонку, а дзяце́й не пакіне, каб брат яго ўзяў жонку ягоную і ўваскрасіў се́мя брату свайму (Другазаконьне 25:5).
Учителю, Моисей написалъ намъ, ижъ есьли кому братъ умреть, а оставить жону, а детей не оставить, нехай поиметь братъ его жону его, и вскресить семе брату своему • [8]
Вось жа было се́м братоў: пе́ршы ўзяў жонку і, паміраючы, не пакінуў сяме́ньня.
Семъ братьи (межи нами) было, и первый понялъ жону, и умираючи не оставилъ семени •
І другі ўзяў яе́ і памёр, не пакінуўшы сяме́ньня; і трэці гэтак сама.
И вторий понялъ ее, и умеръ, (лечъ) ани тотъ не оставилъ семени, и третий также •
Бралі яе́ сямёра і не пакідалі сяме́ньня. Пасьля ўсіх паме́рла й жана́.
И поняли ее семъ, а не оставили семени, опосьле пакъ всихъ умерла и жона •
Дык у час уваскрасе́ньня, калі яны ўваскроснуць, якога з іх будзе яна жаною? Бо сямёра мелі яе́ за жану́.
В вскресенье гды вскреснуть, которому ихъ будеть жона, семъ бо мели ее за жону •
Ісус жа, адказваючы, сказаў ім: ці не дзеля таго вы блудзіце, што ня ве́даеце пісаньняў, ні сілы Божай?
И отповедаючи Исусъ, рекъ имъ: не того делелъ зводитесе, не знаючи Писмъ, ни моцы Божее •
Бо, калі ўваскроснуць із мёртвых, тады ня будуць жаніцца, ні замуж выхадзíць, але будуць як а́нгелы, што ў нябёсах.
Гды бо з мертвыхъ вскреснуть, ни женятьсе, ни замужъ идуть, але суть якъ Аньгели на небе •
А аб умёршых, што яны ўваскро́снуць, ці-ж вы ня чыталі ў кнізе Майсе́я, як Бог ля купіны сказаў яму: Я — Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава. (Выхад 3:6).
А о мертвыхъ ижъ вставають, не читалисьтель в книгахъ Моисеевыхъ, якъ прі кусьте, рекъ ему Богъ, мовечі: Я Богъ Авраамовъ, и Богъ Исааковъ, и Богъ Якововъ •
Ня ёсьць Бог умёршых, але Бог жывых. Дык вы крэпка мыля́ецеся.
Не есьть (ти) Богъ мертвыхъ, але Богъ живыхъ, вы прото многіе зводітесе • [9]
І кніжнік адзін, падыйшоўшы і пачуўшы спрэчкі іх, бачучы, што добра ім адказаў, спытаўся ў Яго: якая пе́ршая з усіх за́паведзяў?
И приступивши одінъ зъ учоныхъ, услышавши ихъ розмавляючихъсе, видечи ижъ добре отповедалъ имъ, спыталъ Его: которое есьть первое всихъ приказаней?[10]
Ісус жа адказаў яму: пе́ршая з усіх за́паведзяў: Слухай, Ізраіль! Госпад Бог наш ёсьць Госпад адзіны;
А Исусъ отповедилъ ему: ижъ первое всихъ приказаней: слухай Израилю, Панъ Богъ вашъ, Панъ Израилю есьть • [11]
і: любі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім розумам тваім, і ўсёю моцаю тваёю, — вось пе́ршая за́паведзь (Другазаконьне 6:4−5).
И розмилуешъсе Пана Бога твоего всимъ серцомъ твоимъ, и всею душою твоею, и всимъ смысломъ твоимъ, и всею моцъю твоею, тое есьть первое приказанье •
І другая падобная да яе́: любі бліжняга твайго, як самога сябе́. І няма́шака іншага вялікшага прыказа́ньня (Лявіт 19:18).
А второе подобно ему: розмилуешъсе ближнего своего, якъ самъ себе, больши того иное приказанье не есьть • [12]
І сказаў яму кніжнік: добра, Вучыцель! Ты сказаў праўду, што адзін ёсьць Бог, і няма іншага апрача Яго;
И рекъ Ему учоный: добре Учителю, правъдивесь рекъ, ижъ Однінъ есьть (Богъ) и не есьть иный окромъ Его •
і любíць Яго ўсім сэрцам, усім розумам і ўсёю душою і ўсёю сілаю і любíць бліжняга, як самога сябе́ больш за ўсе́ агнявыя жэртвы й ахвяры.
И што (тежъ) миловати Его всимъ серъцомъ, и всимъ розумомъ, и всею душою, и всею моцъю, и шъто миловати бълижънего якъ себе, (бо то) больши ест всего целого[13] сожженья, и (иных) оферъ •
І Ісус, бачучы, што той разумна адказвае, сказаў яму: недалёка ты ад царства Божага. І ніхто ўжо ня сьме́ў задаваць Яму пытаньні.
А Исусъ відечи ижъ смысльно отповедилъ, рекъ ему: не далеко еси от Королевства Божъего, и нихто не сьмелъ к тому Его спытати •
І, азваўшыся, казаў Ісус, навучаючы ў царкве́: Як кажуць кніжнікі: што Хрыстос ёсьць сын Давідаў?
И отповедаючи Исусъ, мовілъ учачи в церкви: яко мовять учоные, ижъ Христосъ Сынъ есьть Давыдовъ • [14]
Бо сам Давід сказаў Духам Сьвятым: сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі направа ад Мяне́, дакуль палажу ворагаў Тваіх за падножжа ног Тваіх (Псальм 109:1).
Тотъ бо Давыдъ рекъ Духомъ Съветым (мовечі) мовилъ Панъ Пану моему, сядъ по правицы Мене, докуль положу вороги Твои под ножкомъ ногамъ Твоимъ • [15]
Гэтак, сам Давід называе Яго Госпадам; дык як жа Ён — сын яго? І множства народу з ахвотаю слу́хала Яго.
Самъ прото Давыдъ, мовить (ижъ есьть) Его Паномъ, откулежъ сынъ ему есьть, и мъногая тижба слухала Его вдячъне •
І гаварыў ім у навуцы Сваёй: Сьцеражыцеся кніжнікаў, што любяць хадзіць у даўгíх во́пратках, ды вітаньні на торжышчах,
И мовилъ имъ в науце Своей, стережітесе от учоных, ходячих в (любазных) оденьях ходіті, и (милуючих) поздоровлянья на торгохъ •
і пе́ршыя лавы ў школах, і пе́ршыя ме́сцы на банке́тах;
И переднейшое заседанье в згромаженьях и переднее седенье на вечеряхъ •
тыя, што зьяда́юць хаты ўдоў і дзеля во́ка доўга моляцца, тыя дастануць цяжэйшую ка́ру.
Выедаючіхъ домы вдовъ, а (еще) домніманьемъ долгих молитвъ, тые приймуть лишшое осуженье • [16]
І, се́ўшы ля скарбнíцы, глядзе́ў Ісус, як народ кíдае медзякí ў скарбніцу. І многа заможных кідалі шмат.
И седши Исусъ, противъ скарбному хованью, и гледелъ, яко тижба мечеть гроши в скарбное хованье, а многие богатые вметывали много •
І адна бе́дная ўдава, прыйшоўшы, кінула дзьве́ ле́пты або грош.
И пришодши одна вдова убогая, вкинула дъробные (пенези) два, што есьть галеръ •
І, паклікаўшы вучняў сваіх, Ісус сказаў ім: запраўды кажу́ вам, што гэтая бе́дная ўдава палажыла больш за ўсіх, што клалі ў скарбніцу.
И призвавши ученики Свои, рекъ имъ: правдиве мовълю вамъ, ижъ вдова тая убогая, больши всихъ вкинула, вметываючихъ в скарбное хованье •
Бо ўсе́ клалі з лішкаў сваіх, а яна з недастатку свайго палажыла ўсё, што ме́ла, уве́сь пражы́так свой.
Вси бо з офитосьти своее вкидывали, а тая з недостатку своего, все што мела, вкинула все выживенье свое •
