Яна 6 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Анатоля Клышкi → Рeraklad V. Hadleuski
Пасля гэтага Ісус пайшоў на той бок Галілейскага, ці Тыверыядскага, мора.
Paśla hetaha Jezus adyjšoŭ na toj bok Halilejskaha mora, abo Tyberyjadzkaha.
А ўслед за Ім ішоў вялікі натоўп, бо бачылі Яго знакі, якія рабіў над хворымі.
I išło za im wialikaje mnostwa, bo widzieli znaki, jakija čyniŭ nad tymi, što chwareli.
Ісус жа ўзышоў на гару і сядзеў там са Сваімі вучнямі.
Dyk uzyjšoŭ Jezus na haru i siadzieŭ tam z swaimi wučniami.
А была блізка Пасха, іудзейскае свята.
Była-ž blizka Pascha, dzień światočny žydoŭski.
Калі Ісус узняў вочы і ўбачыў, што да Яго ідзе вялікі натоўп, кажа Філіпу: Дзе б нам купіць хлябоў, каб яны паелі?
Dyk kali Jezus padniaŭ wočy i ŭbačyŭ, što wializarnaje mnostwa idzie da jaho, skazaŭ da Filipa: Adkul my kupim chleba, kab jany mieli jeści?
А казаў Ён гэта, выпрабоўваючы яго, бо Сам ведаў, што збіраўся рабіць.
A heta kazaŭ, prabujučy jaho, bo sam wiedaŭ, što mieŭ zrabić.
Філіп адказаў Яму: На дзвесце дынарыяў не стане ім хлеба, каб кожны атрымаў хоць трошкі.
Adkazaŭ jamu Filip: Za dźwieście dynaraŭ nia chwacić im chleba, kab kožny atrymaŭ pa trochu.
Адзін з Яго вучняў, Андрэй, брат Сімана Пятра, кажа Яму:
Skazaŭ jamu adzin z wučniaŭ jahonych, Andrej, brat Symona Piatra:
Ёсць тут [адзін] хлапец, што мае пяць ячменных хлябоў і дзве рыбкі; але што гэта на такое мноства?
Jość tut adzin chłapiec, jaki maje piać jačmiennych chlaboŭ i dźwie ryby, ale što heta na hetulkich?
Ісус адказаў: Скажыце людзям узлегчы. — А было на тым месцы шмат травы. Дык узлягло мужчын лікам каля пяці тысяч.
I skazaŭ Jezus: Zahadajcie ludziam sieści. Było-ž mnoha trawy na miescy. Dyk pasieli mužčyny likam kala piaci tysiač.
Тады Ісус узяў хлябы і, уздаўшы падзяку, раздаў [вучням, а вучні ж] тым, што ўзлягалі, таксама і рыбак, колькі яны хацелі.
I ŭziaŭ Jezus chlaby i ŭčyniŭšy padziaku, razdaŭ siadziačym; taksama i z rybaŭ, skolki chacieli.
А калі пад’елі яны, Ён кажа Сваім вучням: Збярыце кавалкі, што засталіся, каб нічога не прапала.
A kali najelisia, skazaŭ wučniam swaim: Źbiarecie kawałki, što astalisia, kab nia zhinuli.
Яны сабралі і напоўнілі дванаццаць кашоў кавалкамі ад пяці ячменных хлябоў, што засталіся ў тых, хто еў.
Dyk sabrali i napoŭnili dwanaccać kašoŭ kawałkaŭ z piacioch jačmiennych chlaboŭ, jakija astalisiaŭ tych, što jeli.
Тады людзі, убачыўшы знак, які зрабіў Ён15, казалі: Гэта сапраўды Прарок, Які павінен прыйсці ў свет.
Dyk tyja ludzi, ubačyŭšy cud, jaki ŭčyniŭ Jezus, kazali: Što heta jość sapraŭdy prarok, katory maje pryjści na świet.
Ісус жа, даведаўшыся, што рыхтуюцца прыйсці і схапіць Яго, каб зрабіць царом, зноў пайшоў на гару адзін.
Jezus-ža paznaŭšy, što majuć pryjści, kab uziać jaho i zrabić jaho karalom, addaliŭsia iznoŭ sam adzin na haru.
А як надышоў вечар, Яго вучні спусціліся да мора
Kali-ž nastaŭ wiečar, pryjšli wučni jahony da mora
і, увайшоўшы ў лодку, паплылі на той бок мора ў Капернаум. І ўжо сцямнела, а Ісус яшчэ не прыходзіў да іх.
i ŭwajšoŭšy ŭ łodku, papłyli na toj bok mora ŭ Kaparnaum. I było ŭžo ściamnieŭšy, a Jezus da ich nia prychodziŭ.
І мора ўзбурылася, бо дзьмуў моцны вецер.
A mora, ad dujučaha wialikaha wietru, uzdymałasia.
Тады, праплыўшы стадый з дваццаць пяць ці з трыццаць, яны ўбачылі, што Ісус ідзе па моры і набліжаецца да лодкі, і спалохаліся.
Dyk kali prapłyli niešta dwaccać ci tryccać stadyjaŭ, ubačyli Jezusa chodziačaha pa mory i prbližajučahasia da łodki — i spałochalisia.
Ён жа кажа ім: Гэта Я; не бойцеся.
Jon-ža skazaŭ im: Heta ja, nia bojciesia.
Тады яны хацелі ўзяць Яго ў лодку, але лодка зараз жа апынулася каля берага, да якога яны плылі.
Dyk zachacieli ŭziać jaho ŭ łodku, i zaraz łodka była pry ziamli, da katoraj płyli.
На другі дзень натоўп, што стаяў на тым баку мора, бачыў, што другой лодкі, апроч адной, там не было і што Ісус не ўваходзіў у лодку са Сваімі вучнямі, а Яго вучні адплылі адны.
Na druhi dzień hramada, jakaja stajała na tym baku mora, ubačyła, što tam nia było druhoj łodki, tolki adna, i što Jezus nie ŭwajšoŭšy byŭ sa swaimi wučniami ŭ łodku, ale wučni jahony adny adpłyli;
А з Тыверыяды прыйшлі іншыя лодкі блізка да таго месца, дзе елі хлеб пасля Гасподняй падзякі.
a druhija łodki nadpłyli z Teberyjady, blizka miesca, dzie jeli chleb za padziakaj Panskaj.
Калі ж натоўп убачыў, што ні Ісуса там няма, ні Яго вучняў, яны ўвайшлі ў лодкі і прыехалі ў Капернаум, шукаючы Ісуса.
Dyk kali ŭbačyła hramada, što tam nia było Jezusa ani wučniaŭ jahonych, uwajšli ŭ łodku i prypłyli ŭ Kaparnaum, šukajučy Jezusa.
І, знайшоўшы Яго на тым баку мора, спыталіся ў Яго: Равві, калі Ты сюды прыбыў?
I kali znajšli jaho na tym baku mora, skazali jamu: Wučyciel, kali ty siudy prybyŭ?
У адказ ім Ісус сказаў: Сапраўды, сапраўды кажу вам: Вы шукаеце Мяне не таму, што бачылі знакі, а таму, што паелі хлябоў і наеліся.
Adkazaŭ im Jezus i skazaŭ: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, wy šukajecie mianie nie zatym što widzieli cudy, ale zatym što jeli chleb i najelisia.
Працуйце не дзеля спажывы, што гіне, а дзеля спажывы, што застаецца на вечнае жыццё, якое дасць вам Сын Чалавечы; бо Яго адзначыў Сваёю пячаткаю Бацька, Бог.
Zdabywajcie nia ježu, katoraja hinie, ale katoraja trywaje na žyćcio wiečnaje, jakuju daść wam Syn čaławiečy, bo jaho Ajciec aznačyŭ, Boh.
Тады яны спыталіся ў Яго: Што нам рабіць, каб тварыць справы Божыя?
Dyk skazali jamu: Što my majem rabić, kab čynić sprawy Božyja?
У адказ Ісус сказаў ім: Гэта справа Божая, каб вы верылі ў Таго, Каго Ён паслаў.
Adkazaŭ Jezus i skazaŭ im: Heta jość sprawa Božaja, kab wy wieryli ŭ taho, kaho jon pasłaŭ.
Тады яны сказалі Яму: Дык які знак Ты зробіш, каб мы ўбачылі і паверылі Табе? Што Ты робіш?
Dyk skazali jamu: Jaki-ž ty znak čyniš, kab my ŭbačyli i wieryli tabie? Što ty dzieiš?
Нашы бацькі елі манну ў пустэльні, як напісана: «Хлеб з неба даў ім есці».
Baćki našyja jeli mannu ŭ pustyni, jak jość napisana: "Chleb z nieba daŭ jeści" (Ps. 77, 24).
Тады Ісус сказаў ім: Сапраўды, сапраўды кажу вам: Не Маісей даў вам хлеб з неба, а Мой Бацька дае вам праўдзівы хлеб з неба.
Dyk skazaŭ im Jezus: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, nie Majsiej daŭ wam chleb z nieba, ale Ajciec moj daje wam praŭdziwy chleb z nieba.
Бо хлеб Божы ёсць Той, Хто сходзіць з неба і дае жыццё свету.
Bo chleb jość Božy, katory z nieba zychodzić i daje žyćcio świetu.
Дык яны сказалі Яму: Госпадзе, давай нам заўсёды гэты хлеб!
Dyk skazali jamu: Panie, daj nam zaŭsiody hetaha chleba.
Ісус сказаў ім: Я — хлеб жыцця; хто да Мяне прыходзіць — не зазнае голаду, а хто веруе ў Мяне — не зазнае смагі ніколі.
A Jezus skazaŭ im: Ja jość chleb žyćcia; chto prychodzić da mianie, toj nie zachoča jeści, a chto wieryć u mianie, nie zachoča pić nikoli.
Але я сказаў вам, што вы і бачылі [Мяне], ды не верыце.
Ale ja wam kažu, što wy i bačyli mianie i nia wierycie.
Усё, што дае Мне Бацька, да Мяне прыйдзе, і таго, хто да Мяне прыходзіць, я не выганю вон.
Usio, što daje mnie Ajciec, da mianie pryjdzie, i taho, chto da mianie prychodzić, nia wykinu proč;
Бо Я зышоў з неба не Маю волю тварыць, а волю Таго, Хто паслаў Мяне.
bo ja zyjšoŭ z nieba nia dziela taho, kab čynić maju wolu,
Гэта ж воля Таго, Хто16 паслаў Мяне, каб з усяго, што Ён даў Мне, Я нічога не страціў, а ўваскрасіў усё гэта ў апошні дзень.
ale wolu taho, katory pasłaŭ mianie, Ajca, kab ničoha nia zhubiŭ z usiaho taho, što jon mnie daŭ, ale kab uskrasiŭ toje ŭ apošni dzień.
Бо гэта воля Майго Бацькі17, каб кожны, хто бачыць Сына і веруе ў Яго, меў вечнае жыццё, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень.
Hetaja-ž jość wola Ajca majho, katory pasłaŭ mianie, kab kožny, chto bačyć Syna i wieryć u jaho, mieŭ žyćcio wiečnaje i ja jaho ŭskrašu ŭ apošni dzień.
Тады іудзеі пачалі наракаць на Яго, таму што ён сказаў: «Я — хлеб, што зышоў з неба»,
Dyk žydy narakali na jaho, što byŭ skazaŭšy: "Ja jość žywy chleb, što z nieba zyjšoŭ"
і казалі яны: Ці не Ісус гэта, Іосіфаў сын, бацьку і Маці Якога мы ведаем? Як [жа] Ён цяпер кажа: «Я зышоў з неба»?
i kazali: Ci-ž heta nia Jezus, syn Jazepa, katoraha my znajem baćku i matku? Dyk jak-ža jon haworyć: "Što ja z nieba zyjšoŭ"?
Ісус у адказ сказаў ім: Не спрачайцеся між сабою.
Dyk adkazaŭ Jezus i skazaŭ im: Nie narakajcie pamiž saboju.
Ніхто не можа прыйсці да Мяне, калі Бацька, што паслаў Мяне, не прыцягне яго, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень.
Nichto nia moža pryjści da mianie, kali Ajciec, katory pasłaŭ mianie, nie paciahnie jaho, i ja jaho ŭskrašu ŭ apošni dzień.
Напісана ў прарокаў: «І будуць усе навучаны Богам». Кожны, хто ад Бацькі пачуў і навучыўся, прыходзіць да Мяне.
Jość napisana ŭ prarokach: "I buduć usie wučniami Boha" (Iz. 54, 13). Kožny, chto pačuŭ ad Ajca i nawučyŭsia, prychodzić da mianie.
Гэта не значыць, што Бацьку нехта бачыў, толькі Той, Хто ад Бога, Бацьку бачыў.
Nie zatym što Ajca chto-kolečy widzieŭ, adno toj, chto ad Boha jość, toj widzieŭ Ajca.
Сапраўды, сапраўды кажу вам: Той, хто веруе [ў Мяне], мае вечнае жыццё.
Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, chto wieryć u mianie, maje žyćcio wiečnaje.
Я — хлеб жыцця.
Ja jość chleb žyćcia.
Вашы бацькі елі ў пустэльні манну і памерлі.
Baćki wašyja jeli mannu ŭ pustyni i paŭmirali.
Хлеб, што сходзіць з неба, такі, што той, хто есць яго, не памрэ.
Hety jość chleb, što z nieba zychodzić, kab toj, chto spažywaŭ-by jaho, nie pamior.
Я — жывы хлеб, што зышоў з неба: калі хто будзе есці гэты хлеб, будзе жыць вечна, і хлеб жа, што Я дам, гэта Цела Маё, [якое Я аддам] за жыццё свету.
Ja jość chleb žywy, katory z nieba zyjšoŭ. Kali-b chto jeŭ hety chleb, budzie žyć na wieki; a chleb, katory ja dam, jość cieła majo za žyćcio świetu.
Тады іудзеі спрачаліся між сабою, кажучы: Як Ён можа даць нам есці Сваё Цела?
Dyk spračalisia žydy pamiž saboju, kažučy: Jak-ža jon moža dać swajo cieła da jady?
Тады Ісус сказаў ім: Сапраўды, сапраўды кажу вам: Калі вы не будзеце есці Цела Сына Чалавечага і піць Яго Крыві, то не будзеце мець у сабе жыцця.
I skazaŭ im Jezus: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, kali-b wy nia jeli cieła Syna čaławiečaha i nia pili krywi jahonaj, nia budziecie mieć žyćcia ŭ sabie.
Хто есць Маё Цела і п’е Маю Кроў, той мае вечнае жыццё, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень.
—
Бо Маё Цела — сапраўдная18 яда, а Мая Кроў — сапраўднае18 пітво.
—
Хто есць Маё Цела і п’е Маю Кроў, той ува Мне застаецца, і Я ў ім.
Chto jeść cieła majo i pje kroŭ maju, uwa mnie prabywaje, a ja ŭ im.
Як паслаў Мяне жывы Бацька, і Я жыву Бацькам, так і хто Мяне есць, будзе жыць Мною.
Jak pasłaŭ mianie žywy Ajciec, i ja žywu praz Ajca, a chto mianie spažywaje, i toj budzie žyć praz mianie.
Гэта — хлеб, што з неба зышоў. Не так, як елі бацькі [вашы манну] і памерлі; хто гэты хлеб есць, будзе жыць вечна.
Hety jość chleb, katory z nieba zyjšoŭ. Nia tak jak baćki wašyja jeli mannu i paŭmirali; chto jeść hety chleb, žyć budzie na wieki.
Гэта сказаў Ён у сінагозе, навучаючы ў Капернауме.
Hetaje hawaryŭ wučačy ŭ bažnicy, u Kaparnaum.
Многія ж з Яго вучняў, пачуўшы гэта, сказалі: Жорсткае гэтае слова; хто можа слухаць яго?
Dyk mnohija z wučniaŭ jahonych čujučy kazali: Žorstkaja heta mowa, i chto jaje moža słuchać?
Ісус жа, ведаючы ў Сабе, што Яго вучні наракаюць на гэта, сказаў ім: Ці гэта вас спакушае?
Jezus-ža, wiedajučy sam u sabie, što na heta narakli wučni jahony, skazaŭ im: Heta was horšyć?
А што, калі ўбачыце Сына Чалавечага, як узыходзіць туды, дзе Ён быў раней?
A kali ŭbačycie Syna čaławiečaha, uzychodziačaha tudy, dzie byŭ raniej?
Дух дае жыццё, цела ні ў чым не прыносіць карысці; словы, якія казаў19 Я вам — гэта дух і жыццё.
Heta duch, što ažyŭlaje; cieła nie pamahaje ničoha. Słowy, jakija ja wam skazaŭ, jość duch i žyćcio.
Але ёсць некаторыя з вас, што не веруюць. — Бо Ісус ведаў з пачатку, хто не веруе і хто выдасць Яго.
Ale jość niejekatoryja z was, što nia wierać. Bo Jezus ad pačatku wiedaŭ, katoryja byli niawierujučyja, i chto jaho mieŭ wydać.
І Ён сказаў: Таму Я сказаў вам, што ніхто не можа прыйсці да Мяне, калі не будзе дадзена яму ад [Майго] Бацькі.
I kazaŭ: Dziela taho ja wam skazaŭ, što nichto nia moža pryjści da mianie, kali-b jamu nia było dadziena Ajcom maim.
З гэтага часу шмат хто з Яго вучняў адышоў і больш з Ім не хадзіў.
Ad hetaha času mnohija z wučniaŭ jahonych pajšli nazad i ŭžo z im nie chadzili.
Тады Ісус сказаў дванаццаці: Ці не хочаце і вы адысці?
Dyk skazaŭ Jezus da dwanaccacioch: Ci i wy chočacie adyjści?
Сіман Пётр адказаў Яму: Госпадзе, да каго мы пойдзем? Ты маеш словы вечнага жыцця,
I adkazaŭ jamu Symon Piotr: Panie, da kaho my pojdziem? Ty maje słowy žyćcia wiečnaha;
і мы ўверавалі і пазналі, што Ты Святы Божы20.
i my ŭwieryli i paznali, što ty jość Chrystus, Syn Božy.
Ісус адказау ім: Ці не Я вас, дванаццаць, выбраў? Ды адзін з вас — д’ябал.
Adkazaŭ jamu Jezus: Ci-ž nie dwanaccacioch was wybraŭ? A adzin z was jość djabał.
А казаў Ён пра Іуду, сына Сімана, Іскарыёта. Бо гэты збіраўся выдаць Яго, адзін з дванаццаці.
Kazaŭ-ža ab Judzie Symonawym, Iskaryjocie; bo hety, budučy adnym z dwanaccacioch, mieŭ jaho wydać.
