Марка 12 разьдзел

 

 

І пачаў гаварыць да іх у прыповесьцях: «Адзін чалавек пасадзіў вінаграднік, і абгарадзіў яго плотам, і выкапаў вінатоку, і збудаваў вежу, і здаў яго вінаградарам, і выехаў.

 

І паслаў у свой час да вінаградараў слугу, каб узяў у вінаградараў пладоў з вінаградніку.

 

Яны ж, схапіўшы яго, зьбілі і выправілі ні з чым.

 

І зноў паслаў да іх іншага слугу, і яму камянямі разьбілі галаву, і выправілі, зьняважыўшы.

 

І зноў паслаў іншага, і яго забілі, і многіх іншых адных білі, другіх забівалі.

 

Дык маючы яшчэ адзінага сына, улюбёнага свайго, урэшце паслаў і яго да іх, кажучы: “Пасаромеюцца сына майго”.

 

Але вінаградары сказалі адзін аднаму: “Гэта спадкаемца! Пойдзем, заб’ем яго, і нашаю будзе спадчына”.

 

І, схапіўшы яго, забілі, і выкінулі з вінаградніку.

 

Дык што зробіць гаспадар вінаградніку? Ён прыйдзе і выгубіць вінаградараў, а вінаграднік аддасьць іншым.

 

Няўжо вы не чыталі гэтага Пісаньня: “Камень, які адкінулі будаўнікі, стаўся галавой вугла.

 

Ад Госпада гэта сталася, і дзіўна ў вачах нашых”».

 

І шукалі схапіць Яго, але баяліся натоўпу, бо ведалі, што пра іх сказаў гэтую прыповесьць. І, пакінуўшы Яго, адыйшлі.

 

І пасылаюць да Яго некаторых з фарысэяў і ірадыянаў, каб злавіць Яго на слове.

 

Яны, прыйшоўшы, гавораць Яму: «Настаўнік, мы ведаем, што Ты праўдзівы і не дагаджаеш нікому, бо не глядзіш на абліччы людзей, але шляху Божаму паводле праўды навучаеш. Ці належыцца даваць даніну цэзару, ці не? Даваць ці не даваць?»

 

А Ён, ведаючы крывадушнасьць іхнюю, сказаў ім: «Чаму Мяне спакушаеце? Прынясіце Мне дынар, каб Я пабачыў».

 

Яны прынесьлі. І гаворыць ім: «Чый гэта вобраз і надпіс?» Яны сказалі Яму: «Цэзараў».

 

І, адказваючы, Ісус сказаў ім: «Аддавайце тое, што цэзарава, цэзару, а тое, што Божае, — Богу». І зьдзіўляліся з Яго.

 

І прыходзяць да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і спыталіся ў Яго, кажучы:

 

«Настаўнік, Майсей напісаў нам: “Калі памрэ нечый брат і пакіне жонку, а дзяцей не пакіне, дык брат ягоны мае ўзяць жонку яго і аднавіць насеньне брату свайму”.

 

Было сем братоў, і першы ўзяў жонку, і, паміраючы, не пакінуў насеньня.

 

І другі ўзяў яе, і памёр, і не пакінуў насеньня, і трэці гэтаксама.

 

І бралі яе сямёра, і не пакінулі насеньня. Пасьля ўсіх памерла і жанчына.

 

Дык пры ўваскрасеньні, калі яны ўваскрэснуць, якога з іх будзе яна жонкаю? Бо сямёра мелі яе за жонку».

 

І, адказваючы, Ісус сказаў ім: «Ці ж не таму вы памыляецеся, што ня ведаеце ані Пісаньня, ані моцы Божай?

 

Бо калі ўваскрэснуць з мёртвых, ня будуць ані жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць як анёлы, якія ў небе.

 

А пра мёртвых, што яны ўстануць, ці ж вы не чыталі ў кнізе Майсея, як Бог з куста сказаў да яго, кажучы: “Я — Бог Абрагама, і Бог Ісаака, і Бог Якуба”?

 

Ён ня ёсьць Бог мёртвых, але Бог жывых! Таму вы моцна памыляецеся».

 

І адзін з кніжнікаў, падыйшоўшы і пачуўшы, як яны пыталіся, і бачачы, што добра ім адказаў, спытаўся ў Яго: «Якое першае з усіх прыказаньняў?»

 

І адзін кніжнік падыйшоўшы і пачуўшы іхныя спрэчкі, ды бачучы, што добра ім адказаў, спытаўся ў Яго: "Якое першае з усіх прыказаньняў?"

Ісус адказаў яму: «Першае з усіх прыказаньняў: “Слухай, Ізраіль! Госпад, Бог наш — Госпад адзіны”,

 

Ісус-жа адказаў яму: "Першае з усіх прыказаньняў ёсьць: ”Слухай Ізраіль! Госпад Бог наш ёсьць Госпад адзіны;

і: “Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёю душой тваёй, усім разуменьнем тваім і ўсёю моцаю тваёю”.

 

і любі Госпада Бога Твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсею душою тваею, і ўсею думкаю тваею, і ўсею моцаю тваею”,

І другое, падобнае да яго: “Любі бліжняга свайго як самога сябе”. Іншага прыказаньня, большага за гэтыя, няма».

 

І другое падобыае да яго: ”Любі бліжняго твайго, як самога сябе”. І няма іншага прыказаньня большага за гэтыя".

І сказаў Яму кніжнік: «Добра, Настаўнік! Праўду Ты сказаў, што адзін ёсьць Бог, і няма іншага апрача Яго.

 

І сказаў Яму кніжнік: "Добра, Настаўнік, Ты сказаў праўду, што ёсьць адзін Бог, і няма іншага апрача Яго,

І любіць Яго ўсім сэрцам, усім розумам, усёю душою ды ўсёю моцаю, і любіць бліжняга як самога сябе больш, чым усе цэласпаленьні і ахвяры».

 

і любіць Яго ўсім сэрцам, усім разумам, і ўсею сілаю, і любіць бліжняга, як самога сябе, больш за ўсе целапаленьні і ахвяры".

І Ісус, бачачы, што разумна ён адказаў, сказаў яму: «Недалёка ты ад Валадарства Божага». І ніхто ўжо болей не адважваўся пытацца ў Яго.

 

Ісус-жа бачучы, што разумна адказвае, сказаў Яму: "Ты недалёка ад Божага Валадарства". І ніхто ня сьмеў больш задаваць Яму пытаньні.

І, адказваючы, гаварыў Ісус, навучаючы ў сьвятыні: «Чаму кніжнікі кажуць, што Хрыстос ёсьць сынам Давіда?

 

Бо сам Давід сказаў праз Духа Сьвятога: “Сказаў Госпад Госпаду майму: "Сядзь праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх як падножжа ног Тваіх"”.

 

Сам Давід называе Яго Госпадам, дык як жа Ён — сын ягоны?» І вялізарны натоўп з ахвотай слухаў Яго.

 

І гаварыў ім у вучэньні Сваім: «Паглядзіце на кніжнікаў, якія любяць хадзіць у доўгіх шатах і прывітаньні на рынку,

 

І Ён гаварыў ім у навуцы: "Сьцяражэцеся кніжнікаў, што любяць хадзяць у доўгіх вопратках, і вітаньні на рынках,

і першыя месцы ў сынагогах, і ўзьлягаць на першых месцах на вячэрах,

 

і першыя лавы ў бажніцах, і першыя мейсца на банкетах;

якія аб’ядаюць дамы ўдоваў і дзеля віду доўга моляцца. Яны атрымаюць цяжэйшы прысуд».

 

тыя што зьядаюць дамы ўдоваў і дзеля вока доўга моляцца, тыя дастануць цяжэйшы прысуд".

І Ісус, сеўшы насупраць скарбніцы, глядзеў, як натоўп кідае медзь у скарбніцу. І многія багатыя кідалі шмат.

 

І сеўшы насупраць скарбонкі, глядзеў, як народ кідае грошы ў скарбонку. І многа заможных кідалі шмат.

І, прыйшоўшы, адна ўбогая ўдава кінула дзьве лепты, гэта значыць, кадрант.

 

І адна бедная ўдава, прыйшоўшы, ўкінула дзьве лепты, або адзін шэляг.

І, паклікаўшы вучняў Сваіх, Ён гаворыць ім: «Сапраўды кажу вам, што гэтая ўбогая ўдава ўкінула больш за ўсіх, хто кідаў у скарбніцу.

 

І паклікаўшы Сваіх вучняў, сказаў ім: "Сапраўды кажу вам, што гэтая бедная ўдава ўкінула больш за ўсіх, што кідалі ў скарбонку.

Бо ўсе кідалі з лішку свайго, а яна з нястачы сваёй укінула ўсё, што мела, усё сваё ўтрыманьне».

 

Бо ўсе кідалі з сваіх лішкаў, а яна з свайго недастатку ўкінула ўсё, што мела, увесь свой пражытак".