Яна 10 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Рeraklad V. Hadleuski
Праўду, праўду кажу вам: хто не праз дзверы ўвахо́дзіць у двор аве́чы, а ўла́зіць інакш, той зло́дзей і разбойнік;
Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam: Chto nie ŭwachodzić praz dźwiery ŭ aŭčarniu awiečak, ale ŭłazić kudojuś, toj złodziej i razbojnik;
а хто ўвахо́дзіць праз дзве́ры, той пастух авечак;
a chto ŭwachodzić praz dźwiery, jość pastyram awiečak.
яму прыдзве́рнік адчыня́е, і авечкі голасу яго слу́хаюцца, і сваіх авечак ён клíча па імёнах і выво́дзіць іх;
Jamu prydźwiernik adčyniaje, i awiečki słuchajuć jahonaha hołasu, i jon zawie swaje awiečki paimienna i wywodzić ich.
і калі сваіх авечак вы́пусціць, ідзе перад імі, і авечкі за ім ідуць, бо ве́даюць голас яго;
I wypuščajučy swaje awiečki, idzie pierad imi, a awiečki iduć za im, bo znajuć hołas jahony.
за чужы́м жа не по́йдуць, а бу́дуць уцяка́ць ад яго, бо не ве́даюць чужога голасу.
Za čužym nia iduć, ale ŭciakajuć ad jaho, bo nia znajuć hołasu čužych.
Гэтую пры́тчу сказаў ім Іісус. Яны ж не зразуме́лі значэ́ння таго, што́ Ён гаварыў ім.
hetuju prypowieść skazaŭ im Jezus. Jany-ž nie zrazumieli, što im hawaryŭ.
Тады зноў сказаў ім Іісус: праўду, праўду кажу вам: Я — дзве́ры для авечак;
Dyk iznoŭ skazaŭ im Jezus: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, što ja jość dźwiery awiečak.
усе, колькі іх ні прыхо́дзіла перада Мною, былí зладзе́і ды разбо́йнікі; але авечкі не паслу́халіся іх;
Usie, skolki ich prychodziła, jość zładziei i razbojniki; i nia słuchali ich awiečki.
Я — дзверы; хто ўво́йдзе праз Мяне, спасёны будзе; і ўво́йдзе, і вы́йдзе, і па́шу зно́йдзе;
Ja jość dźwiery. Kali chto praz mianie ŭwojdzie, budzie zbaŭleny; i ŭwojdzie i wyjdzie i znojdzie pašu.
зло́дзей прыхо́дзіць толькі каб укра́сці, і забíць, і загубíць; Я прыйшоў, каб жыццё ме́лі, і ўдо́сталь ме́лі;
Złodziej prychodzić adno tolki, kab kraści, i zabiwać, i hubić. Ja pryjšoŭ, kab mieli žyćcio i dastatniej mieli.
Я — Пастыр добры; пастыр добры жыццё сваё аддае́ за авечак,
Ja jość dobry pastyr. Dobry pastyr žyćcio daje za awiečki swaje.
а на́йміт, які не пастыр і якому авечкі не свае́, бачыць, як прыхо́дзіць воўк, і пакіда́е авечак і ўцяка́е, і воўк хапа́е авечак і разганя́е іх;
A najmit i toj, što nia jość pastyram, katoraha awiečki nie swaje, bačyć nadychodziačaha waŭka, i kidaje awiečki i ŭciakaje, a woŭk chwataje i razhaniaje awiečki.
а на́йміт уцяка́е, бо ён на́йміт і не дба́е пра авечак.
Najmit-ža ŭciakaje, bo jon najmit i jon nia rupicca ab awiečkach.
Я — Пастыр добры і ведаю Маіх, і Мае́ ведаюць Мяне;
Ja jość pastyr dobry, i znaju maje, i maje mianie znajuć;
як ведае Мяне Айцец, так і Я ведаю Айца, і жыццё Маё аддаю́ за авечак;
jak znaje mianie Ajciec, i ja znaju Ajca. I ja žyćcio majo kładu za awiečki maje.
ёсць у Мяне і іншыя авечкі, якія не з гэтага двара́, і тых Мне трэба прыве́сці; і голас Мой яны пачу́юць, і будзе адно ста́да і адзін Пастыр.
I inšyja awiečki maju, jakija nia jość z hetaj aŭčarni; i tyja treba mnie prywieści, i buduć słuchać hołasu majho, i staniecca adna aŭčarnia i adzin pastyr.
За тое Айцец Мяне лю́біць, што Я аддаю́ жыццё Маё, каб зноў прыня́ць яго;
Dziela taho lubić mianie Ajciec, što ja kładu žyćcio majo, kab iznoŭ jaho ŭziać.
ніхто не адбіра́е яго ў Мяне, а Я аддаю́ яго Сам; ула́ду ма́ю аддаць яго і ўла́ду ма́ю зноў прыня́ць яго; гэтую за́паведзь атрыма́ў Я ад Айца Майго.
Nichto jaho nie adyjmaje ad mianie, ale ja sam ad siabie kładu jaho. I maju ŭładu pałažyć jaho, i maju ŭładu iznoŭ ŭziać jaho; hety zahad atrymaŭ ja ad Ajca majho.
І нязго́да зноў узнíкла паміж Іудзеямі з-за гэтых слоў;
Paŭstaŭ iznoŭ spor pamiž žydami dziela hetych mowaŭ.
гавары́лі многія з іх: Ён ма́е ў Сабе дэмана і шале́е; чаго вы Яго слу́хаеце?
Mnohija-ž z ich kazali: Jon djabelstwa maje i šaleje, što wy słuchajecie jaho?
Іншыя гаварылі: гэта словы не апанта́нага, хіба́ можа дэман адкрыва́ць вочы сляпы́м?
Druhija kazali: Hetyja słowy nia jość taho, chto maje djabelstwa; ci-ž djabał moža adčyniać wočy ślapych?
І наста́ла ў Іерусаліме свята аднаўле́ння, і была́ зіма;
I nadyjšło paświačeńnie światyni ŭ Jeruzalimie, i była zima.
і хадзіў Іісус у хра́ме, у прытво́ры Саламонавым.
I chadziŭ Jezus u światyni, u prysienku Sałamona.
Абступíлі Яго Іудзеі і казалі Яму: даку́ль Ты будзеш тамíць ду́шы нашы? калі Ты Хрыстос, скажы нам адкры́та.
Dyk abstupili jaho žydy i kazali jamu: Dakul-ža budzieš mučyć dušu našu? Kali ty Chrystus, skažy nam adkryta.
Адказаў ім Іісус: Я сказаў вам, і вы не ве́рыце; справы, якія Я раблю ў імя́ Айца Майго, яны све́дчаць пра Мяне;
Adkazaŭ im Jezus: Ja hawaru wam, a wy nia wierycie. Čyny, jakija ja čyniu ŭ imia Ajca majho, jany dajuć paświedčańnie aba mnie;
але вы не ве́рыце, бо вы не з авечак Маіх, як Я сказаў вам;
ale wy nia wierycie, bo wy nie z maich awiečak.
авечкі Мае́ голасу Майго слу́хаюцца, і Я ведаю іх, і яны ідуць за Мною,
Mai awiečki słuchajuć hołasu majho, i ja znaju ich, i jany iduć za mnoju.
і Я жыццё вечнае даю́ ім, і не загíнуць даве́ку, і не вы́рве іх ніхто з рукí Маёй;
I ja daju im žyćcio wiečnaje, i nia zhinuć nawieki, i nichto ich nia wyrwie z ruki majej.
Айцец Мой, Які даў Мне іх, бо́льшы за ўсіх, і ніхто не можа вы́рваць іх з рукí Айца Майго;
Toje, što daŭ mnie Ajciec moj, jość bolšaje za ŭsio, i nichto nia moža wyrwać z ruki Ajca majho.
Я і Айцец — адно.
Ja i Ajciec adno jość.
І ўзялí зноў камянí Іудзеі, каб пабíць Яго.
Dyk žydy chwacili kamieńni, kab zakamienawać jaho.
Сказаў ім Іісус: многа добрых спраў паказаў Я вам ад Айца Майго; за якую з гэтых спраў вы хочаце пабíць Мяне камяня́мі?
Adkazaŭ im Jezus: Mnoha dobrych čynaŭ pakazaŭ ja wam z Ajca majho, dziela jakoha z hetych čynaŭ wy mianie kamianujecie?
Адказалі Яму Іудзеі, гаво́рачы: не за добрую справу мы хочам пабíць Цябе камяня́мі, а за блюзне́рства і за тое, што Ты, бу́дучы чалавекам, робіш Сябе Богам.
Adkazali jamu žydy: Ci-ž u wašym zakonie nie napisana: "što ja skazaŭ: wy jość bahi"? (Ps. 81, 60).
Адказаў ім Іісус: хіба́ не напíсана ў законе вашым: «Я сказаў: вы багі».
—
Калі Ён назваў бага́мі тых, да каго было зве́рнута слова Божае, а Піса́нне не можа быць пару́шана,
Kali tych nazwaŭ bahami, da katorych była skirawana mowa Božaja — a Pisańnie nia moža być narušana
тады як жа Таму, Каго Айцец асвяцíў і паслаў у свет, вы ка́жаце: «блюзне́рыш», пако́лькі Я сказаў: «Я Сын Божы»?
to katoraha Ajciec paświaciŭ i pasłaŭ na świet, wy kažacie: "Što ty bluźniš", zatym što ja skazaŭ: Ja jość Syn Božy?
калі Я не раблю спраў Айца Майго, то не ве́рце Мне;
Kali ja nia čyniŭ čynaŭ Ajca majho, nia wiercie mnie;
а калі раблю, то, калі Мне не ве́рыце, дык справам ве́рце, каб вы спазна́лі і ўве́равалі, што Айцец ува Мне і Я ў Ім.
a kali čyniŭ, to kali-b mnie wy nie chacieli wieryć, wiercie čynam, kab wy paznali i wieryli, što Ajciec u mnie jość, a ja ŭ Ajcu.
Тады шукалі зноў, як схапíць Яго, але Ён унíк рук іх
Dyk staralisia ŭziać jaho, i wyjšaŭ z ruk ich.
і пайшоў зноў за Іардан, на тое месца, дзе ране́й хрысцíў Іаан, і застаўся там.
I adyjšoŭ iznoŭ za Jardan na toje miesca, dzie pierš Jan chryściŭ, i tam astaŭsia.
І многія прыйшлí да Яго і гаварылі, што Іаан не зрабіў ніякага цу́ду; але ўсё, што сказаў Іаан пра Яго, праўдзíвае было́.
I mnohija prychodzili da jaho, i kazali: Što Jan-to nia ŭčyniŭ niwodnaha znaku,
І многія там уве́равалі ў Яго.
ale ŭsio, što Jan skazaŭ ab im, była praŭda. I mnohija ŭwieryli ŭ jaho.
