Марка 7 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Цяпінскага
Тады зьберліся да Яго фарысэі й некатрыя з кніжнікаў, што прышлі зь Ерузаліму,
І собралісе к Нему фарісеи, и некоторие з учоныхъ, пришодшие з Ерусолима • [1]
І, бачачы некатрых вучанікаў Ягоных, што нячыстымі рукамі, значыцца непамытымі, елі хлеб, упікалі.
И увидевши некоторихъ з учениковъ Его, нечистыми руками, то ест не умытыми едучи хлебы, ругалисе •
Бо фарысэі а ўсі Юдэі, дзержачы паданьне старцоў, не ядуць, не памыўшы ўважліва рук.
Фарисеи бо и вси юдеи, есьли часто не умыють рукъ, не ядять, держачи поданья старшихъ •
І, прышоўшы з торгу, не ядуць не памыўшыся. Ё й шмат чаго іншага, што яны прынялі дзяржаць: абмываньне чараў, судзьдзя, мядзяных рэчаў а сталоў.
И с торгу (прішодші) есьлі не умыються, не едять, и иного много есьть што принялі держати, омыванья склениць, и збановъ, и котловъ, и короватей •
Потым пытаюць у Яго фарысэі а кніжнікі: «Чаму вучанікі Твае ня робяць подле паданьня старцоў, але нячыстымі рукамі ядуць хлеб?»
Потомъ тежъ спытали Его фарисеи и учоные: чому ученики Твои не ходять водле поданья старшіхъ, але не умытымі руками ядять хлебъ?
Ён, адказуючы, сказаў ім: «Добра праракаў праз вас двудушнікаў Ісая, як напісана: "Людзі гэтыя сьцяць Мяне вуснамі, сэрца ж іхнае далёка ад Мяне;
А Онъ отповелаючи рекъ имъ: ижъ добре пророковалъ Исаия о васъ лицемерникох, якъ есьть написано: тые люди губами Ме чстять, а серце ихъ далеко отстало от Мене • [2]
Але дарма сьцяць Мяне, вучачы навукаў, расказаньняў людзкіх";
І напрасно чстять Ме, учечи наукъ приказаней людскихъ •
Бо вы, пакінуўшы расказаньне Божае, дзяржыце паданьне людзкое, абмываньне казаноў а чараў і шмат чаго іншага, падобнага да гэтага, робіце».
Оставивші бо пріказанье Божъе, держіте поданья людскіе: омытье,[3] збановъ и скленіцъ, и иное подобное таковое многое чините •
І сказаў Ён ім: «Ці добра, што адкладаеце расказаньне Божае, каб дзяржаць свае паданьне?
И мовилъ имъ добре (ли) отметываете приказанье Божъе, бы поданье вашо ховалисьте?
Бо Масей сказаў: "Сьці айца свайго й маці сва"; і: "Хто блага кажа праз айца альбо маці, няхай сьмерцю памрэць".
Моисей бо рекъ, чсьти отца твоего и матку твою, а которій злословить отца, або матку, сьмертью нехай умреть • [4]
Але вы кажаце: "Калі хто скажа айцу свайму альбо маці: «корбан» (значыцца дар), чым бы ты мог карыстацца ад мяне";
А вы мовите, есьли речеть чоловекъ отцу, або матце, корванъ, што есьть даръ, которий кольвекъ упожиточнитсе з мене •
То балей вы не дазваляеце яму штоколечы рабіць дзеля айца альбо маці,
И в тому не допущаіте его нічого учінити отцу своему, або матце своей •
Аддаляючы слова Божае паданьням сваім, каторае вы адзяржалі; і робіце шмат чаго, падобнага да гэтага».
Переступаючи Слово Божъе поданьемъ вашимъ которое подалисьте, и подобное таковое многое чините •
І прыгукаўшы йзноў груд, кажа ім: «Слухайце Мяне ўсі й разумейце.
И призвавши всю тижбу мовилъ имъ: слухайте Мене вси, и зрозумейте • [5]
Няма нічога звонку людзіны, што, уходзячы ў яе, можа яе брудзяніць; але што зь людзіны выходзе, тое брудзяне людзіну.
Ничого нетъ зверховного чоловеку входячого в него (же бы) што могло споганить его, але выходечое з него, тое есьть поганючое чоловека •
Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае!»
Есьли хъто маеть уши слухати, нехай слышать •
І як Ён ад гурбы ўвыйшоў у дом, вучанікі Ягоныя папыталіся ў Яго праз прыпавесьць.
И гды вшолъ в домъ от тижбы, спыталі Его ученіки Его о подобенъстве • [6]
І Ён сказаў ім: «Дык і вы няцямлівыя? нягож ня цяміце, што нішто, што звонку ўходзе ў людзіну, ня можа збрудзяніць яе?
И мовилъ имъ: так ли и вы нерозумны есьте, и не зрозумелисте ль, ижъ все што зверху входячое в чоловека, не можать споганити его •
Бо ня ў сэрца ягонае ўходзе, але ў жывот, і выходзе вон, ачышчаючы ўсю ежу».
Ижъ не входить ему в серцо, але в черево, и на долъ выходить, търавячи весь коръмъ • [7]
І сказаў Ён: «Што выходзе зь людзіны, тое брудзяне людзіну;
Мовілъ тежъ, ижъ выходячое от чоловека, то поганить чоловека •
Бо з нутра, із сэрца людзкога, выходзяць благія падумкі, чужалоствы, бязулства, убіўствы,
З нутря бо серца чоловечьего, помышленья лихие выходять: чужоложства, вшеточеньства, забойства • [8]
Зладзейства, прагавітасьць, нягоднасьць, ашука, бессарамяжнасьць, благое вока, блявузґаньне, пыха, дурнота.
Злодейства, лакомства, обіды, злосьти, зводительства, стыдливое деланье, око злое, блюзьнерство, гордосьть, безумство •
Усе гэтае ліха з нутра выходзе й брудзяне людзіну».
Въсе тое лихое з нутря выходить и поганить чоловека •
І, устаўшы адгэнуль, адышоў да ўкраінаў Тырскіх а Сыдонскіх, і увыйшоўшы ў дом, не хацеў, каб хто ведаў, але ня мог стаіцца.
И оттуль всавши, шолъ в границы Тирские и Сидоньские, и вшодши в домъ, никого (меть) не хотелъ абы Его ведалъ, и не могъ утаитьсе • [9]
Бо зараз пачула празь Яго адна жонка, каторае маладая дачка мела нячыстага духа, і, прышоўшы, пала да ног Ягоных.
Услышавші бо жона о Немъ, которое дочка мела духа нечистого, пришодши припала к ногамъ Его •
Жонка тая была Грачыца, СыраФінічанка подле нацанальнасьці; і прасіла яго, каб выгнаў нячысьціка з дачкі ейнае.
А жона была гъречка з Сирофиникеи родомъ, и просила Его бы беса выгналъ з дочки ее • [10]
Але Ісус сказаў ёй: «Дазволь уперад насыціцца дзяцём, бо ня гожа ўзяць хлеб у дзяцей і кінуць шчанятам».
А Исусъ рекъ ей: занехай (ажъ) бы первей насытилисе дети, не есьть бо добро отняти хлеба детемъ, и покинути псомъ •
Але яна, адказуючы, сказала Яму: «Але, Спадару; адылі й шчаняты пад столам ядуць крошкі дзяціныя».
А она отповедівші мовила Ему: такъ Пане, бо и пси под столомъ ядять з одробинъ детей •
І сказаў ёй: «За гэтае слова йдзі; вышаў нячысьцік із дачкі твае».
И рекъ ей: для того слова, иди, вышолъ бесъ з дочки твоее •
І, прышоўшы да дому свайго, яна засьпела дзяцё на ложку, а нячысьцік вышаў.
И вышодши в домъ свой, нашла беса вышодшого, и дочку лежачую на коровати •
І ўзноў, вышаўшы з аколіцаў тырскіх а сыдонскіх, прышоў да мора Ґалілейскага пераз граніцы Дзесяцімесьця.
И засе вышодши, з границъ Тирскихъ и Сидоньскихъ, пришолъ к морю Галилейскому, межи границы Декапольские • [11]
І прывялі да Яго глухога загіклівага, і прасілі Яго, каб узлажыў руку сваю на яго.
И привели к Нему глухого гугнивого, и просили Его бы взложилъ на него руку •
І, адвёўшы яго аднаго на бок ад гурбы, улажыў палцы Свае ў вушы яму і, плюнуўшы, даткнуўся да языка ягонага;
И взявши его от тижбы одного, вложилъ пальцы Свои въ уши его, и плюнувши ткнулъ его въ языкъ •
І, глянуўшы на неба, уздыхнуў і сказаў яму: «Еффафа», значыцца «адчыніся».
И возревши на небо, вздыхнулъ, и мовилъ ему: еффафа, што есьть отворисе •
І адчыніліся вушы ягоныя, і якга разьвязаўся зьвязак языка ягонага, і ён гукаў добра.
И на тых местъ отворилісе уші его, и розвезалася звязка езыка его, и мовилъ просто •
І заказаў ім казаць камулень; але чым балей Ён бараніў, тым балей яны надзвычайна разгалашалі.
И заказалъ имъ, бы никому не поведали, и чимъ пильней имъ Онъ заказывалъ, они больші проповедали • [12]
І надзвычайна зумяваліся, кажучы: «Усе добра робе: і глухіх робе чуючымі, і немых — гукаючымі».
И (ажъ) над меру назбыть дивилисе, мовечи: добре все чинит, и глухие чинить слышачімі, и немые мовечими • [13]
