Яна 8 разьдзел

 

 

Іісус жа пайшоў на гару Елео́нскую;

 

Jezus-ža pajšoŭ na haru Aliŭnuju.

а раніцаю зноў прыйшоў у храм, і ўсе людзі ішлі да Яго; і Ён сеў і вучыў іх.

 

I na świtańni iznoŭ pryjšoŭ u światyniu i ŭwieś narod pryjšoŭ da jaho; a jon sieŭšy wučyŭ ich.

І прывялí кніжнікі і фарысеі да Яго жанчыну, якую заста́лі за пралюбадзе́йствам, і, паста́віўшы яе пасярэ́дзіне,

 

A knižniki i faryzei prywiali žančynu, złoŭlenuju na čužałostwie, i pastawili jaje pasiaredzinie,

кажуць Яму: Настаўнік, гэтую жанчыну заста́лі падча́с пралюбадзе́йства;

 

i skazali jamu: Wučyciel, hetaja žančyna tolki-što złoŭlenaja na čužałostwie.

у законе Маісей загада́ў нам такіх пабіва́ць камяня́мі, а Ты што скажаш?

 

A ŭ zakonie Majsiej zahadaŭ nam hetakich kamienawać. Ty-ž što skažaš?

Гаварылі ж яны гэта, спакуша́ючы Яго, каб было́ ў чым абвінава́ціць Яго. Але Іісус, нізка нагну́ўшыся, па́льцам піса́ў на зямлі, не зважа́ючы на іх.

 

A hetaje jany hawaryli, prabujučy jaho, kab mahčy jaho abwinawacić. Jezus-ža, nahnuŭšysia nizka, pisaŭ palcam pa ziamli.

Калі ж яны праця́гвалі пыта́цца ў Яго, Ён, разагну́ўшыся, сказаў ім: хто з вас без граху́, няхай першы кíне ка́мень у яе.

 

Kali-ž nie pierastawali pytacca ŭ jaho, wyprastawaŭsia i skazaŭ im: Chto z was biez hrachu, niachaj pieršy kinie ŭ jaje kamień.

І зноў, нізка нагну́ўшыся, піса́ў на зямлі.

 

I iznoŭ nahnuŭšysia, pisaŭ na ziamli.

Яны ж, пачу́ўшы гэта і адчува́ючы дако́ры сумле́ння, сталі выхо́дзіць адзін за адным, пачына́ючы ад старэ́йшых і да апошніх; і заста́ўся адзін Іісус і жанчына, што стаяла пасярэ́дзіне.

 

Jany-ž, pačuŭšy, adzin za druhim wychodzili, pačynajučy ad staršych; a astaŭsia adzin Jezus i žančyna, stojačy pasiaredzinie.

Іісус, разагну́ўшыся і не ўба́чыўшы нікога, акрамя́ жанчыны, сказаў ёй: жанчына! дзе абвінава́ўцы твае? ніхто цябе не асудзíў?

 

I wyprastawaŭšysia Jezus skazaŭ jej: žančyna, dzie tyja, što ciabie winawacili? Nichto ciabie nie asudziŭ?

Яна адказала: ніхто, Госпадзі! Сказаў ёй Іісус: і Я не асуджа́ю цябе; ідзі і больш не грашы́.

 

Jana skazała: Nichto, Panie. Jezus-ža skazaŭ: I ja ciabie nie asudžu; idzi i ŭžo bolej nie hrašy.

І зноў прамо́віў да іх Іісус, ка́жучы: Я святло́ све́ту; хто по́йдзе за Мною, той не будзе хадзіць у це́мры, а бу́дзе мець святло́ жыцця́.

 

Iznoŭ-ža hawaryŭ im Jezus, kažučy: Ja jość światło świetu, chto idzie za mnoju, toj nia chodzić u ciemry, ale budzie mieć świetłaść žyćcia.

Тады сказалі Яму фарысеі: Ты Сам пра Сябе све́дчыш; све́дчанне Тваё непраўдзíвае.

 

Dyk skazali jamu faryzei: Ty daješ paświedčańnie sam ab sabie; paświedčańnie twajo nia jość praŭdziwaje.

На гэта Іісус сказаў ім: калі Я і Сам све́дчу пра Сябе, то све́дчанне Маё праўдзíвае, бо Я ведаю, адкуль Я прыйшоў і куды іду; а вы не ве́даеце, адкуль Я прыхо́джу і куды іду.

 

Adkazaŭ Jezus i skazaŭ im: Kali ja i daju paświedčańnie sam ab sabie, to praŭdziwaje majo paświedčańnie, bo ja wiedaju, adkul pryjšoŭ i kudy idu; a wy nia wiedajecie, adkul ja prychodžu, abo kudy idu.

Вы па пло́ці су́дзіце; Я не суджу́ нікога;

 

Wy sudzicie pawodle cieła, ja nikoha nia sudžu.

а калі і суджу́ Я, то суд Мой праўдзíвы, бо Я не адзін, а Я і Айцец, Які пасла́ў Мяне;

 

A kali ja sudžu, to sud moj praŭdziwy, bo ja jość nie adzin, ale ja i Ajciec, katory pasłaŭ mianie.

і ў законе ж вашым напíсана, што све́дчанне двух чалавек праўдзíвае;

 

I ŭ zakonie wašym jość napisana, što paświedčańnie dwuch čaławiek jość praŭdziwaje.

Я Сам сведчу пра Сябе, і све́дчыць пра Мяне Айцец, Які пасла́ў Мяне.

 

Ja jość, što paświedčańnie daju sam ab sabie, i daje paświedčańnie aba mnie Ajciec, katory pasłaŭ mianie.

Тады сказалі Яму: дзе Айцец Твой? Адказаў Іісус: вы не ве́даеце ні Мяне, ні Айца Майго; калі б вы Мяне ве́далі, то ведалі б і Айца Майго.

 

Dyk kazali jamu: Dzie twoj Ajciec? Adkazaŭ im Jezus: Wy nia znajecie ani mianie, ani Ajca majho; kali-b wy mianie znali, to chiba-ž znali-b i Ajca majho.

Гэтыя словы гаварыў Іісус каля ска́рбніцы, ву́чачы ў храме; і ніхто не схапіў Яго, бо яшчэ не прыйшоў час Яго.

 

Hetyja słowy hawaryŭ Jezus kala skarbony, wučačy ŭ światyni. I nichto nia ŭziaŭ jaho, bo jašče nia pryjšła jaho časina.

І зноў сказаў ім Іісус: Я адыхо́джу, і бу́дзеце шукаць Мяне, і памраце́ ў граху́ сваім; куды Я іду, вы не можаце прыйсцí.

 

Dyk skazaŭ im iznoŭ Jezus: Ja idu, i budziecie šukać mianie, i ŭ hrachu wašym pamrecio; kudy ja idu, wy nia možacie pryjści.

Іудзеі тады гаварылі: ці не заб’е Ён Сам Сябе, калі кажа: «куды Я іду, вы не можаце прыйсцí»?

 

Dk kazali žydy: Ci-ž jon zabje samoha siabie, bo skazaŭ: "Kudy ja idu, wy nia možacie pryjści"?

Ён сказаў ім: вы ад нíзу, а Я з вышынí; вы з гэтага све́ту, Я не з гэтага све́ту;

 

I kazaŭ im: Wy jość źnizu, ja z wyšyni; wy jość z hetaha świetu, ja nia z hetaha świetu.

таму і сказаў Я вам, што памраце́ ў граха́х сваіх; бо калі не ўве́руеце, што гэта Я, то памраце́ ў граха́х сваіх.

 

Dyk ja skazaŭ wam, što pamrecio u hrachoch wašych; bo kali nia ŭwierycie, što ja jość, pamrecio ŭ hrachu wašym.

Тады сказалі Яму: хто Ты? І сказаў ім Іісус: Той, Хто ад пача́тку, як і кажу вам;

 

Dyk kazali jamu: Chto ty jość? Skazaŭ im Jezus: Pačatak, katory i hawaru wam.

многа ма́ю Я пра вас гавары́ць і судзíць; але Той, Хто паслаў Мяне, íсцінны, і што́ Я чуў ад Яго, тое і кажу свету.

 

Mnoha maju ab was hawaryć i sudzić. Ale toj, katory pasłaŭ mianie, praŭdamoŭny jość, i ja, što pačuŭ ad jaho, toje hawaru na świecie.

Не зразуме́лі яны, што Ён гаварыў ім пра Айца.

 

I nie zrazumieli, što Ajcom swaim nazywaŭ Boha.

І сказаў ім Іісус: калі ўзды́меце Сына Чалавечага, тады даве́даецеся, што гэта Я і што ад Сябе Я нічога не раблю́, але як навучы́ў Мяне Айцец Мой, так і гавару;

 

Dyk skazaŭ im Jezus: Kali ŭźnimiecie Syna čaławiečaha, tady paznajecie, što ja jość, i ja sam ad siabie ničoha nia čyniŭ, ale jak nawučyš mianie Ajciec, toje hawaru.

і Той, Хто пасла́ў Мяне, са Мною ёсць; Айцец не пакінуў Мяне аднаго, бо Я заўсёды раблю ўго́днае Яму.

 

I toj, katory mianie pasłaŭ, sa mnoju jość, i nie astawiŭ mianie adnaho, bo ja, što jamu padabajecca, zaŭsiody čyniŭ.

Калі Ён гаварыў гэта, многія ўве́равалі ў Яго.

 

Kali jon hetaje hawaryŭ, mnohija ŭwieryli ŭ jaho.

Казаў тады Іісус Іудзеям, якія ўве́равалі ў Яго: калі застаняце́ся ў слове Маім, то вы сапраўды́ вучні Мае́,

 

Dyk kazaŭ Jezus da tych žydoŭ, katoryja ŭwieryli ŭ jaho: Kali wy wytrywajecie ŭ mowie majej, sapraŭdy budziecie maimi wučniami,

і спазна́еце ісціну, і ісціна вы́зваліць вас.

 

i paznajecie praŭdu, a praŭda was zrobić wolnymi.

Яны адказалі Яму: мы се́мя Аўраа́мава і нікому не былí раба́мі ніколі; як жа Ты кажаш: «ста́неце вольнымі»?

 

Adkazali jamu: My patomtswa Abrahama i nikomu nikoli nia słužyli; jak-ža ty kažaš: "Budziecie wolnymi"?

Адказаў ім Іісус: праўду, праўду кажу вам: кожны, хто грашы́ць, ёсць раб граху;

 

Adkazaŭ im Jezus: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, što kožny, chto čynić hrech, jość słuhoju hrechu.

але раб не застае́цца ў доме ве́чна — сын застае́цца вечна;

 

Słuha-ž nie astajecca ŭ domie nawieki, a syn astajecca nawieki.

дык вось, калі Сын вы́зваліць вас, то сапраўды́ вольнымі будзеце;

 

Dyk kali was Syn zrobić wolnymi, budziecie sapraŭdy wolnymi.

ведаю, што вы се́мя Аўраа́мава; аднак вы шука́еце, як забіць Мяне, бо слова Маё не ўмяшча́ецца ў вас;

 

ja wiedaŭ, što wy syny Abrahama; ale wy šukajecie mianie zabić, bo mowa maja nia prymajecca ŭ was.

Я кажу тое, што бачыў у Айца Майго; а вы робіце тое, што бачылі ў айца вашага.

 

Ja hawaru, što widzieŭ u Ajca majho, a wy robicie, što widzieli ŭ ajca wašaha.

Яны сказалі Яму ў адказ: айцец наш — Аўраа́м. Кажа ім Іісус: калі б вы былí дзе́цьмі Аўраа́ма, то рабілі б учы́нкі Аўраа́мавы;

 

Adkazali i skazali jamu: Ajciec naš jość Abraham. Skazaŭ im jezus: kali wy syny Abrahama, čyniecie ŭčynki Abrahamawy.

а цяпер шука́еце, як забіць Мяне, Чалавека, што сказаў вам ісціну, якую чуў ад Бога; Аўраа́м гэтага не рабіў;

 

Ciapier-ža wy šukajecie zabić mianie, čaławieka, katory skazaŭ wam praŭdu, jakuju pačuŭ ad Boha; hetaha Abraham nia čyniŭ.

вы робіце ўчы́нкі айца вашага. На гэта сказалі Яму: мы не ад блу́ду наро́джаныя; адзін Айцец у нас — Бог.

 

Wy čynicio ŭčynki Ajca wašaha. Jany-ž skazali jamu: My z čužałostwa nie radzilisia; my adnaho ajca majem, Boha.

Сказаў жа ім Іісус: калі б Бог быў Айцом вашым, то вы любíлі б Мяне, бо Я ад Бога вы́йшаў і прыйшо́ў; бо не Сам ад Сябе Я прыйшоў, а Ён паслаў Мяне;

 

Dyk skazaŭ im Jezus: Kali-b Boh byŭ wašym Ajcom, wy lubili-b mianie. Bo ja z Boha wyjšaŭ i pryjšoŭ; bo ja nie ad siabie samoha pryjšoŭ, ale jon mianie pasłaŭ.

чаму вы не разуме́еце мовы Маёй? бо не можаце чуць слова Майго;

 

Čamu wy nie razumiejecie majej hutarki? Bo wy nia možacie słuchać mowy majej.

вы — ад айца вашага дыявала, і хочаце выко́нваць жада́нні айца вашага; ён быў чалавеказабо́йцам ад пача́тку і не ўстая́ў у íсціне, таму што няма íсціны ў ім; калі ён ілжэ́, то сваё гаворыць, бо ён ілгу́н і айцец ілжы́;

 

Wy jość z ajca djabła i chočacie čynić pažadańni ajca wašaha. Jon čaławiekalubcam byŭ ad pačatku i nie ŭstajaŭ u praŭdzie, bo niama ŭ im praŭdy. Kali haworyć iłžu, z ułasnaha haworyć, bo jon łhun i ajciec jaje.

а паколькі Я íсціну гавару, то не ве́рыце Мне;

 

Kali-ž ja kažu praŭdu, wy nia wierycie mnie.

хто з вас вы́крые Мяне ў няпра́ўдзе? калі ж Я ісціну гавару, чаму вы не верыце Мне?

 

Chto z dakaža ŭ-wa mnie hrech? Kali ja wam praŭdu kažu, čamu wy mnie nia wierycie?

хто ад Бога, той словы Божыя слу́хае; вы таму не слу́хаеце, што вы не ад Бога.

 

Chto jość z Boha, słuchaje słoŭ Božych. Dziela taho wy nia słuchajecie, što wy nia jość z Boha.

Адказа́лі на гэта Іудзеі і сказалі Яму: хіба́ не пра́вільна мы кажам, што Ты Самаранíн і дэман у Табе?

 

Dyk adkazali žydy i skazali jamu: Ci-ž my nia dobra kažam, što ty samaranin i djabła maješ?

Адказаў Іісус: ува Мне дэмана няма, але Я шану́ю Айца Майго, а вы зневажа́еце Мяне;

 

Adkazaŭ Jezus: Ja djabła nia maju, ale pawažaju Ajca majho, a wy mianie źniewažajecie.

Я ж не шука́ю сла́вы Сваёй; ёсць Той, Хто шука́е і су́дзіць;

 

Ale ja nia šukaju swajej sławy; jość, chto šukaje i sudzić.

праўду, праўду кажу вам: хто захава́е слова Маё, той не ўбачыць смерці даве́ку.

 

Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, kali chto zachawaje mowu maju, śmierci nia ŭbača nawieki.

Тады сказалі Яму Іудзеі: цяпер даве́даліся мы, што ў Табе дэман: Аўраа́м памёр і прарокі, а Ты кажаш: «хто захава́е слова Маё, той не спазна́е смерці даве́ку»;

 

Dyk skazali žydy: Ciapier my paznali, što ty djabła maješ. Abraham pamior i praroki, a ty kažaš: "Kali chto zachawaje mowu maju, nie pakaštuje śmierci nawieki".

няўжо Ты бо́льшы за айца нашага Аўраа́ма, які памёр? і прарокі паме́рлі; каго Ты з Сябе робіш?

 

Niaŭžo ty bolšy za ajca našaha Abarahma, katory pamior? I praroki paŭmirali; kim ty sam siabie robiš?

Адказаў Іісус: калі Я праслаўля́ю Сам Сябе, то слава Мая нішто; ёсць Айцец Мой, Які праслаўля́е Мяне, Той, пра Каго вы гаво́рыце, што Ён Бог ваш;

 

adkazaŭ jezus: kali ja sam siabie słaŭlu, sława maja ništo. Jość Ajciec moj, katory sławić mianie, ab katorym wy kažacie, što jon Boh waš,

і вы не пазналі Яго, а Я знаю Яго; і калі Я скажу, што не знаю Яго, то буду падо́бны да вас ілгун; але Я знаю Яго і захо́ўваю слова Яго;

 

i wy nia paznali jaho. Ale ja jaho znaju, i kali-b ja skazaŭ, što jaho nia znaju, budu padobnym da was łhunom. Ale ja znaju jaho, i mowu jahonu zachoŭwaju.

Аўраа́м, айцец ваш, ра́ды быў, што ўба́чыць дзень Мой; і ўбачыў, і ўзра́даваўся.

 

Abraham, ajciec waš, rad byŭ, kab ubačyć dzień moj; jon ubačyŭ i ŭściešyŭsia.

На гэта сказалі Яму Іудзеі: Табе няма яшчэ пяцíдзесяці гадоў, і Ты бачыў Аўраама?

 

Dyk skazali da jaho žydy: Piaćdziesiat hadoŭ jašče nia maješ i ty Abrahama bačyŭ?

Сказаў ім Іісус: праўду, праўду кажу вам: перш чым быў Аўраам, Я ёсць.

 

Skazaŭ im Jezus: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, pierš čym Abraham staŭsia, ja jość.

Тады ўзялí яны камянí, каб кíнуць у Яго, але Іісус знік і вы́йшаў з храма, прайшо́ўшы між імі; і пайшо́ў так.

 

Dyk chwacili kamieńni, kab kidać u jaho, Jezus-ža skryŭsia i wyjšaŭ z światyni.