Да Габрэяў 11 разьдзел

 

 

Вера ж — гэта перакана́насць у спадзява́ным і ўпэ́ўненасць у рэ́чах нябачных.

 

Вера — гэта зарука чаканага і доказ нябачнага.

Праз яе атрымалі сведчанне продкі.

 

Дзякуючы веры продкі атрымалі пасьведчаньне.

Вераю спазнаём, што сусвет ўладкава́ны словам Божым, так што з няба́чнага ўзнікла ба́чнае.

 

Верай пазнаём, што словам Божым наладжаны вякі (сьвет) і што з нябачных паўсталі рэчы, якія мы бачым.

Вераю Авель прынёс Богу ахвяру лепшую, чым Каін; праз яе ён атрыма́ў све́дчанне, што ён праведны, як засве́дчыў Бог пра дары яго; ёю і пасля смерці ён праця́гвае гаварыць.

 

Праз веру Абель прынёс Богу лепшую ахвяру, чым Каін, за што атрымаў ён пасьведчаньне, што ён справядлівы. Бог бо пасьведчыў пра яго дары, і хоць ён памёр, верай сьведчыць дагэтуль.

Вераю Яно́х перане́сены быў, так што не ўбачыў смерці; і не знайшлі яго, таму што Бог перанёс яго. Бо раней, чым ён быў перане́сены, атрыма́ў ён све́дчанне, што дагадзіў Богу.

 

Верай Гэнох схоплены быў, каб ня бачыў сьмерці. І не знайдзены, бо забраў яго Бог: перад узяцьцем меў сьведчаньне, што мілы быў Богу.

А без веры дагадзіць Богу немагчыма; бо той, хто прыхо́дзіць да Бога, павінен верыць, што Ён ёсць, і тым, хто шукае Яго, Ён дае ўзнагароду.

 

Без веры немагчыма падабацца Богу. Верыць трэба шукаючы Бога, бо Ён — узнагарода шукаючым Яго.

Вераю Ной, будучы апаве́шчаны пра яшчэ нябачнае, з богабая́знасцю збудава́ў каўчэг для выратава́ння дому свайго; ёю асудзіў ён свет і стаў спадкае́мцам пра́веднасці па веры.

 

Вераю атрымаў Ной аб'яўленьне аб тым, чаго яшчэ не бачылася, з боязьні пабудаваў карабель (арку) на выратаваньне сям'і сваёй. Вераю асудзіў ён сьвет і праз веру стаўся ўдзельнікам справядлівасьці, якая верай здабываецца.

Вераю Аўраам паслу́хаўся паклікання ісці ў краіну, якую нале́жала яму атрымаць у спа́дчыну, і пайшоў, не ведаючы, куды ідзе.

 

З веры Абрагам паслухаўся пайсьці на месца, якое павінен быў атрымаць у спадку. Выйшаў, ня ведаючы куды ісьці.

Вераю пасяліўся ён на зямлі абетава́най, як на чужой, і жыў у шатрах з Ісаакам і Іакавам, сунасле́днікамі таго ж абетава́ння;

 

Праз веру апынуўся ў Зямлі Абяцанай, як у чужой, у палатках пражываючы з Ісаакам і Якубам, са спадкапераймальнікамі таго ж самага абяцаньня.

бо ён чакаў горада, які ма́е трыва́лыя падму́ркі, горада, майстар і ствара́льнік якога — Бог.

 

Спадзяваўся на горад, які меў моцныя фундаменты, будаўнічым якога і архітэктарам быў Бог.

Вераю і сама Сарра, будучы бясплоднаю, атрымала здольнасць зача́ць і насуперак свайму ўзросту нарадзіла, бо ведала, што верны Той, Хто абяцаў.

 

З веры тая самая Сара бясплодніца, ня гледзячы на ўзрост, атрымала ласку на пачацьце патомка, бо паверыла, што праўдзівы Той, Які даў абяцаньне.

А таму ад аднаго, і прытым амярцве́лага, нарадзілася так многа, як зорак на небе і як пяску незлічонага на беразе мора.

 

Дзеля таго і ад аднаго кволага чалавека нарадзілася шмат "як зорак на небе, як пяску незлічонага на беразе мора".

Усе яны памерлі ў веры, не атрымаўшы абяцанага, а толькі здалёк бачылі яго, і віта́лі, і казалі пра сябе, што яны чужынцы і вандроўнікі на зямлі;

 

Усе тыя памерлі ў веры, не атрымаўшы таго, што ім было абяцана, толькі здалёку аглядаючы тое абяцанае, вітаючы і вызнаючы, што на зямлі яны толькі вандроўнікі і госьці.

бо тыя, хто так гаворыць, ясна паказваюць, што шукаюць бацькаўшчыну.

 

Каторыя так кажуць, значыць, шукаюць праўдзівай бацькаўшчыны.

І калі б яны мелі ў думках тую, з якой выйшлі, то ў іх была б магчымасць вярнуцца;

 

Калі ж бы тую ўспаміналі, з якой выйшлі, знайшлі б магчымасьць да яе вярнуцца.

але цяпер яны імкнуцца да лепшага, гэта значыць, да нябеснага; таму і Бог не саромеецца іх, называючы Сябе іх Богам: бо Ён падрыхтаваў ім горад.

 

Цяпер тужаць па лепшай, гэта значыць па нябеснай. Вось таму Бог не саромецца называць сябе іх Богам, бо падрыхтаваў ім горад.

Вераю Аўраам, праходзячы выпрабава́нне, прынёс у ахвяру Ісаака, і прыносіў адзінароднага ён, які атрыма́ў абетава́нні

 

З веры ахвяраваў Абрагам Ісаака, выстаўлены на спробу, і то адзінага сына склаў на ахвяру, хаця ён і атрымаў абяцаньне.

і якому было́ ска́зана: «у Ісааку будзе назва́на тваё патомства»;

 

Яму было сказана: "З Ісаака будзе для цябе патомства".

бо ён думаў, што Бог мае сілу і з мёртвых уваскраша́ць, таму і атрымаў яго як вобраз уваскрасе́ння.

 

Верыў жа ён, што і з памёршага зможа Бог выклікаць патомства. Дзеля таго выбраў яго на падабенства Хрыстуса.

Вераю ў будучыню Ісаак благаславіў Іакава і Ісава.

 

З веры ў будучае пабагаславіў Ісаак Якуба і Эзава.

Вераю Іакаў, паміра́ючы, благаславіў кожнага з сыноў Іосіфа і пакланіўся, абапіра́ючыся на верх жазла́ свайго.

 

На моцы веры ўміраючы Якуб пабагаславіў кожнага з сыноў Язэпа і пакланіўся нізка перад вярхом яго палкі.

Вераю Іосіф пры сконе нагада́ў пра выхад сыноў Ізраілевых і даў наказ наконт касце́й сваіх.

 

Праз веру ўміраючы Язэп успомніў аб выхадзе сыноў Ізраіля і даў паручэньне адносна сваіх астанкаў (касьцей).

Вераю Маісей пасля нараджэння быў хава́ны тры месяцы бацька́мі сваімі; бо яны бачылі, што дзіця́ прыгожае, і не пабая́ліся царскага загаду.

 

Праз веру Майсей быў укрываны бацькамі сваімі на працягу трох месяцаў ад свайго нараджэньня, бо ведалі, што падобнае ёсьць дзіцятка, а не перапалохаліся загаду фараона.

Вераю Маісей, стаўшы дарослым, адмовіўся называцца сы́нам дачкі фараонавай,

 

Вырасшы Маісей праз веру запярэчыў, што ён сын дачкі фараона,

і пажада́ў лепш пакутаваць з народам Божым, чым мець часовае грахоўнае задавальне́нне,

 

лепш выбіраючы прасьледаваньне разам з народам Божым, чым мець часовую прыемнасьць грэху.

і палічыў, што цярпець знявагі дзеля Хрыста — бо́льшае багацце, чым егіпецкія скарбы; бо ён глядзеў на будучую ўзнагароду.

 

Лічыў бо за вялікае багацьце пераносіць зьнявагі дзеля Хрыстуса. Ён памятаў аб узнагародзе.

Вераю пакінуў ён Егіпет, не пабаяўшыся гневу царскага; бо ён, бы́ццам бачачы Нябачнага, быў цвёрдым.

 

З веры пакінуў Эгіпт, не збаяўся злосьці фараонскае, вытрываў, як быццам бачачы нябачнага.

Вераю здзейсніў ён пасху і акрапленне крывёю, каб вынішчальнік першынцаў не крануў іх.

 

З веры наладзіў Пасху і апырскваньне крывёй, каб не дакрануўся той, які пазабіваў усё першароднае.

Вераю перайшлі яны Чырвонае мора, як па сушы, што паспрабавалі зрабіць Егіпцяне — і патанулі.

 

З веры перайшлі Чырвонае Мора, як быццам па сухо зямлі, калі ж спрабавалі гэта зрабіць Эгіпцяне, патапіліся.

Вераю рухнулі сцены Іерыхонскія пасля сямідзённага абходу вакол іх.

 

З веры паразвальваліся муры Ерыхона, калі абыходзілі іх вакруг сем дзён.

Вераю Рааў-блудніца, з мірам прыняўшы выведнікаў (і правёўшы іх іншай дарогаю), не загінула з нявернымі.

 

Праз веру не прапала блудніца Рахаб разам з няверуючымі, бо гасьцінна прыняла разьведчыкаў.

І што яшчэ скажу? Не хопіць мне часу, каб расказваць пра Гедэона, Варака і Самсона, пра Іефая, Давіда і Самуіла, і іншых прарокаў,

 

Ды што яшчэ маю сказаць? Не хапіла б часу расказваць пра Гедэона, Барока, Самсона, Ефтэ, Давіда, Самуіла і прарокаў.

якія вераю скара́лі царствы, вяршы́лі справядлівасць, атры́млівалі абяцанае, закрыва́лі пашчы львам,

 

Яны праз веру перамаглі каралеўствы, аказвалі справядлівасьць, атрымалі абяцаньне, затыкалі ляпы львам,

гасíлі сілу агню, пазбяга́лі вастрыя́ мяча, станавіліся дужымі пасля немачы, былі моцнымі на вайне, праганялі войскі чужы́нцаў;

 

гасілі полымя агня, усьцерагаліся сьмерці ад мяча, ачуньвалі ад немачы, былі стойкімі ў баях, змушаючы ўцякаць атрады ворагаў.

жанчыны атры́млівалі паме́рлых сваіх уваскрэ́слымі; а іншыя заму́чаны былí, адмовіўшыся ад вызвале́ння, каб дасягну́ць уваскрасе́ння ў лепшае жыццё;

 

Праз іх уваскрашваньне жонкі вярталі сваіх мужоў. Іншыя былі замучаны, не прыняўшы асвабаджэньня, каб атрымаць лепшае ўваскрашэньне.

іншыя перане́слі здзекі і пабоі, а таксама зняво́ленне і цямнíцу,

 

Іншыя ж нацярпеліся зьдзекаў і бічаваньняў і пры тым кайданаў ды астрогаў.

былі пабіты камянямі, былі перапілава́ны, катава́ны, паміралі, забітыя мячом, блука́лі ў авечых і казіных скурах, цярпелі няста́чы, уціск, злобу;

 

Каменявалі іх рэзалі, гінулі яны ад мяча, скрываліся ў авечых скурах і казьліных, жылі ў горы, нястачах і прыгнёце.

тыя, каго не варты быў увесь свет, блука́лі па пусты́нях, і гарах, і пячорах, і цяснíнах зямных.

 

Не варты быў іх сьвет: блукаліся па пустынях, па горах, у земляных сховішчах.

І ўсе яны, хоць і заслужы́лі пахвалу́ за веру, не атрыма́лі абяца́нага,

 

І ўсе гэтыя сьведкі веры не атрымалі абяцаньня,

таму што Бог прадугле́дзеў для нас нешта лепшае, каб яны не без нас дасягну́лі даскана́ласці.

 

дзеля таго, што Бог прадбачыў для вас нешта лепшае і не хацеў, каб яны дабіліся дасканаласьці без вас.