Яна 6 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Рeraklad V. Hadleuski
Пасьля гэтага адыйшоў Ісус на другі бок мора Галілейскага, значыцца, Тыбэрыядзкага.
Paśla hetaha Jezus adyjšoŭ na toj bok Halilejskaha mora, abo Tyberyjadzkaha.
І ішоў за Ім шматлікі натоўп, бо бачылі знакі, якія Ён учыняў адносна нядужых.
I išło za im wialikaje mnostwa, bo widzieli znaki, jakija čyniŭ nad tymi, što chwareli.
І ўзыйшоў Ісус на гару, і там сядзеў з вучнямі Сваімі.
Dyk uzyjšoŭ Jezus na haru i siadzieŭ tam z swaimi wučniami.
А была блізка Пасха, сьвята юдэйскае.
Była-ž blizka Pascha, dzień światočny žydoŭski.
Тады Ісус, падняўшы вочы і ўгледзеўшы, што вялікі натоўп ідзе да Яго, кажа Філіпу: «Дзе мы купім хлеба, каб яны пад’елі?»
Dyk kali Jezus padniaŭ wočy i ŭbačyŭ, što wializarnaje mnostwa idzie da jaho, skazaŭ da Filipa: Adkul my kupim chleba, kab jany mieli jeści?
Казаў жа Ён гэта, выпрабоўваючы яго, бо Сам ведаў, што меўся зрабіць.
A heta kazaŭ, prabujučy jaho, bo sam wiedaŭ, što mieŭ zrabić.
Адказаў Яму Філіп: «Ім на дзьвесьце дынараў ня хопіць хлеба, каб кожны з іх атрымаў хоць нешта».
Adkazaŭ jamu Filip: Za dźwieście dynaraŭ nia chwacić im chleba, kab kožny atrymaŭ pa trochu.
Кажа Яму адзін з вучняў Ягоных, Андрэй, брат Сымона Пятра:
Skazaŭ jamu adzin z wučniaŭ jahonych, Andrej, brat Symona Piatra:
«Тут ёсьць адзін хлопчык, які мае пяць хлябоў ячменных і дзьве рыбы; але што гэта для такога мноства?»
Jość tut adzin chłapiec, jaki maje piać jačmiennych chlaboŭ i dźwie ryby, ale što heta na hetulkich?
Ісус сказаў: «Скажыце людзям узьлегчы». Было ж на тым месцы шмат травы. Тады ўзьлеглі мужчыны лікам каля пяці тысячаў.
I skazaŭ Jezus: Zahadajcie ludziam sieści. Było-ž mnoha trawy na miescy. Dyk pasieli mužčyny likam kala piaci tysiač.
І ўзяў Ісус хлябы, і, падзякаваўшы, раздаў вучням, а вучні — тым, якія ўзьляглі, падобным чынам і рыбы, колькі хто хацеў.
I ŭziaŭ Jezus chlaby i ŭčyniŭšy padziaku, razdaŭ siadziačym; taksama i z rybaŭ, skolki chacieli.
Калі ж яны насыціліся, Ён кажа вучням Сваім: «Зьбярыце кавалкі, якія засталіся, каб нічога не прапала».
A kali najelisia, skazaŭ wučniam swaim: Źbiarecie kawałki, što astalisia, kab nia zhinuli.
Тады сабралі і напоўнілі дванаццаць кашоў кавалкамі ад пяці ячменных хлябоў, што засталіся ў тых, якія елі.
Dyk sabrali i napoŭnili dwanaccać kašoŭ kawałkaŭ z piacioch jačmiennych chlaboŭ, jakija astalisiaŭ tych, što jeli.
Людзі ж, убачыўшы знак, які ўчыніў Ісус, казалі: «Гэта сапраўды Прарок, Які прыходзіць у сьвет».
Dyk tyja ludzi, ubačyŭšy cud, jaki ŭčyniŭ Jezus, kazali: Što heta jość sapraŭdy prarok, katory maje pryjści na świet.
Ісус жа, даведаўшыся, што яны маюць прыйсьці і ўзяць Яго, каб зрабіць Яго валадаром, ізноў адыйшоў на гару адзін.
Jezus-ža paznaŭšy, što majuć pryjści, kab uziać jaho i zrabić jaho karalom, addaliŭsia iznoŭ sam adzin na haru.
Калі надыйшоў вечар, вучні Ягоныя зыйшлі да мора
Kali-ž nastaŭ wiečar, pryjšli wučni jahony da mora
і, увайшоўшы ў човен, паплылі на другі бок мора ў Капэрнаум. І было ўжо цёмна, і Ісус не прыйшоў да іх.
i ŭwajšoŭšy ŭ łodku, papłyli na toj bok mora ŭ Kaparnaum. I było ŭžo ściamnieŭšy, a Jezus da ich nia prychodziŭ.
А мора хвалявалася, бо дзьмуў моцны вецер.
A mora, ad dujučaha wialikaha wietru, uzdymałasia.
Праплыўшы каля дваццаці ці трыццаці стадыяў, яны бачаць Ісуса, Які ідзе па моры і ўжо недалёка ад чаўна, і спалохаліся.
Dyk kali prapłyli niešta dwaccać ci tryccać stadyjaŭ, ubačyli Jezusa chodziačaha pa mory i prbližajučahasia da łodki — i spałochalisia.
Ён жа кажа ім: «Гэта Я, ня бойцеся!»
Jon-ža skazaŭ im: Heta ja, nia bojciesia.
Яны хацелі ўзяць Яго ў човен, і адразу човен прыстаў да берагу, да якога плылі.
Dyk zachacieli ŭziać jaho ŭ łodku, i zaraz łodka była pry ziamli, da katoraj płyli.
На заўтра натоўп, які стаяў на другім баку мора, убачыў, што там не было другога чаўна, апрача аднаго, у які ўвайшлі вучні Ягоныя, і што Ісус не ўваходзіў у човен з вучнямі Сваімі, але адплылі адны вучні Ягоныя.
Na druhi dzień hramada, jakaja stajała na tym baku mora, ubačyła, što tam nia było druhoj łodki, tolki adna, i što Jezus nie ŭwajšoŭšy byŭ sa swaimi wučniami ŭ łodku, ale wučni jahony adny adpłyli;
Другія ж чаўны прыплылі з Тыбэрыяды, паблізу ад таго месца, дзе елі хлеб, за які дзякаваў Госпад.
a druhija łodki nadpłyli z Teberyjady, blizka miesca, dzie jeli chleb za padziakaj Panskaj.
Калі натоўп убачыў, што там няма ані Ісуса, ані вучняў Ягоных, дык увайшлі ў чаўны і прыплылі ў Капэрнаум, шукаючы Ісуса.
Dyk kali ŭbačyła hramada, što tam nia było Jezusa ani wučniaŭ jahonych, uwajšli ŭ łodku i prypłyli ŭ Kaparnaum, šukajučy Jezusa.
І, знайшоўшы Яго на другім баку мора, сказалі Яму: «Раббі, калі Ты сюды прыйшоў?»
I kali znajšli jaho na tym baku mora, skazali jamu: Wučyciel, kali ty siudy prybyŭ?
Адказаў ім Ісус і сказаў: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: вы шукаеце Мяне не таму, што бачылі знак, але таму, што елі хлеб і наеліся.
Adkazaŭ im Jezus i skazaŭ: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, wy šukajecie mianie nie zatym što widzieli cudy, ale zatym što jeli chleb i najelisia.
Працуйце ж ня дзеля ежы, што зьнішчаецца, але дзеля ежы, якая застаецца ў жыцьцё вечнае, якое дасьць вам Сын Чалавечы, бо на Ім паставіў пячатку Айцец Бог».
Zdabywajcie nia ježu, katoraja hinie, ale katoraja trywaje na žyćcio wiečnaje, jakuju daść wam Syn čaławiečy, bo jaho Ajciec aznačyŭ, Boh.
Тады сказалі Яму: «Што нам рабіць, каб рабіць справы Божыя?»
Dyk skazali jamu: Što my majem rabić, kab čynić sprawy Božyja?
Адказаў Ісус і сказаў ім: «Гэта ёсьць справа Божая, каб вы верылі ў Таго, Каго Ён паслаў».
Adkazaŭ Jezus i skazaŭ im: Heta jość sprawa Božaja, kab wy wieryli ŭ taho, kaho jon pasłaŭ.
Тады яны сказалі Яму: «Які тады зробіш знак, каб мы ўбачылі і паверылі Табе? Што ўчыніш?
Dyk skazali jamu: Jaki-ž ty znak čyniš, kab my ŭbačyli i wieryli tabie? Što ty dzieiš?
Бацькі нашыя елі манну ў пустыні, як напісана: “Хлеб з неба даў ім есьці”».
Baćki našyja jeli mannu ŭ pustyni, jak jość napisana: "Chleb z nieba daŭ jeści" (Ps. 77, 24).
Сказаў тады ім Ісус: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: не Майсей даў вам хлеб з неба, але Айцец Мой дае вам праўдзівы хлеб з неба,
Dyk skazaŭ im Jezus: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, nie Majsiej daŭ wam chleb z nieba, ale Ajciec moj daje wam praŭdziwy chleb z nieba.
бо хлеб Божы ёсьць Той, Які зыходзіць з неба і дае жыцьцё сьвету».
Bo chleb jość Božy, katory z nieba zychodzić i daje žyćcio świetu.
Тады сказалі Яму: «Госпадзе! Давай нам заўсёды такі хлеб».
Dyk skazali jamu: Panie, daj nam zaŭsiody hetaha chleba.
Ісус жа сказаў ім: «Я ёсьць хлеб жыцьця. Хто прыходзіць да Мяне, ня будзе галодны, і хто верыць у Мяне, ня будзе смагнуць ніколі.
A Jezus skazaŭ im: Ja jość chleb žyćcia; chto prychodzić da mianie, toj nie zachoča jeści, a chto wieryć u mianie, nie zachoča pić nikoli.
Але Я сказаў вам, што вы бачылі Мяне, і ня верыце.
Ale ja wam kažu, što wy i bačyli mianie i nia wierycie.
Усё, што дае Мне Айцец, да Мяне прыйдзе, і таго, хто прыходзіць да Мяне, ня выганю прэч.
Usio, što daje mnie Ajciec, da mianie pryjdzie, i taho, chto da mianie prychodzić, nia wykinu proč;
Бо Я зыйшоў з неба не дзеля таго, каб чыніць Маю волю, але волю Таго, Хто паслаў Мяне.
bo ja zyjšoŭ z nieba nia dziela taho, kab čynić maju wolu,
А гэта ёсьць воля Айца, Які паслаў Мяне, каб з таго, што Ён Мне даў, нічога не загубіць, але ўваскрасіць усё ў апошні дзень.
ale wolu taho, katory pasłaŭ mianie, Ajca, kab ničoha nia zhubiŭ z usiaho taho, što jon mnie daŭ, ale kab uskrasiŭ toje ŭ apošni dzień.
Гэта ж ёсьць воля Таго, Хто паслаў Мяне, каб кожны, хто бачыць Сына і верыць у Яго, меў жыцьцё вечнае, і Я ўваскрашу Яго ў апошні дзень».
Hetaja-ž jość wola Ajca majho, katory pasłaŭ mianie, kab kožny, chto bačyć Syna i wieryć u jaho, mieŭ žyćcio wiečnaje i ja jaho ŭskrašu ŭ apošni dzień.
Тады Юдэі пачалі наракаць на Яго, бо Ён сказаў: «Я ёсьць хлеб, які з неба зыйшоў»,
Dyk žydy narakali na jaho, što byŭ skazaŭšy: "Ja jość žywy chleb, što z nieba zyjšoŭ"
і гаварылі: «Ці ж Ён не Ісус, сын Язэпаў, бацьку і маці Якога мы ведаем? Як жа Ён кажа: “Я зыйшоў з неба”?»
i kazali: Ci-ž heta nia Jezus, syn Jazepa, katoraha my znajem baćku i matku? Dyk jak-ža jon haworyć: "Što ja z nieba zyjšoŭ"?
Тады адказаў Ісус і сказаў ім: «Не наракайце між сабою.
Dyk adkazaŭ Jezus i skazaŭ im: Nie narakajcie pamiž saboju.
Ніхто ня можа прыйсьці да Мяне, калі Айцец, Які паслаў Мяне, не прыцягне яго, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень.
Nichto nia moža pryjści da mianie, kali Ajciec, katory pasłaŭ mianie, nie paciahnie jaho, i ja jaho ŭskrašu ŭ apošni dzień.
Напісана ў Прарокаў: “І будуць усе навучаны Богам”. Дык кожны, хто пачуў ад Айца і навучыўся, прыходзіць да Мяне.
Jość napisana ŭ prarokach: "I buduć usie wučniami Boha" (Iz. 54, 13). Kožny, chto pačuŭ ad Ajca i nawučyŭsia, prychodzić da mianie.
Не таму, што нехта бачыў Айца, акрамя Таго, Які ў Бога, Ён бачыў Айца.
Nie zatym što Ajca chto-kolečy widzieŭ, adno toj, chto ad Boha jość, toj widzieŭ Ajca.
Сапраўды, сапраўды кажу вам: хто верыць у Мяне, мае жыцьцё вечнае.
Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, chto wieryć u mianie, maje žyćcio wiečnaje.
Я — хлеб жыцьця.
Ja jość chleb žyćcia.
Бацькі вашыя елі манну ў пустыні і паўміралі.
Baćki wašyja jeli mannu ŭ pustyni i paŭmirali.
Хлеб жа, які з неба зыходзіць, такі, што той, хто будзе есьці яго, не памрэ.
Hety jość chleb, što z nieba zychodzić, kab toj, chto spažywaŭ-by jaho, nie pamior.
Я — хлеб жывы, які з неба зыйшоў. Хто будзе есьці хлеб гэты, жыць будзе на вякі. Хлеб жа, які Я дам, ёсьць Цела Маё, якое Я аддам за жыцьцё сьвету».
Ja jość chleb žywy, katory z nieba zyjšoŭ. Kali-b chto jeŭ hety chleb, budzie žyć na wieki; a chleb, katory ja dam, jość cieła majo za žyćcio świetu.
І спрачаліся між сабою Юдэі, кажучы: «Як Ён можа даць нам есьці Цела Сваё?»
Dyk spračalisia žydy pamiž saboju, kažučy: Jak-ža jon moža dać swajo cieła da jady?
Тады сказаў ім Ісус: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі ня будзеце есьці Цела Сына Чалавечага і піць Кроў Ягоную, ня будзеце мець жыцьця ў сабе.
I skazaŭ im Jezus: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, kali-b wy nia jeli cieła Syna čaławiečaha i nia pili krywi jahonaj, nia budziecie mieć žyćcia ŭ sabie.
Хто есьць Цела Маё і п’е Кроў Маю, мае жыцьцё вечнае, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень.
—
Бо Цела Маё сапраўды ёсьць ежа, і Кроў Мая сапраўды ёсьць пітво.
—
Хто есьць Цела Маё і п’е Кроў Маю, у-ва Мне ёсьць, і Я ў ім.
Chto jeść cieła majo i pje kroŭ maju, uwa mnie prabywaje, a ja ŭ im.
Як паслаў Мяне жывы Айцец, і Я жыву праз Айца, так і той, хто есьць Мяне, жыць будзе праз Мяне.
Jak pasłaŭ mianie žywy Ajciec, i ja žywu praz Ajca, a chto mianie spažywaje, i toj budzie žyć praz mianie.
Гэта і ёсьць хлеб, які з неба зыйшоў. Ня так, як бацькі вашыя елі манну і паўміралі. Хто есьць гэты хлеб, жыць будзе на вякі».
Hety jość chleb, katory z nieba zyjšoŭ. Nia tak jak baćki wašyja jeli mannu i paŭmirali; chto jeść hety chleb, žyć budzie na wieki.
Гэта гаварыў Ён у сынагозе, навучаючы ў Капэрнауме.
Hetaje hawaryŭ wučačy ŭ bažnicy, u Kaparnaum.
Многія з вучняў Ягоных, якія чулі гэта, казалі: «Жорсткае гэта слова. Хто можа слухаць яго?»
Dyk mnohija z wučniaŭ jahonych čujučy kazali: Žorstkaja heta mowa, i chto jaje moža słuchać?
Ісус жа, ведаючы ў Сабе, што вучні Ягоныя наракаюць адносна гэтага, сказаў ім: «Ці гэта вас згаршае?
Jezus-ža, wiedajučy sam u sabie, što na heta narakli wučni jahony, skazaŭ im: Heta was horšyć?
А калі ўбачыце Сына Чалавечага, Які ўзыходзіць туды, дзе быў раней?
A kali ŭbačycie Syna čaławiečaha, uzychodziačaha tudy, dzie byŭ raniej?
Дух ажыўляе, а цела не прыносіць аніякай карысьці. Словы, якія Я вам кажу, ёсьць дух і жыцьцё.
Heta duch, što ažyŭlaje; cieła nie pamahaje ničoha. Słowy, jakija ja wam skazaŭ, jość duch i žyćcio.
Але ёсьць некаторыя сярод вас, якія ня вераць». Бо Ісус ад пачатку ведаў, што ёсьць тыя, якія ня вераць, і хто выдасьць Яго.
Ale jość niejekatoryja z was, što nia wierać. Bo Jezus ad pačatku wiedaŭ, katoryja byli niawierujučyja, i chto jaho mieŭ wydać.
І сказаў: «Дзеля гэтага і сказаў Я вам, што ніхто ня можа прыйсьці да Мяне, калі яму ня будзе дадзена Айцом Маім».
I kazaŭ: Dziela taho ja wam skazaŭ, što nichto nia moža pryjści da mianie, kali-b jamu nia było dadziena Ajcom maim.
З таго часу многія з вучняў Ягоных пайшлі назад і ўжо не хадзілі з Ім.
Ad hetaha času mnohija z wučniaŭ jahonych pajšli nazad i ŭžo z im nie chadzili.
Тады Ісус сказаў Дванаццаці: «Ці ня хочаце і вы зыйсьці?»
Dyk skazaŭ Jezus da dwanaccacioch: Ci i wy chočacie adyjści?
Адказаў тады Яму Сымон Пётар: «Госпадзе! Да каго нам ісьці? Ты маеш словы жыцьця вечнага.
I adkazaŭ jamu Symon Piotr: Panie, da kaho my pojdziem? Ty maje słowy žyćcia wiečnaha;
І мы паверылі, і пазналі, што Ты — Хрыстос, Сын Бога Жывога».
i my ŭwieryli i paznali, što ty jość Chrystus, Syn Božy.
Адказаў ім Ісус: «Ці ня вас дванаццаць Я выбраў? Але адзін з вас — д’ябал».
Adkazaŭ jamu Jezus: Ci-ž nie dwanaccacioch was wybraŭ? A adzin z was jość djabał.
Гаварыў жа Ён пра Юду Сымонавага Іскарыёта, бо той меўся выдаць Яго, хоць быў адзін з Дванаццаці.
Kazaŭ-ža ab Judzie Symonawym, Iskaryjocie; bo hety, budučy adnym z dwanaccacioch, mieŭ jaho wydać.
