Марка 12 разьдзел

 

 

І пачаў гаварыць ім у прыповесцях: Чалавек засадзіў вінаграднік, абгарадзіў плотам і выкапаў вінатоку ды збудаваў вежу й, аддаўшы яго ў арэнду земляробам, выехаў.

 

І паслаў у свой час слугу к земляробам, каб атрымаць пладоў з вінаградніка.

 

Яны, схапіўшы яго, збілі й адаслалі бяз нічога.

 

І зноў паслаў да іх другога слугу, і таму разбілі голаў ды зняважылі.

 

І яшчэ да іх паслаў іншага слугу, а таго забілі; ды шмат іншых — адных б’ючы, а другіх забіваючы.

 

Меў яшчэ аднаго сына найдаражэйшага, і таго ўканцы паслаў да іх, кажучы: Ўшануюць сына майго.

 

Адыж земляробы сказалі адзін другому: Гэта-ж наследнік, пойдзем заб’ём яго, і спадчына будзе наша.

 

І схапіўшы яго, забілі й выкінулі з вінаградніку.

 

Дык што зробіць гаспадар вінаградніка? Прыйдзе й выгубіць земляробаў, а вінаграднік аддасьць іншым.

 

І ці вы ня чыталі гэтага пісання: «Той камень, што адкінулі будаўнічыя, стаўся галавою вугла.

 

Ад Усеспадара гэта сталася і ёсьць дзіўным у вачох нашых?» (Пс. 117:22).

 

І маніліся схапіць яго, ды баяліся грамады, зразумелі бо, што пра іх сказаў гэту прыповесьць. І пакінуўшы яго, адыйшлі.

 

І пасылаюць к яму некаторых з фарызэеў і гэрэдыянаў, каб падхапіць яго на слове.

 

Тыя прыйшоўшы сказалі яму: Вучыцелю, мы ведаем, што ты праўдамоўны й не зважаеш на нікога, бо ня ўзіраешся ў твар людзям, а папраўдзе на шлях Божы настаўляеш. Ці гожа даваць падатак цэзару, ці не даваць?

 

Ён-жа, ведаючы іхнюю хітрасьць, сказаў ім: што вы мяне зводзіце? Прынясеце мне паглядзець дэнар.

 

Яны прынясьлі яму. І кажа ім: Чый гэта воблік і напіс? Кажуць яму: Цэзараў.

 

Езус-жа ў адказ ім гавора: Дык аддайце, што цэзарава, цэзару, а што Божае, Богу. Й дзівіліся з яго.

 

І прыйшлі да яго садуцэі, якія кажуць, няня згробуўстання. ды пыталіся ў яго. кажучы:

 

Вучыцелю. Майзей напісаў нам, што калі-б у каго памёр брат і пакінуў жонку ды не аставіў дзяцей, то няхай брат ягоны возме ягону жонку й адродзіць патомства брату свайму.

 

І вось было сем братоў, першы ўзяў жонку й памёр, не аставіўшы патомства.

 

І ўзяў яе другі й памёр, дый гэты не аставіў патомства. І трэці гэтаксама.

 

І гэтак бралі яе сямёх, а не аставілі патомства. Апошняй з усіх памярла й жанчына.

 

Дык пры згробуўстанні, калі з мяртвых устануць, каторага з іх яна будзе сужэнкай? Бо сямёх мелі яе за жонку.

 

І ў адказ Езус гавора ім: Ці ня дзеля таго вы мыляецеся, што ня ведаеце ні Пісанняў, ні моцы Божай?

 

Бо калі згробуўстануць, ня будуць ані жаніцца, ані замуж выйходзіць, а будуць як анелы ў небе.

 

А пра ўмерлых, што паўстануць, ці вы ня чыталі ў кнізе Майзеевай, як Бог ля куста гаварыў яму, кажучы: Я Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба? (Выйсь. 3:6).

 

Ня ёсьць Бог умерлых, але жывых. Дык вы дужа мыляецеся.

 

І прыступіў адзін з кніжнікаў, каторы чуў як яны спрачаліся ды бачачы, што ім добра адказаў, спытаўся яго: каторае прыказанне з’яўляецца першаважным?

 

І адзін кніжнік падыйшоўшы і пачуўшы іхныя спрэчкі, ды бачучы, што добра ім адказаў, спытаўся ў Яго: "Якое першае з усіх прыказаньняў?"

Езус-жа адказаў яму: Што першае з усіх прыказанняў ёсьць: “Слухай Ізраэль! Госпад Бог твой ёсьць Бог адзіны”;

 

Ісус-жа адказаў яму: "Першае з усіх прыказаньняў ёсьць: ”Слухай Ізраіль! Госпад Бог наш ёсьць Госпад адзіны;

і «любі Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсёю думкаю тваёю, і ўсёю сілаю тваёю» (Паўт. Пр. 6:45). Гэта вось першаважнае прыказанне.

 

і любі Госпада Бога Твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсею душою тваею, і ўсею думкаю тваею, і ўсею моцаю тваею”,

А другое падобнае да яго: «Любі бліжняга твайго, як сябе самога» (Лев. 19:18). Іншага прыказання, большага за гэта, нямашака.

 

І другое падобыае да яго: ”Любі бліжняго твайго, як самога сябе”. І няма іншага прыказаньня большага за гэтыя".

І сказаў яму кніжнік: Добра, Вучыцель, ты праўду сказаў, што ёсьць адзін Бог, і няма іншага апрача яго;

 

І сказаў Яму кніжнік: "Добра, Настаўнік, Ты сказаў праўду, што ёсьць адзін Бог, і няма іншага апрача Яго,

ды каб любіць яго ўсім сэрцам, і ўсім розумам, і ўсёю сілаю, і любіць бліжняга як сябе самога — гэта болей за ўсе жэртвы й ахвяры.

 

і любіць Яго ўсім сэрцам, усім разумам, і ўсею сілаю, і любіць бліжняга, як самога сябе, больш за ўсе целапаленьні і ахвяры".

Езус-жа, бачачы, што разумна адказаў, гавора яму: Недалёка ты ад валадарства Божага. І ніхто больш ня важыўся пытаць яго.

 

Ісус-жа бачучы, што разумна адказвае, сказаў Яму: "Ты недалёка ад Божага Валадарства". І ніхто ня сьмеў больш задаваць Яму пытаньні.

А Езус, адзываючыся ў набожні навучаў, кажучы: Як гэта гавораць кніжнікі, што Хрыстус ёсьць сынам Давіда?

 

Калі сам Давід кажа ў Духу сьвятым: «Сказаў Госпад майму Ўсеспадару: сядзь праваруч мяне, пакуль палажу тваіх ворагаў падножжам ног тваіх» (Пс. 109:1).

 

Сам-жа Давід заве яго Ўсеспадарам, дык скуль-жа ён сын ягоны? І вялікая грамада ахвотна яго слухала.

 

І казаў ім у сваёй навуцы: Сцеражэцеся кніжнікаў, што любяць хадзіць у доўгіх вопратках ды быць вітанымі на рынку,

 

І Ён гаварыў ім у навуцы: "Сьцяражэцеся кніжнікаў, што любяць хадзяць у доўгіх вопратках, і вітаньні на рынках,

й сядзець на першых лавах у бажніцах ды першыя месцы на вячэрах;

 

і першыя лавы ў бажніцах, і першыя мейсца на банкетах;

якія аб’ядаюць дамы ўдоваў пад пакрывай доўгай малітвы. Тыя дастануць цяжэйшы прысуд.

 

тыя што зьядаюць дамы ўдоваў і дзеля вока доўга моляцца, тыя дастануць цяжэйшы прысуд".

І седзячы насупроць скарбоны, Езус глядзеў, як грамада кідала грошы ў скарбону; і многа багатых кідала шмат.

 

І сеўшы насупраць скарбонкі, глядзеў, як народ кідае грошы ў скарбонку. І многа заможных кідалі шмат.

Калі-ж прыйшла адна бедная ўдава, ўкінула два шэлегі, што выносіць грош.

 

І адна бедная ўдава, прыйшоўшы, ўкінула дзьве лепты, або адзін шэляг.

І паклікаўшы сваіх вучняў, гавора ім: Сапраўды кажу вам, гэта бедная ўдава палажыла болей за ўсех, што клалі ў скарбону.

 

І паклікаўшы Сваіх вучняў, сказаў ім: "Сапраўды кажу вам, што гэтая бедная ўдава ўкінула больш за ўсіх, што кідалі ў скарбонку.

Бо ўсе клалі з таго, што для іх было лішнім, а гэтая палажыла з нястачы свае ўсё, што мела, ўвесь свой пражытак.

 

Бо ўсе кідалі з сваіх лішкаў, а яна з свайго недастатку ўкінула ўсё, што мела, увесь свой пражытак".