Яна 10 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Анатоля Клышкi → Рeraklad V. Hadleuski
Сапраўды, сапраўды кажу вам: Хто не праз дзверы ўваходзіць у авечы двор, а пералазіць дзе-небудзь, — той злодзей і разбойнік;
Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam: Chto nie ŭwachodzić praz dźwiery ŭ aŭčarniu awiečak, ale ŭłazić kudojuś, toj złodziej i razbojnik;
хто ўваходзіць праз дзверы, той пастыр авечак.
a chto ŭwachodzić praz dźwiery, jość pastyram awiečak.
Яму брамнік адчыняе, і авечкі чуюць яго голас, і ён кліча па імю сваіх авечак і выводзіць іх.
Jamu prydźwiernik adčyniaje, i awiečki słuchajuć jahonaha hołasu, i jon zawie swaje awiečki paimienna i wywodzić ich.
Калі ён выпусціць усіх сваіх [авечак], ідзе перад імі, і авечкі ідуць услед за ім, бо ведаюць голас яго;
I wypuščajučy swaje awiečki, idzie pierad imi, a awiečki iduć za im, bo znajuć hołas jahony.
за чужым жа ўслед не пойдуць, а ўцякуць ад яго, бо не ведаюць голасу чужых.
Za čužym nia iduć, ale ŭciakajuć ad jaho, bo nia znajuć hołasu čužych.
Гэтую прыпавесць сказаў ім Ісус, але тыя не зразумелі значэння таго, што Ён ім казаў.
hetuju prypowieść skazaŭ im Jezus. Jany-ž nie zrazumieli, što im hawaryŭ.
Тады Ісус зноў сказаў ім: Сапраўды, сапраўды кажу вам: Я — дзверы авечкам.
Dyk iznoŭ skazaŭ im Jezus: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, što ja jość dźwiery awiečak.
Усе, колькі іх ні прыходзіла [перада Мною], зладзеі і разбойнікі, ды авечкі не паслухалі іх.
Usie, skolki ich prychodziła, jość zładziei i razbojniki; i nia słuchali ich awiečki.
Я — дзверы: калі хто праз Мяне ўвойдзе, будзе ўратаваны, і ўвойдзе, і выйдзе, і пашу знойдзе.
Ja jość dźwiery. Kali chto praz mianie ŭwojdzie, budzie zbaŭleny; i ŭwojdzie i wyjdzie i znojdzie pašu.
Злодзей прыходзіць толькі, каб украсці, забіць і знішчыць. Я прыйшоў, каб мелі жыццё і паддастаткам мелі.
Złodziej prychodzić adno tolki, kab kraści, i zabiwać, i hubić. Ja pryjšoŭ, kab mieli žyćcio i dastatniej mieli.
Я — добры пастыр. Добры пастыр сваё жыццё аддае за авечак;
Ja jość dobry pastyr. Dobry pastyr žyćcio daje za awiečki swaje.
найміт [жа] — не пастыр, той, каму авечкі не свае, бачыць, як прыходзіць воўк, і пакідае авечак і ўцякае, і воўк хапае іх і разганяе [авечак],
A najmit i toj, što nia jość pastyram, katoraha awiečki nie swaje, bačyć nadychodziačaha waŭka, i kidaje awiečki i ŭciakaje, a woŭk chwataje i razhaniaje awiečki.
[а найміт уцякае], бо ён найміт, і яму не рупіць пра авечак.
Najmit-ža ŭciakaje, bo jon najmit i jon nia rupicca ab awiečkach.
Я — добры пастыр і ведаю Маіх, і Мае ведаюць Мяне,
Ja jość pastyr dobry, i znaju maje, i maje mianie znajuć;
як ведае Мяне Бацька, так і Я ведаю Бацьку, і Маё жыццё аддаю за авечак.
jak znaje mianie Ajciec, i ja znaju Ajca. I ja žyćcio majo kładu za awiečki maje.
І іншых авечак Я маю, якія не з гэтага двара; і тых Мне трэба прывесці, і яны пачуюць Мой голас, і будзе адна чарада, адзін Пастыр.
I inšyja awiečki maju, jakija nia jość z hetaj aŭčarni; i tyja treba mnie prywieści, i buduć słuchać hołasu majho, i staniecca adna aŭčarnia i adzin pastyr.
За гэта любіць Мяне Бацька, што Я аддаю Маё жыццё, каб зноў прыняць яго.
Dziela taho lubić mianie Ajciec, što ja kładu žyćcio majo, kab iznoŭ jaho ŭziać.
Ніхто не забірае яго ў Мяне, а Я аддаю яго Сам. Маю ўладу аддаць яго і маю ўладу зноў прыняць яго; гэтую запаведзь Я атрымаў ад Майго Бацькі.
Nichto jaho nie adyjmaje ad mianie, ale ja sam ad siabie kładu jaho. I maju ŭładu pałažyć jaho, i maju ŭładu iznoŭ ŭziać jaho; hety zahad atrymaŭ ja ad Ajca majho.
Зноў адбыўся разлад між іудзеямі з-за гэтых слоў.
Paŭstaŭ iznoŭ spor pamiž žydami dziela hetych mowaŭ.
І шмат хто з іх казаў: У ім дэман, і Ён шалее; што вы Яго слухаеце?
Mnohija-ž z ich kazali: Jon djabelstwa maje i šaleje, što wy słuchajecie jaho?
Іншыя казалі: Гэта не словы апантанага дэманам; хіба можа дэман адкрываць сляпым вочы?
Druhija kazali: Hetyja słowy nia jość taho, chto maje djabelstwa; ci-ž djabał moža adčyniać wočy ślapych?
Настала тады ў Іерусаліме свята Аднаўлення; была зіма,
I nadyjšło paświačeńnie światyni ŭ Jeruzalimie, i była zima.
і хадзіў Ісус у святыні, у Саламонавым прытворы.
I chadziŭ Jezus u światyni, u prysienku Sałamona.
Тады іудзеі абступілі Яго і казалі Яму: Дакуль будзеш трымаць у няпэўнасці нашу душу? Калі Ты Хрыстос, скажы нам адкрыта.
Dyk abstupili jaho žydy i kazali jamu: Dakul-ža budzieš mučyć dušu našu? Kali ty Chrystus, skažy nam adkryta.
Ісус адказаў ім: Я сказаў вам, і вы не верыце; учынкі, што Я раблю ў імя Майго Бацькі, сведчаць пра Мяне;
Adkazaŭ im Jezus: Ja hawaru wam, a wy nia wierycie. Čyny, jakija ja čyniu ŭ imia Ajca majho, jany dajuć paświedčańnie aba mnie;
але вы не верыце, бо вы не з Маіх авечак, [як Я казаў вам].
ale wy nia wierycie, bo wy nie z maich awiečak.
Мае авечкі чуюць Мой голас, і Я ведаю іх, і яны ідуць услед за Мною,
Mai awiečki słuchajuć hołasu majho, i ja znaju ich, i jany iduć za mnoju.
і Я даю ім вечнае жыццё, і яны не загінуць навекі, і ніхто не выхапіць іх з Маёй рукі.
I ja daju im žyćcio wiečnaje, i nia zhinuć nawieki, i nichto ich nia wyrwie z ruki majej.
Мой Бацька, Які даў Мне іх, большы за ўсіх, і ніхто не можа выхапіць іх з рукі [Майго] Бацькі.
Toje, što daŭ mnie Ajciec moj, jość bolšaje za ŭsio, i nichto nia moža wyrwać z ruki Ajca majho.
Я І Бацька — адно.
Ja i Ajciec adno jość.
І вось іудзеі зноў прынеслі каменне, каб укаменаваць Яго.
Dyk žydy chwacili kamieńni, kab zakamienawać jaho.
Ісус адказаў ім: Шмат добрых учынкаў паказаў Я вам ад [Майго] Бацькі; за які з гэтых учынкаў хочаце каменаваць Мяне?
Adkazaŭ im Jezus: Mnoha dobrych čynaŭ pakazaŭ ja wam z Ajca majho, dziela jakoha z hetych čynaŭ wy mianie kamianujecie?
Іудзеі адказалі Яму, [кажучы]: Не за добры ўчынак мы камянуем Цябе, а за блюзнерства і за тое, што Ты, будучы чалавекам, робіш Сябе Богам.
Adkazali jamu žydy: Ci-ž u wašym zakonie nie napisana: "što ja skazaŭ: wy jość bahi"? (Ps. 81, 60).
Ісус адказаў ім: Ці не напісана ў вашым законе: «Я сказаў: Вы — багі»?
—
Калі Ён назваў багамі тых, да якіх было слова Божае, а Пісанне не можа быць парушана, —
Kali tych nazwaŭ bahami, da katorych była skirawana mowa Božaja — a Pisańnie nia moža być narušana
то як пра Таго, Каго Бацька асвяціў і паслаў у свет, вы кажаце: «Ты блюзнерыш», бо Я сказаў: «Я — Сын Божы»?
to katoraha Ajciec paświaciŭ i pasłaŭ na świet, wy kažacie: "Što ty bluźniš", zatym što ja skazaŭ: Ja jość Syn Božy?
Калі Я не раблю спраў Майго Бацькі, не верце Мне;
Kali ja nia čyniŭ čynaŭ Ajca majho, nia wiercie mnie;
а калі Я раблю, то нават калі Мне не верыце, верце Маім справам, каб пазналі і ведалі30, што ўва Мне Бацька і Я ў Бацьку31.
a kali čyniŭ, to kali-b mnie wy nie chacieli wieryć, wiercie čynam, kab wy paznali i wieryli, što Ajciec u mnie jość, a ja ŭ Ajcu.
[Тады] яны зноў шукалі, каб схапіць Яго, ды Ён ухіліўся ад іх рук.
Dyk staralisia ŭziać jaho, i wyjšaŭ z ruk ich.
І Ён зноў пайшоў за Іардан, на тое месца, дзе спачатку Іаан хрысціў, і застаўся там.
I adyjšoŭ iznoŭ za Jardan na toje miesca, dzie pierš Jan chryściŭ, i tam astaŭsia.
І многія прыйшлі да Яго і казалі: Іаан ніякага знаку не зрабіў, ды ўсё, што Іаан сказаў пра Яго, было праўдзівае.
I mnohija prychodzili da jaho, i kazali: Što Jan-to nia ŭčyniŭ niwodnaha znaku,
І многія там уверавалі ў Яго.
ale ŭsio, što Jan skazaŭ ab im, była praŭda. I mnohija ŭwieryli ŭ jaho.
