Марка 12 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Васіля Цяпінскага
І пачаў гаварыць да іх у прыповесьцях: «Адзін чалавек пасадзіў вінаграднік, і абгарадзіў яго плотам, і выкапаў вінатоку, і збудаваў вежу, і здаў яго вінаградарам, і выехаў.
І почалъ имъ в подобеньствахъ мовити: винницу насадилъ человекъ, и огородилъ плотомъ, и выкопалъ тискъ, и збудовалъ сьвиренъ, и поручилъ ее ратаемъ, и отошолъ • [1]
І паслаў у свой час да вінаградараў слугу, каб узяў у вінаградараў пладоў з вінаградніку.
И послалъ к ратаемъ в часъ (овощовый) челядника, бы от ратаевъ взялъ зъ овощу винніцы •
Яны ж, схапіўшы яго, зьбілі і выправілі ні з чым.
Лечъ оні поймавші его білі, и отослалі тощого •
І зноў паслаў да іх іншага слугу, і яму камянямі разьбілі галаву, і выправілі, зьняважыўшы.
И засе послалъ к нім другого челядніка, и того каменьемъ бъючи, пробили голову ему, и отослали безчестного •
І зноў паслаў іншага, і яго забілі, і многіх іншых адных білі, другіх забівалі.
И засе иного послалъ, и того забили, и многих иныхъ инших бъючи, а иншихъ забиваючи •
Дык маючы яшчэ адзінага сына, улюбёнага свайго, урэшце паслаў і яго да іх, кажучы: “Пасаромеюцца сына майго”.
Еще прото одного сына мелъ умилованого своего, послалъ и того к нимъ опосьле, мовечи: ижъ усоромеютьсе сына моего • [2]
Але вінаградары сказалі адзін аднаму: “Гэта спадкаемца! Пойдзем, заб’ем яго, і нашаю будзе спадчына”.
А оные ратаи рекли к собе: ижъ то есьть дедичъ, прійдите забъемъ его, и нашо будеть дедицъство •
І, схапіўшы яго, забілі, і выкінулі з вінаградніку.
И поймавши его забили, и выкинули вонъ з винницы •
Дык што зробіць гаспадар вінаградніку? Ён прыйдзе і выгубіць вінаградараў, а вінаграднік аддасьць іншым.
Што прото учинить панъ винницы, прийдеть и погубить ратаи, и дасьть винницу инымъ •
Няўжо вы не чыталі гэтага Пісаньня: “Камень, які адкінулі будаўнікі, стаўся галавой вугла.
Ни Письма ль того (не) чьли есте: камень, которий взгоржонымъ[3] учинили, будуючие, тотъ сталъсе в головахъ углу • [4]
Ад Госпада гэта сталася, і дзіўна ў вачах нашых”».
Отъ Пана сталосе то, и есьть дивно въ очъю нашихъ •
І шукалі схапіць Яго, але баяліся натоўпу, бо ведалі, што пра іх сказаў гэтую прыповесьць. І, пакінуўшы Яго, адыйшлі.
И искали Его поймати, и боялисе тижбы, зрозумели бо, ижъ к нимъ подобеньство рекъ, и оставивші Его, отышли •
І пасылаюць да Яго некаторых з фарысэяў і ірадыянаў, каб злавіць Яго на слове.
И послали к Нему некоторыхъ з фарисевъ, и иродияновъ, бы Его обольсьтили в слове • [5]
Яны, прыйшоўшы, гавораць Яму: «Настаўнік, мы ведаем, што Ты праўдзівы і не дагаджаеш нікому, бо не глядзіш на абліччы людзей, але шляху Божаму паводле праўды навучаеш. Ці належыцца даваць даніну цэзару, ці не? Даваць ці не даваць?»
А они пришодъши мовили Ему: Учителю, ведаемъ ижъ правдивый еси, и не дбаешь ни о комъ, не смотришь бо на особы люцъские, але правдиве дороги Божъее учіш, годно ль цыншь цезарю даті, або не дамылі, або не дамы •
А Ён, ведаючы крывадушнасьць іхнюю, сказаў ім: «Чаму Мяне спакушаеце? Прынясіце Мне дынар, каб Я пабачыў».
Онъ пакъ ведаючи их лецемеръство, рекъ имъ: што Ме кусите, принесите Ми грошъ нехай вижу •
Яны прынесьлі. І гаворыць ім: «Чый гэта вобраз і надпіс?» Яны сказалі Яму: «Цэзараў».
А они принесьли и мовилъ имъ: чий объразъ то, и надписъ? а они рекли Ему: цесарский •
І, адказваючы, Ісус сказаў ім: «Аддавайце тое, што цэзарава, цэзару, а тое, што Божае, — Богу». І зьдзіўляліся з Яго.
И отповедаючи Исусъ, рекъ имъ: отдайте цесарское цесарю, а Божъе Богу, и здивлялисе Ему • [6]
І прыходзяць да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і спыталіся ў Яго, кажучы:
И пришли саддукеи к Нему, которие мовять вскресенью не быти, и спытали Его, мовечи:[7]
«Настаўнік, Майсей напісаў нам: “Калі памрэ нечый брат і пакіне жонку, а дзяцей не пакіне, дык брат ягоны мае ўзяць жонку яго і аднавіць насеньне брату свайму”.
Учителю, Моисей написалъ намъ, ижъ есьли кому братъ умреть, а оставить жону, а детей не оставить, нехай поиметь братъ его жону его, и вскресить семе брату своему • [8]
Было сем братоў, і першы ўзяў жонку, і, паміраючы, не пакінуў насеньня.
Семъ братьи (межи нами) было, и первый понялъ жону, и умираючи не оставилъ семени •
І другі ўзяў яе, і памёр, і не пакінуў насеньня, і трэці гэтаксама.
И вторий понялъ ее, и умеръ, (лечъ) ани тотъ не оставилъ семени, и третий также •
І бралі яе сямёра, і не пакінулі насеньня. Пасьля ўсіх памерла і жанчына.
И поняли ее семъ, а не оставили семени, опосьле пакъ всихъ умерла и жона •
Дык пры ўваскрасеньні, калі яны ўваскрэснуць, якога з іх будзе яна жонкаю? Бо сямёра мелі яе за жонку».
В вскресенье гды вскреснуть, которому ихъ будеть жона, семъ бо мели ее за жону •
І, адказваючы, Ісус сказаў ім: «Ці ж не таму вы памыляецеся, што ня ведаеце ані Пісаньня, ані моцы Божай?
И отповедаючи Исусъ, рекъ имъ: не того делелъ зводитесе, не знаючи Писмъ, ни моцы Божее •
Бо калі ўваскрэснуць з мёртвых, ня будуць ані жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць як анёлы, якія ў небе.
Гды бо з мертвыхъ вскреснуть, ни женятьсе, ни замужъ идуть, але суть якъ Аньгели на небе •
А пра мёртвых, што яны ўстануць, ці ж вы не чыталі ў кнізе Майсея, як Бог з куста сказаў да яго, кажучы: “Я — Бог Абрагама, і Бог Ісаака, і Бог Якуба”?
А о мертвыхъ ижъ вставають, не читалисьтель в книгахъ Моисеевыхъ, якъ прі кусьте, рекъ ему Богъ, мовечі: Я Богъ Авраамовъ, и Богъ Исааковъ, и Богъ Якововъ •
Ён ня ёсьць Бог мёртвых, але Бог жывых! Таму вы моцна памыляецеся».
Не есьть (ти) Богъ мертвыхъ, але Богъ живыхъ, вы прото многіе зводітесе • [9]
І адзін з кніжнікаў, падыйшоўшы і пачуўшы, як яны пыталіся, і бачачы, што добра ім адказаў, спытаўся ў Яго: «Якое першае з усіх прыказаньняў?»
И приступивши одінъ зъ учоныхъ, услышавши ихъ розмавляючихъсе, видечи ижъ добре отповедалъ имъ, спыталъ Его: которое есьть первое всихъ приказаней?[10]
Ісус адказаў яму: «Першае з усіх прыказаньняў: “Слухай, Ізраіль! Госпад, Бог наш — Госпад адзіны”,
А Исусъ отповедилъ ему: ижъ первое всихъ приказаней: слухай Израилю, Панъ Богъ вашъ, Панъ Израилю есьть • [11]
і: “Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёю душой тваёй, усім разуменьнем тваім і ўсёю моцаю тваёю”.
И розмилуешъсе Пана Бога твоего всимъ серцомъ твоимъ, и всею душою твоею, и всимъ смысломъ твоимъ, и всею моцъю твоею, тое есьть первое приказанье •
І другое, падобнае да яго: “Любі бліжняга свайго як самога сябе”. Іншага прыказаньня, большага за гэтыя, няма».
А второе подобно ему: розмилуешъсе ближнего своего, якъ самъ себе, больши того иное приказанье не есьть • [12]
І сказаў Яму кніжнік: «Добра, Настаўнік! Праўду Ты сказаў, што адзін ёсьць Бог, і няма іншага апрача Яго.
И рекъ Ему учоный: добре Учителю, правъдивесь рекъ, ижъ Однінъ есьть (Богъ) и не есьть иный окромъ Его •
І любіць Яго ўсім сэрцам, усім розумам, усёю душою ды ўсёю моцаю, і любіць бліжняга як самога сябе больш, чым усе цэласпаленьні і ахвяры».
И што (тежъ) миловати Его всимъ серъцомъ, и всимъ розумомъ, и всею душою, и всею моцъю, и шъто миловати бълижънего якъ себе, (бо то) больши ест всего целого[13] сожженья, и (иных) оферъ •
І Ісус, бачачы, што разумна ён адказаў, сказаў яму: «Недалёка ты ад Валадарства Божага». І ніхто ўжо болей не адважваўся пытацца ў Яго.
А Исусъ відечи ижъ смысльно отповедилъ, рекъ ему: не далеко еси от Королевства Божъего, и нихто не сьмелъ к тому Его спытати •
І, адказваючы, гаварыў Ісус, навучаючы ў сьвятыні: «Чаму кніжнікі кажуць, што Хрыстос ёсьць сынам Давіда?
И отповедаючи Исусъ, мовілъ учачи в церкви: яко мовять учоные, ижъ Христосъ Сынъ есьть Давыдовъ • [14]
Бо сам Давід сказаў праз Духа Сьвятога: “Сказаў Госпад Госпаду майму: "Сядзь праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх як падножжа ног Тваіх"”.
Тотъ бо Давыдъ рекъ Духомъ Съветым (мовечі) мовилъ Панъ Пану моему, сядъ по правицы Мене, докуль положу вороги Твои под ножкомъ ногамъ Твоимъ • [15]
Сам Давід называе Яго Госпадам, дык як жа Ён — сын ягоны?» І вялізарны натоўп з ахвотай слухаў Яго.
Самъ прото Давыдъ, мовить (ижъ есьть) Его Паномъ, откулежъ сынъ ему есьть, и мъногая тижба слухала Его вдячъне •
І гаварыў ім у вучэньні Сваім: «Паглядзіце на кніжнікаў, якія любяць хадзіць у доўгіх шатах і прывітаньні на рынку,
И мовилъ имъ в науце Своей, стережітесе от учоных, ходячих в (любазных) оденьях ходіті, и (милуючих) поздоровлянья на торгохъ •
і першыя месцы ў сынагогах, і ўзьлягаць на першых месцах на вячэрах,
И переднейшое заседанье в згромаженьях и переднее седенье на вечеряхъ •
якія аб’ядаюць дамы ўдоваў і дзеля віду доўга моляцца. Яны атрымаюць цяжэйшы прысуд».
Выедаючіхъ домы вдовъ, а (еще) домніманьемъ долгих молитвъ, тые приймуть лишшое осуженье • [16]
І Ісус, сеўшы насупраць скарбніцы, глядзеў, як натоўп кідае медзь у скарбніцу. І многія багатыя кідалі шмат.
И седши Исусъ, противъ скарбному хованью, и гледелъ, яко тижба мечеть гроши в скарбное хованье, а многие богатые вметывали много •
І, прыйшоўшы, адна ўбогая ўдава кінула дзьве лепты, гэта значыць, кадрант.
И пришодши одна вдова убогая, вкинула дъробные (пенези) два, што есьть галеръ •
І, паклікаўшы вучняў Сваіх, Ён гаворыць ім: «Сапраўды кажу вам, што гэтая ўбогая ўдава ўкінула больш за ўсіх, хто кідаў у скарбніцу.
И призвавши ученики Свои, рекъ имъ: правдиве мовълю вамъ, ижъ вдова тая убогая, больши всихъ вкинула, вметываючихъ в скарбное хованье •
Бо ўсе кідалі з лішку свайго, а яна з нястачы сваёй укінула ўсё, што мела, усё сваё ўтрыманьне».
Вси бо з офитосьти своее вкидывали, а тая з недостатку своего, все што мела, вкинула все выживенье свое •
