Марка 7 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Васіля Цяпінскага
І сабраліся да Яго фарысэі і некаторыя кніжнікі, што прыйшлі з Ерусаліму.
І собралісе к Нему фарісеи, и некоторие з учоныхъ, пришодшие з Ерусолима • [1]
І, убачыўшы некаторых з вучняў Ягоных, што елі хлеб нячыстымі, гэта значыць, нямытымі рукамі, вінавацілі іх.
И увидевши некоторихъ з учениковъ Его, нечистыми руками, то ест не умытыми едучи хлебы, ругалисе •
Бо самі фарысэі і ўсе Юдэі не ядуць, не абмыўшы чыста рук, трымаючыся традыцыяў старэйшых.
Фарисеи бо и вси юдеи, есьли часто не умыють рукъ, не ядять, держачи поданья старшихъ •
І пасьля рынку, пакуль не абмыюцца, не ядуць; і ёсьць шмат іншага, чаго яны прытрымліваюцца: абмываньня келіхаў і конавак, мядніцаў і сталоў.
И с торгу (прішодші) есьлі не умыються, не едять, и иного много есьть што принялі держати, омыванья склениць, и збановъ, и котловъ, и короватей •
Пасьля пытаюцца ў Яго фарысэі і кніжнікі: «Чаму вучні Твае ня ходзяць паводле традыцыяў старэйшых, але нячыстымі рукамі ядуць хлеб?»
Потомъ тежъ спытали Его фарисеи и учоные: чому ученики Твои не ходять водле поданья старшіхъ, але не умытымі руками ядять хлебъ?
Ён жа, адказваючы, сказаў ім: «Добра пра вас, крывадушнікаў, прарочыў Ісая, як напісана: “Народ гэты губамі шануе Мяне, а сэрца іхняе трымаецца далёка ад Мяне.
А Онъ отповелаючи рекъ имъ: ижъ добре пророковалъ Исаия о васъ лицемерникох, якъ есьть написано: тые люди губами Ме чстять, а серце ихъ далеко отстало от Мене • [2]
Але марна пакланяюцца Мне, навучаючы вучэньням і пастановам чалавечым”.
І напрасно чстять Ме, учечи наукъ приказаней людскихъ •
Бо вы, пакінуўшы прыказаньне Божае, трымаецеся традыцыі чалавечай, абмываньня конавак і келіхаў, і шмат іншага, да гэтага падобнага, чыніце».
Оставивші бо пріказанье Божъе, держіте поданья людскіе: омытье,[3] збановъ и скленіцъ, и иное подобное таковое многое чините •
І сказаў ім: «Ці добра, што вы адкідаеце прыказаньне Божае, каб захаваць традыцыю вашую?
И мовилъ имъ добре (ли) отметываете приказанье Божъе, бы поданье вашо ховалисьте?
Бо Майсей сказаў: “Шануй бацьку твайго і маці тваю”, і: “Хто праклінае бацьку або маці, няхай сьмерцю памрэ”.
Моисей бо рекъ, чсьти отца твоего и матку твою, а которій злословить отца, або матку, сьмертью нехай умреть • [4]
А вы гаворыце: “Калі скажа чалавек бацьку або маці: 'Карбан', гэта значыць, дар [Богу] тое, чым бы ты ад мяне карыстаўся”,
А вы мовите, есьли речеть чоловекъ отцу, або матце, корванъ, што есьть даръ, которий кольвекъ упожиточнитсе з мене •
і ўжо дазваляеце яму нічога не рабіць для бацькі свайго або маці сваёй,
И в тому не допущаіте его нічого учінити отцу своему, або матце своей •
пазбаўляючы сілы слова Божае праз традыцыю вашую, якую вы перадаяцё, і шмат да гэтага падобнага чыніце».
Переступаючи Слово Божъе поданьемъ вашимъ которое подалисьте, и подобное таковое многое чините •
І, паклікаўшы ўвесь натоўп, гаварыў ім: «Слухайце Мяне ўсе і разумейце.
И призвавши всю тижбу мовилъ имъ: слухайте Мене вси, и зрозумейте • [5]
Няма нічога, што звонку чалавека, што ўваходзячы ў яго, можа яго апаганіць, але тое, што з чалавека выходзіць, апаганьвае яго.
Ничого нетъ зверховного чоловеку входячого в него (же бы) што могло споганить его, але выходечое з него, тое есьть поганючое чоловека •
Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае».
Есьли хъто маеть уши слухати, нехай слышать •
І калі Ён увайшоў у дом ад натоўпу, пыталіся Яго вучні Ягоныя пра прыповесьць.
И гды вшолъ в домъ от тижбы, спыталі Его ученіки Его о подобенъстве • [6]
І кажа ім: «Няўжо і вы такія няцямкія? Няўжо не разумееце, што ўсё, што звонку ўваходзіць у чалавека, ня можа яго апаганіць,
И мовилъ имъ: так ли и вы нерозумны есьте, и не зрозумелисте ль, ижъ все што зверху входячое в чоловека, не можать споганити его •
бо ўваходзіць ня ў сэрца ягонае, але ў жывот, і выкідаецца прэч, ачышчаючы ўсякую ежу».
Ижъ не входить ему в серцо, але в черево, и на долъ выходить, търавячи весь коръмъ • [7]
І сказаў: «Тое, што выходзіць з чалавека, яно апаганьвае яго,
Мовілъ тежъ, ижъ выходячое от чоловека, то поганить чоловека •
бо з нутра, з сэрца чалавечага выходзяць благія думкі, чужалоства, распуснасьць, забойствы,
З нутря бо серца чоловечьего, помышленья лихие выходять: чужоложства, вшеточеньства, забойства • [8]
крадзяжы, хцівасьць, зласьлівасьць, подступ, бессаромнасьць, злое вока, блюзьнерствы, пыха, глупота.
Злодейства, лакомства, обіды, злосьти, зводительства, стыдливое деланье, око злое, блюзьнерство, гордосьть, безумство •
Уся гэтая ліхота знутры выходзіць і апаганьвае чалавека».
Въсе тое лихое з нутря выходить и поганить чоловека •
І, устаўшы адтуль, Ён адыйшоў у межы Тыру і Сідону. І, увайшоўшы ў дом, хацеў, каб ніхто не даведаўся, але ўтоіцца ня змог.
И оттуль всавши, шолъ в границы Тирские и Сидоньские, и вшодши в домъ, никого (меть) не хотелъ абы Его ведалъ, и не могъ утаитьсе • [9]
Бо пачула пра Яго жанчына, у якой дачка мела ў сабе нячыстага духа, і, прыйшоўшы, упала да ног Ягоных.
Услышавші бо жона о Немъ, которое дочка мела духа нечистого, пришодши припала к ногамъ Его •
А жанчына гэтая была Грэчанка, родам Сірафінікіянка; і прасіла яна Яго, каб выгнаў дэмана з дачкі ейнай.
А жона была гъречка з Сирофиникеи родомъ, и просила Его бы беса выгналъ з дочки ее • [10]
Але Ісус сказаў ёй: «Дазволь перш насыціцца дзецям, бо нядобра ўзяць хлеб у дзяцей і кінуць сабакам».
А Исусъ рекъ ей: занехай (ажъ) бы первей насытилисе дети, не есьть бо добро отняти хлеба детемъ, и покинути псомъ •
Яна ж адказала і кажа Яму: «Так, Госпадзе, але ж і сабакі пад сталом ядуць крошкі, [што ўпалі] ад дзяцей».
А она отповедівші мовила Ему: такъ Пане, бо и пси под столомъ ядять з одробинъ детей •
І сказаў ёй: «Дзеля такога слова ідзі; дэман выйшаў з дачкі тваёй».
И рекъ ей: для того слова, иди, вышолъ бесъ з дочки твоее •
І адыйшоўшы ў дом свой, яна знайшла, што дэман выйшаў і дачка ляжыць на ложку.
И вышодши в домъ свой, нашла беса вышодшого, и дочку лежачую на коровати •
І зноў, выйшаўшы з межаў Тыру і Сідону, пайшоў Ён да мора Галілейскага пасярод межаў Дэкапаля.
И засе вышодши, з границъ Тирскихъ и Сидоньскихъ, пришолъ к морю Галилейскому, межи границы Декапольские • [11]
І прыводзяць да Яго глухога, які з цяжкасьцю гаварыў, і просяць Яго ўскласьці на яго руку.
И привели к Нему глухого гугнивого, и просили Его бы взложилъ на него руку •
І, узяўшы яго ад натоўпу на бок, уклаў пальцы Свае ў вушы ягоныя, і, плюнуўшы, дакрануўся да языка ягонага.
И взявши его от тижбы одного, вложилъ пальцы Свои въ уши его, и плюнувши ткнулъ его въ языкъ •
І, глянуўшы ў неба, уздыхнуў, і гаворыць яму: «Эффата», што значыць: «Адчыніся».
И возревши на небо, вздыхнулъ, и мовилъ ему: еффафа, што есьть отворисе •
І адразу адчыніліся вушы ягоныя і разьвязаліся путы языка ягонага, і ён пачаў добра гаварыць.
И на тых местъ отворилісе уші его, и розвезалася звязка езыка его, и мовилъ просто •
І Ён перасьцерагаў іх, каб нікому не расказвалі, але колькі ні забараняў, яны яшчэ шырэй абвяшчалі.
И заказалъ имъ, бы никому не поведали, и чимъ пильней имъ Онъ заказывалъ, они больші проповедали • [12]
І надзвычай дзівіліся, кажучы: «Усё добра зрабіў, і глухім робіць, каб чулі, і нямым, каб гаварылі».
И (ажъ) над меру назбыть дивилисе, мовечи: добре все чинит, и глухие чинить слышачімі, и немые мовечими • [13]
