Марка 12 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Цяпінскага
І пачаў гукаць ім прыпавесьцьмі: «Якісь чалавек засадзіў вінішча, і агарадзіў яго агарожаю, і выкапаў таўчэльню, і пастанавіў вежу, і аддаў яго ў ранду вінаром, і ад’ехаў.
І почалъ имъ в подобеньствахъ мовити: винницу насадилъ человекъ, и огородилъ плотомъ, и выкопалъ тискъ, и збудовалъ сьвиренъ, и поручилъ ее ратаемъ, и отошолъ • [1]
І ў пару паслаў да вінароў слугу, каб адзяржаць ад вінароў плады зь вінішча.
И послалъ к ратаемъ в часъ (овощовый) челядника, бы от ратаевъ взялъ зъ овощу винніцы •
А яны, узяўшы, зьбілі й адаслалі бязь нічога.
Лечъ оні поймавші его білі, и отослалі тощого •
І ўзноў паслаў да іх другога слугу; і таго каменьням ранілі ў галаву, і адаслалі асарамочанага.
И засе послалъ к нім другого челядніка, и того каменьемъ бъючи, пробили голову ему, и отослали безчестного •
І ўзноў паслаў іншага; і таго забілі, і шмат іншых, адных б’ючы, а другіх забіваючы.
И засе иного послалъ, и того забили, и многих иныхъ инших бъючи, а иншихъ забиваючи •
Маючы ж яшчэ адзінага сына, любовага свайго, паслаў таксама яго да іх, кажучы: "Усьцяць сына майго".
Еще прото одного сына мелъ умилованого своего, послалъ и того к нимъ опосьле, мовечи: ижъ усоромеютьсе сына моего • [2]
Але тыя вінарове сказалі мяжсобку: "Гэта спадкаемца; пайдзіма, забіма яго, і спадак будзе нашы».
А оные ратаи рекли к собе: ижъ то есьть дедичъ, прійдите забъемъ его, и нашо будеть дедицъство •
І ўзялі яго, і забілі, і выкінулі зь вінішча.
И поймавши его забили, и выкинули вонъ з винницы •
Дык што зробе гаспадар вінішча? Прыйдзе, і выгубе вінароў, і аддасьць вінішча іншым.
Што прото учинить панъ винницы, прийдеть и погубить ратаи, и дасьть винницу инымъ •
Ці ня чыталі вы гэтага ў Пісьме: Камень, што адкінулі будаўнічыя, стаў галавою вугла;
Ни Письма ль того (не) чьли есте: камень, которий взгоржонымъ[3] учинили, будуючие, тотъ сталъсе в головахъ углу • [4]
Гэта сталася ад Спадара, і дзіўна ў вачох нашых"?»
Отъ Пана сталосе то, и есьть дивно въ очъю нашихъ •
І шукалі прыгоды няць Яго, бо ведалі, што Ён празь іх сказаў прыпавесьць, але баяліся груду. І пакінуўшы Яго, адыйшлі.
И искали Его поймати, и боялисе тижбы, зрозумели бо, ижъ к нимъ подобеньство рекъ, и оставивші Его, отышли •
І яны паслалі да Яго некатрых із фарысэяў а гіродзян, каб злавіць Яго ў слове.
И послали к Нему некоторыхъ з фарисевъ, и иродияновъ, бы Его обольсьтили в слове • [5]
Яны ж, прышоўшы, кажуць Яму: «Вучыцелю, мы ведаем, што Ты праўдзівы, і не азіраешся на нікога, бо не глядзіш на асобу людзкую, але дарогі Божае вучыш праўдзіва. Дазволена даваць падачкі цэсару, ці не?
А они пришодъши мовили Ему: Учителю, ведаемъ ижъ правдивый еси, и не дбаешь ни о комъ, не смотришь бо на особы люцъские, але правдиве дороги Божъее учіш, годно ль цыншь цезарю даті, або не дамылі, або не дамы •
Маем мы даваць, ці не даваць?» Але Ён, ведаючы двудушнасьць іхную, кажа ім: «Чаму прабуеце Мяне? Прынясіце Імне дынар, каб Я бачыў яго».
Онъ пакъ ведаючи их лецемеръство, рекъ имъ: што Ме кусите, принесите Ми грошъ нехай вижу •
І прынесьлі. А Ён кажа ім: «Чый гэта абраз а напіс?» Яны сказалі Яму: «Цэсаравы».
А они принесьли и мовилъ имъ: чий объразъ то, и надписъ? а они рекли Ему: цесарский •
І, адказуючы, Ісус сказаў ім: «Цэсарава аддавайце цэсару, а Божае Богу». І дзівіліся зь Яго.
И отповедаючи Исусъ, рекъ имъ: отдайте цесарское цесарю, а Божъе Богу, и здивлялисе Ему • [6]
Тады прышлі да Яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрысеньня, і пыталіся ў Яго, кажучы:
И пришли саддукеи к Нему, которие мовять вскресенью не быти, и спытали Его, мовечи:[7]
«Вучыцелю! Масей напісаў нам: "Калі чый брат памрэць і пакіне жонку, але не пакіне дзіцяці, гэты брат ягоны мае ўзяць жонку ягоную і даць насеньне брату свайму".
Учителю, Моисей написалъ намъ, ижъ есьли кому братъ умреть, а оставить жону, а детей не оставить, нехай поиметь братъ его жону его, и вскресить семе брату своему • [8]
І было сямёх братоў: і першы ўзяў жонку, і, паміраючы, не пакінуў насеньня.
Семъ братьи (межи нами) было, и первый понялъ жону, и умираючи не оставилъ семени •
І другі ўзяў яе, і памер, і ён не пакінуў насеньня, таксама й трэйці.
И вторий понялъ ее, и умеръ, (лечъ) ани тотъ не оставилъ семени, и третий также •
І сямёх мела яе, і не пакінулі насеньня. Просьле ўсіх памерла й жонка.
И поняли ее семъ, а не оставили семени, опосьле пакъ всихъ умерла и жона •
Дык у ўскрысеньню, як ускрэснуць, чыёй зь іх будзе яна жонкаю? Бо сямёх мелі яе за жонку».
В вскресенье гды вскреснуть, которому ихъ будеть жона, семъ бо мели ее за жону •
І Ісус, адказуючы, сказаў ім: «Ці затым вы мыляецеся, што ня знаеце Пісьмаў ані моцы Божае?
И отповедаючи Исусъ, рекъ имъ: не того делелъ зводитесе, не знаючи Писмъ, ни моцы Божее •
Бо як ускрэснуць ізь мертвых, ня будуць жаніцца ані выходзіць замуж, але будуць як ангілы на нябёсах.
Гды бо з мертвыхъ вскреснуть, ни женятьсе, ни замужъ идуть, але суть якъ Аньгели на небе •
А што да мертвых, што яны ўскрэснуць, ці ня чыталі вы ў кнізе Масеявай, у кусьце, як Бог казаў яму, кажучы: "Я Бог Абрагамоў а Бог Ісакоў а Бог Якаваў"?
А о мертвыхъ ижъ вставають, не читалисьтель в книгахъ Моисеевыхъ, якъ прі кусьте, рекъ ему Богъ, мовечі: Я Богъ Авраамовъ, и Богъ Исааковъ, и Богъ Якововъ •
Ня ё Бог мертвых, але жывых. Дык вы вельма мыляецеся».
Не есьть (ти) Богъ мертвыхъ, але Богъ живыхъ, вы прото многіе зводітесе • [9]
І дабліжыўся адзін із кніжнікаў, чуючы сьпярэчку іхную, і пераканаўшыся, што Ён адказаў ім вельмі добра, папытаўся ў яго: «Каторае расказаньне першае з усіх?»
И приступивши одінъ зъ учоныхъ, услышавши ихъ розмавляючихъсе, видечи ижъ добре отповедалъ имъ, спыталъ Его: которое есьть первое всихъ приказаней?[10]
І Ісус адказаў яму: «Першае з усіх расказаньне: "Слухай Ізраелю! Спадар Бог наш ё Спадар адзін;
А Исусъ отповедилъ ему: ижъ первое всихъ приказаней: слухай Израилю, Панъ Богъ вашъ, Панъ Израилю есьть • [11]
І любі Спадара Бога свайго з усяго сэрца свайго, і з усяе душы свае, і з усяе думкі свае, і з усяе моцы свае". Гэта першае расказаньне!
И розмилуешъсе Пана Бога твоего всимъ серцомъ твоимъ, и всею душою твоею, и всимъ смысломъ твоимъ, и всею моцъю твоею, тое есьть первое приказанье •
А другое падобнае да гэтага: "Любі прыяцеля свайго, як самога сябе". Няма іншага расказаньня большага за гэтыя».
А второе подобно ему: розмилуешъсе ближнего своего, якъ самъ себе, больши того иное приказанье не есьть • [12]
І кніжнік сказаў Яму: «Добра, Вучыцелю! Ты сказаў праўду, бо адзін ё Бог, нямаш іншага, апрача Яго;
И рекъ Ему учоный: добре Учителю, правъдивесь рекъ, ижъ Однінъ есьть (Богъ) и не есьть иный окромъ Его •
І любіць Яго з усяго сэрца, і з усяго розуму, і з усяе душы, і з усяе моцы, і любіць прыяцеля, як самога сябе, ё балей чымся ўсі ўсепаленьні а аброкі».
И што (тежъ) миловати Его всимъ серъцомъ, и всимъ розумомъ, и всею душою, и всею моцъю, и шъто миловати бълижънего якъ себе, (бо то) больши ест всего целого[13] сожженья, и (иных) оферъ •
І Ісус, бачачы, што ён разумна адказаў, сказаў яму: «Недалёка ты ад гаспадарства Божага». І ніхто просьле гэтага ня сьмеў пытацца ў Яго.
А Исусъ відечи ижъ смысльно отповедилъ, рекъ ему: не далеко еси от Королевства Божъего, и нихто не сьмелъ к тому Его спытати •
І Ісус, адказуючы, сказаў, як вучыў у сьвятыні: «Як гэта кажуць кніжнікі, што Хрыстос ё сын Давідаў?
И отповедаючи Исусъ, мовілъ учачи в церкви: яко мовять учоные, ижъ Христосъ Сынъ есьть Давыдовъ • [14]
Бо сам Давід сказаў у Духу Сьвятым: "СПАДАР сказаў Спадару майму: сядзі па правіцы Маёй, пакуль Я зраблю непрыяцеляў Тваіх казулькаю пад ногі Твае".
Тотъ бо Давыдъ рекъ Духомъ Съветым (мовечі) мовилъ Панъ Пану моему, сядъ по правицы Мене, докуль положу вороги Твои под ножкомъ ногамъ Твоимъ • [15]
Дык Давід сам кажа Яму "Спадар": як жа Ён сын ягоны?» І вялікі груд ахвотна Яго слухаў.
Самъ прото Давыдъ, мовить (ижъ есьть) Его Паномъ, откулежъ сынъ ему есьть, и мъногая тижба слухала Его вдячъне •
І казаў ім у навуццы Сваёй: «Уважайце на кніжнікаў, што любяць хадзіць у даўгім адзецьцю, і здарованьні на таргох,
И мовилъ имъ в науце Своей, стережітесе от учоных, ходячих в (любазных) оденьях ходіті, и (милуючих) поздоровлянья на торгохъ •
І першыя седавы ў бажніцах, і першыя месцы на вячэрах;
И переднейшое заседанье в згромаженьях и переднее седенье на вечеряхъ •
Што зьядаюць дамы ўдоваў ды пад прыклепам даўгіх малітваў. Гэтыя адзяржаць цяжшае засуджэньне».
Выедаючіхъ домы вдовъ, а (еще) домніманьемъ долгих молитвъ, тые приймуть лишшое осуженье • [16]
І Ісус сеў супроці скарбонкі, і глядзеў, як людзі кідалі медзякі ў скарбонку. І шмат хто багаты кідаў шмат.
И седши Исусъ, противъ скарбному хованью, и гледелъ, яко тижба мечеть гроши в скарбное хованье, а многие богатые вметывали много •
І прышла адна бедная ўдава, і ўкінула два пенязі, што складаюць шэляг.
И пришодши одна вдова убогая, вкинула дъробные (пенези) два, што есьть галеръ •
Пагука ўшы вучанікаў Сваіх, сказаў ім: «Запраўды кажу вам, што гэтая бедная ўдава ўкінула балей, чымся ўсі, што кідалі ў скарбонку;
И призвавши ученики Свои, рекъ имъ: правдиве мовълю вамъ, ижъ вдова тая убогая, больши всихъ вкинула, вметываючихъ в скарбное хованье •
Бо ўсі кідалі з дастатку свайго, але яна зь нястачы свае ўкінула ўсе, што мела, усе, што мела на жыцьцё свае».
Вси бо з офитосьти своее вкидывали, а тая з недостатку своего, все што мела, вкинула все выживенье свое •
